درمان دیسک کمر - کمر درد

کلید آماده کردن کودک برای عمل جراحی دردناک ارتباط با اوست.صحبت کردن وضع و توضیح دادن آنچه که روی خواهد داد،احتمالاً بیماران خردسال را آرام تر و مطمئن تر می کند. اگر فرزندتان خردسال است،می توانید رویکرد پزشکی را با استفاده از اسباب بازی به او نشان دهید.صحبت کردن،عروسک و کشیدن نقاشی کودک را به صحبت کردن وبیان احساس هایش ترغیب می کند.

استفاده از اسباب بازی موررد علاقه برای بیان روش کار می تواند به تسکین ترس کودک کمک کند.

اهمیت آرَمِش

بعد از کسب آگاهی کامل درباره یدرمان و دردی که احتمالاً خواهید کشید،مهم ترین راهبرد مقابله ای بعدی یاد گرفتن آرمش است.آرمش می تواند ادراک درد را تغییر و شدت آن را کاهش دهد.تسلط ذهن بر بدن از دوران های باستان شناخته شده است،ولی کاربردهای شایان توجه امروزین این پدیده در تأثیر دارونماها نشان داده شده است.

دارونماها به جای مسکن های واقعی و  دیگر درمان های واقعی تجویز می شوند.گرچه عموماً باور بر این است که دارونماها در موارد دردهای « خیالی »موثرند،مطالعات نشان داده اند که علائم جسمانی ناشی از بیماری های مثل درد قفسه سینه را هم تسکین می دهند.بر پایه ی پژوهش ها فرد در شرایط مختلف پاسخ های تأثیر دارونما کاملاً مشخص نیست ولی توجه درمانگر به سلامت بیمار، باور خود بیمار به این که گام های مثبتی برای تسکین درد برداشته می شود، و کاهش اضطراب همه در احساس تسکین و آرامش موثر به نظر می رسند.

روش هایی برای آرَمِش

روش های مختلفی برای ایجاد آرمش وجود دارند.مثلاً نشان داده شده است که فشار خون بالا از نشانه های تنش و فشار روانی است،با ماساژ پایین می افتد.همچنین ماساژمی تواند در فرو رفتن به خواب شبانه موثر باشد،و خواب شاید بهترین شفابخش طبیعی و در دسترس ترین مسکن باشد.

مراقبه هم یکی دیگر از روش های آرمش است.مطالعات نشان داده اند مراقبه می تواند تعداد شربان قلب را پایی آورد،تعداد تنفس را کم کند،میزان مورتیزول (هورمون تنش) خون را کاهش دهدو امواج آلفا در نوار مغزی (EEG)رابیشتر کند،که این امواج مربوط به ارامش هستند.به زبان ساده،مراثبه به هر فعالیتی گفته می شود که توجه را بر زمان حال متمرکز کند تا بر افکار مربوط به گذشته و اینده .روش های دستیابی به این حالت شامل تمرکز توجه ذهن بر تنفس عمیق برای حذف همه یمحرک های خارجی است.برخی روش ها،مثل یوگا و ریکی نیز جنبه هایی از مراقبه در خود دارند.

در فصل 4روش های آرَمِش ،تعادل انرژی و درمان های ذهنی بیشتر توضیح داده می شود، که همه ی این ها به کاهش اضطراب و تنش کمک می کنند.

هراس

هراس فترسی غیر منطقی که می تواند دردناک ناگهانی یا شوک ایجاد کند.مثلاً برخی افراد به دنبال عمل جراحی دردناک یا تجربه ی ترس آور دوران کودکی دچار هراس از بیمارستان می شوند.بعد ها هم از موقعیت هراس آور دوری می شود،چنان که ترس هیچ گاه از بین نمی رود و بدتر هم می شود.بعد ممکن است ترس های عمومی تری هم بروز کنند.هرگاه فرد در موقعیت هراس آور قرار گیرد،میزان اضطراب هم بالا می رود. اگر فوراً از موقعیت دروی شود،سطح اضطراب پایین می آید،و تسکین درد با دوری از موقعیت هراس آورمترادف می شود.اگر این وضع بارها و بارها تکرار شود به صورت هراس در می آید.

ترس از درد می تواند ترس از چیز دیگر را بپوشاند.برخی مبتلایان ،مثل کسانی که از مکان های باز یا ورود به مکان های عمومی هراس دارند،تر را به صورت ترس از درد توجیه می کنند،چون ترس از درد جسمانی پذیرفتنی تر است و به این ترتیب ،دلیل منطقی تری برای دوری از چیزهایی پیدا می کنند که هراس غیر منطقی از آنه ها دارند.مثلاً فرد ممکن است کمردرد را چنان اغراق امیز جلوه دهد که مانع ترک خانه شود،در حالی که مشکل اصلی او روانی است.

هراس از بلندی

یکی از مشهورترین تجسم های رفتار مبتلایان به هراس در فیلم سرگیجه (1958)نشان شده است.جیمز استیوارت نقش مردی را بازی می کند که بعد از این زن مورد علاقه اش با پریدن از یک برج خودکشی می کند،دچار ترس غیر منطقی از بلندی می شود.

پژوهش

هراس از دندان پزشک

یک تجربه ی ناخوشایند کودک از دندان پزشک می تواند به ترس در تمام عمر او منجر شود.کسانی که از دندان پزشک می ترسند ممکن است از هر گونه درمان دندان دوری کنند،ولی این کار فقط ترس را بیشتر می کند و پیامدهای جدی برای سلامتی فرد دارد.با روبه رو شدن تدریجی با موقعیت هراس آور ،و استفاده از روش های آرَمِش این افراد می توانند باد بگیرند بر ترس خو غلبه کنند.

پائولا چهارده ساله با مادر و پدر و برادر کوچک ترش زندگی می کند.او دانش آموزی کوشاست و از ورزش لذت می برد.در کودکی و به هنگام کشیدن دردناک دندان دچار ترس از دندان پزشک شده است.هرچه پائولا بزرگ تر می شود ،ترس او هم بدتر می شود.مادرش بارها سعی کرده است او را نزد دندان پزشک ببرد،ولی خودش هم می ترسد،و این مانع وادار کردن دخترش به این کار می شودپائولا اخیراً دچار دندان درد شدیدی شد و بعد از ترغیب زیاذ راضی شد به دندان پزشک مراجعه کند.او در اتق انتظار نشست،ولی وقتی نوبت به نشستن روی صندلی دندان پزشکی رسیدوحشت کردو گریه کنان از آنجا فرار کرد.گرچه درد دندان هنوز ادامه داشت،پائولا نمی توانست درمان را تحمل کند.

پائولا چه باید بکن؟

پائولا نیاز به احساس تسلط بیشتری بر موقعیت دارد.او و پدر و مادرش باید راهبردی برای مراجعه به دندان پزشک پیدا کنند.یک کار این است که پائولا بدون وقت قبلی از مطب دندان پزشک درباره ی چگونگی درمان انجام گیرد.همچنین باید انتظار و اتاق معاینه آشنا کند،بدونه اینکه درمانی انجام گیرد.همچنین باید با دندان پزشک درباره ی چگونگی درمان و مدت زمان آن صحبت کند.برای کسب احساس تسلط بیشتر ،پائولا می تواند کلماتی با زبان اشاره یاد بگیرد تا زمانی که احساس درد کرد بتواند به دندان پزشک علامت دهد کار را متوقف کند.همچنین می تواند بای احساس آرامش  روش های تجسم ذهنی و تنفس را هم یاد بگیرد.

تنش

تنش می تواند اضطراب و کشش ماهیچه ای را بیشتر کن که به گرفتگی ماهیچه ها می انجامد

خانواده

واکنش اعضاء خانواده می تواند در پاسخ فرد به درد و رویدادهای ترسناک تأثیر بگذارد.

سلامت

آگاهی اندک از رویدادهای ترسناک اضطراب رابیشتر می کند ،که به نوبه ی خود می تواند به شدت احساس درد بیفزاید.

برنامه کار

تنش

روش های تنفس و آرامش را به طور منظم انجام دهید.صحنه هایی را مجسم کنید که کانون توجه را از درد منحرف می کنند.

خانواده

اعضای خانواده نباید اضطراب نشان دهند،زیرا ممکن است در رفتارشان تأثیر بگذارد.با مشاهده ی روند نیک فرجام درمان دیگران،راه های مقابله با ترس را گسترش دهدید.

سلامت

درباره ی درمان ،مدت زمان درمان،و نتیج آن بیاموزید.پیامدهای کوتاهی در درمان را هم بشناسید.

چگونه وضعیت برای پائولا عوض شد؟

پائولا تمرین های آرَمِش را انجامداد.تنفس عمیق همراه با تجسم دراز کشیدن در ساحلی خلوت به آرام شدنش کمک می کرد.مراحل درمان را قدم به قدم با دندان پزشک بررسی کرد و علائمی قرار دادی برای بیان وضعیت به یکدیگر تعیین کردند.سپس او به معینه ی دندان پزشکی تن داد و در جلسات بعد،اضطراب به اهستگی فروکش کرد.گرچه هیچ وقت نیاز به زبان اشاره پیدا نکرد،آگاهی از امکان استفاده از ان احساس تسلط بیشتری به او می داد.

آمادگی برای یک رویداد دردناک

راهبردهایی وجو دارند که می توانند شما را در مقابله با رویداد دردناک یاری دهند.این ها ترس و اضطراب را کاهش می دهند و به شما کمک می کنند احساس تسلط بیشتری کنید.این آمادگی به نوبه ی خود می تواند درد را کاهش دهد و در بهبود موثر باشد.

معاینه یا درمان دردناک در درمانگاه یا بیمارستان فتنش زا و گاهی ترسناک است. در اینجا کارهایی که می توانند برای آماده کردن خود انجام دهید ذکر می شود:

نخست از طریق مشاوره با پزشک اطمینان حاصل کنید که دقیقاً می دانید چه روی خواهد داد.

ممکن است دیدن بیمارستان یا درمانگاه قبل از زمان تعیین شده شما را با محیط آشنا تر کند.در صورت امکان ،یک دوست یا یکی از بستگان را با خود همراه کنید.این همراه باید فردی آرام باشد و در پی رویارو شدن با مسائل پزشکی به آسانی جا نخورد.

شب قبل

آمادگی برای رویداد را از شب قبل شروع کنید و برای آرام کردن ذهن خود هر کاری می توانید انجام دهید.نخست ،توضیح کوتاهی از وضعیت خود تا به حال ،و تا حد امکان روشن ودقیق بنویسید.درباره ی وضعیت خود منطقی فکر کنید و هر چه را که می خواهید بپرسید یاداشت کنید،چون ممکن است آن را فراموش کنید.اگر علائم درد را در خاطرات درد نوشته اید،آن را با خود ببرید.همراه بردن دفتر یاداشت و مداد برای نوشتن هر اطلاعاتی درباره ی زمان و مکان دریافت جواب آزمایش درمان های ضروری آینده یا دُز داروها را فراموش نکنید.

اگر احساس اضطراب می کنید،تمرین های آرَمِش و تنفس را انجام دهید.مثلاً تجسم خود در موقعیتی ترسناک و سپس غلبه بر آن می تواند به شما اعتماد یه نفس و امکان غلبه بر ترس را بدهد.برای کاهش اضطراب ،در وان آب گرم دراز بکشید و همراه با روشن کردن شمع معطر به موسیقی ملایمی گوش دهید،یا کتابی سرگرم کننده یا اشعر دلخواه خود را بخوانید

.نخوردن کافئین هم کارساز است،چون کافئین می تواند اضطراب را بیشتر کند.در عوض ،فنجانی شیر یا یک چای گیاهی آرامش بخش ،مثل بابونه بنوشید.

سرانجام ،زود به رختخواب بروید.استراحت شبانه ی خوب قبل از عمل جراحی می تواند شما را در مقابه با پیشامدهای بعدی یاری دهد.

احساس در خانه بودن

آشنا شدن با مکانی که در آن درمان می شوید، و احساس اطمینان از همراه بودن با کسانی که همان وضعیت شما را دارند،می تواند ترس را کاهش دهد.

صبح روز بعد

وقتی صبح از خواب برمی خیزید ،نخستین اندیشه هایتان باشد.

ü        نفس عمیقی بکشید ،خود را شل کنید و ماهیچه ها را جمع کنید.

ü        فهرستی ذهنی از چیزهایی که در زندگی دوست دارید،ویژگی هایی که دیگران در شما می بینید تهیه کنید.

ü        به چیزهای خوب روی داده در روز قبل فکر کنید و تصور کنید فردا درمان هم به آن ها اضافه می شود.

راحت بخوابید

خواب خوش شبانه شما را سرحال می کندو بهتر قادر به تحمل رویداد پیش رو خواهید شد.

آگاه باشید

یکی از راه های کاهش ترس از درد آگاه بودن هر چه بیشتر از گزینه های درمان است.با پرستار صحبت کنید و از بیان وضعیت سلامت خود و پرسیدن دربارهی جراحی و داروها نترسید.

پرسش های زیر نکات اصلی را در بر می گیرد،ولی ممکن است مطالب دیگری هم به ذهن شما برسد.

·         آیا گام مراحل عمل را شناخته ام؟

·         عمل جراحی چقدر طول می کشد؟

·         اثرات کوتاه مدت درمان چقدر باقی می ماند؟

·         پیامدهای مفید و نتیجه ی مورد انتظار درمان چیست؟

·         احتمال این که درد بیشتری ایجاد شود وجود دارد؟

·         آیا گزینه ی درمانی دیگری ،مثل مراجعه به کلینیک درد،استخوان درمانگر ،روان گر ،دست درمانگر،یا شفا بخش های پزشکی جایگزین وجود دارد؟

·         این درمان خطری هم دارد؟

·         آیا مجاز به تغییر مقدار داروی مسکن تجویز شده خواهم بود؟

وقتی آنجا هستید

با این باور درمانگاه یا بیمارستان بروید که همه چیز درست پیش می رود.تصورات مثبت به نتیجه ی مثبت بینجامد.قبل از شروع عمل،برای آرامش تمرین تجسن ذهنی کنید.تجسم صحنه ای خوشایند شما را قادر می سازد درباره ی درمان مثبت تر فکر کنید.

جای راحتی بنشینید سر،گردن و بدن را صاف و راحت نگه دارید.چشم ها راببندید یا به نقطه ای خیره شوید،بعد صحنه ی مورد نظر را مجسم کنید.اگر در یافتن تصور دلپذیر مشکل دارید،شاید کتابی مصور شما را یاری کند.سه یا چهار دقیقه به تصویری نگاه کنید،بعد کتاب را انجا بودند؟چه می کردند؟تصویر چه رنگ هایی داشت؟چطور می توانید این صحنه را نقاشی کنید یا از آن عکس بگیرید؟

بعد در طی درمان، می توانید همان روش های تجسم ذهنی را انجام دهید.نخست ،سعی کنید موقعیتی دور را تصور کنید،نه بخشی از خود را.وقتی احساس کردید تنها شده اید،تصور ذهنی خود را فراخوانید تا توجه شما را از درد احتمالی دور کند.می توانید صحنه ای با اثر آرام بخش را انتخاب کنید.

تمرین تنفس هم می تواند در هنگتم انتظار و نیز در طی درمان آرامتان کند.نفس بکشید و تصور کنید که هوا در تمام بدن شما به گردش در آمده و تا نوک انگشتان پایتان رفته است و از طریق ستون مهره ها با بازدم از بدن خارج می شود.درست به کار بستن روش های تنفس و تجسم ذهنی می تواند آرامتان کند،کمکتان کند بر ترس غلبه کنیدو رویدادهای ناخوشایند را به تجربه ای مثبت تبدیل سازد.یک یک روش دیکر آرام بخشی که امروزه بسیاری پزشکان در بیمارستان ها توصیه می کنند موسیقی درمانی است.مطالعات نشان داده موسیقی آرامش بخش در طی درمان اثری مثبت بر ضربان قلب،تنفس،فشارخون،میزان تنش بیمار دارد.در مورد پخش موسیقی به هنگام درمان با پزشک خود صحبت کنید

دور کردن درد

اندیشیدن درباره ی تجربه ای خوشایند مثل تعطیلات در ییلاق می تواند در منحرف کردن کانون توجه ذهن از درد شما را یاری دهد.

 

برگرفته از کتاب درد و تسکین درد  

تجربه ی قربانیان شکنجه یکی از مهم ترین جنبه های تسکین درد را هم روشن کرد:کسانی که احساس کنند تا حدی بر درد خود تسلط دارند،توانایی تحمل سطح تحمل درد به گونه ای شگفت پایین می آید که عموماً ناشی از اضطراب است.

این پدیده  در آزمایش های علمی ضابطه مند هم نشان داده شده است.از این رو ،نخستین گام در مقابله با ترس از درد باید آگاه شدن تا حد ممکن از همه ی وجوه بیماری و درمان باشد:این که باعث چه می شود،چقدر طول می کشد،عوارض جانبی آن کدام اند،و اثر طولانی مدت آن چه خواهد بود.آگاه بودن باعث احساس تسلط می شود که به نوبه ی خود،اضطراب را کاهش می دهد.

یک مطالعه جدید در انگلستان میزان اضطراب در بیماران درمان ناپذیر در دو نوع موسسه را مقایسه کرد:در یکی از آن ها درباره ی بیماری با بیماران به صراحت صحبت می شد،و در دیگری سیاست خودداری از این کار در پیش گرفته شده بود.در گروه اول اضطراب و افسردگی کمتری مشاهده شد.

برگرفته از کتاب درد و تسکین درد 

ترس از درد اغلب از دوران کودکی ،زمانی که کمتر قادر به تجزیه و تحلیل منطقی تجارب هستیم،به وجود می آید. در حالی که بزرگسالان تحمل مقداری درد برای کسب منافع طولانی مدت آن را درک می کنند،برای کودکان پذیرش ارزندگی درد مشکل است و از آن می ترسند.

یک تجربه یبد دوران کودکی ،مثل تزریق دردناک در مطب دندان پزشک ،می تواند ترسی طولانی مدت ایجادکند که ممکن است تا بزرگسالی هم ارامه یابد.اضطراب می تواند ترس اولیه را تشدید کند و به پرهیزی منجر شود که به نوبه یخود ترس و اضطراب راتشدید می کند.

انجام عمل جراحی یا آزمایش و درمان طبی ممکن است ترسی ایجاد کند که نه از درد،بلکه از کاری است که فرد انجام می شود و عوارضی که بعد از بهبود درد است. ترس از درمان ،ترس از عود بیماری ،ترس از پیامدهای ناموفق بودن درمان،همه با اضطراب کلب در مورد درد مرتبط است.

نقشی که ترس در افزایش درد بازی می کند شاید بیشتر از همه در قربانیان شکنجه بارز باشد.بسیاری از این افراد می گویند انتظار درد بسیاربدتر از خود درد است.فعالیت های سازمان عفوبین الملل فروپاشی شخصیت بر اثر ممانعت از خوابیدن،انتظار بدتر شدن هر بار درد،و ترس از شدیدتر شدن شکنجه با ادامه ی آن را نشان داده است .

برگرفته از کتاب درد و نسکین درد 

ادراک شما از درد ارتباطی نزدیک با افکار و رفتارتان دارد.احساساتی مثل اضطراب می توانند ادراک درد را تشدید کنند و به تنش و هیجانات منفی بیشتر منجر شوند،که به نوبه ی خود باز هم درد را بیشتر می کنند.

وقتی احساس اضطراب می کنید،نسبت به محرک های خارجی حساس تر میشوید-مثلاًممکن است صدا بلندتر و نور شدیدتر به نظر تان بیاید.این می تواند ادراک درد را شدت بخشد و درد را افزایش دهد.شاید داشتن آرامش و آگاهی کامل درباره ی دردی که احساس می کنید بتواند در برطرف کردن اضطراب و کاهش درد کمکتان کند.

اشغال ذهنی به چیزی غیر از مشکلات شخصی می تواند توجه را از درد منحرف کند.کم نیستند کسانی که درد مزمن کمر را به هنگام بیماری شدید یکی از بستگان نزدیک فراموش می کنند

برگرفته از کتاب درد و تسکین درد

حالت عاطفی می تواند به شدت در احساس درد تأثیر بگذارد.بسته به احساسات و شخصیت،پاسخ به پیام اولیه ی درد می تواند آن را شدیدتر و طولانی تر ،یا کمتر کند.

اضطراب و درد

نشان داده شده است که احساس اضطراب درباره ی درد یا احساس پیش بینی درد آن را شدت می بخشد.وقتی به گروهی از دانشجویان پزشکی گفته شد که با گرفتن میله ی فلزی داغ در دست دچار درد شدید خواهند شد،چهره ی آنان در هم می رفت و میله را رها می کردند؛حتی وقتی که میله اصلاً داغ نبود.

قدرت مغز بر بدن

مطالعات نشان برخی داده اند برخی بیماران دچار بیماری های درمان ناپذیر می توانند مرگ را به منظور حضور در رویدادی مهم مثل جشن تولد،یا عید به تأخیر بیندازند.این پدیده تسلط مغز بر بدن را نشان می دهد و اساس درمان بر پایه ی تصور ذهنی را تشکیل می دهد.به نظر می رسد مغز را می توان آموزش داد که تسلطی بیشتر از انچه قبلاً تصور می شد بر بدن داشته باشد.

برگرفته از کتاب درد و تسکین درد 

آسیب دیدن یک عصب یا مسیر عصب می تواند به درست کارنکردن شبکه ی درد و علائم حاصل از ان نجر شود.اگر مسیر مربوط به ناحیه ی آزرده آسیب ببیند،حتی جراحت های جزئی می تواند دردهای شدید و دیر پا به وجود آورد.در چنین مواردی ،مسیر عصبی بسیار تحریک پذیر می شود و بدون دلیل واضحی پیام های درد کاذب به مغز می فرستد.چنین احساس هاییی در افرادی که یکی از اندام های خود را دست داده اند نیز دیده می شود.(به مبحث درد خیالی مراجعه کنید).

درد خیالی

افرادی که دست یا پاهای آنها قطع شده است اغلب احساس می کنند اندام قطع شده هنوز سر جایش است،چون مسیرهای عصبی تغذیه کننده ی آن اندام هنوز پیام هایی به مغز می فرستند.همچنین ممکن است در اندام  قطع شده هم؛درست مانند قبل احساس درد کنند.

شدت درد کمتر از درد حالت طبیعی آن اندام ها نیست.این گرفتاری را درد خیالی می نامد و معمولاً به صورت خرد کننده،چنگه ای یا سوزاننده بیان می کنند.درد ممکن است تا زمانی که مسیر های عصبی پیام می فرستن ادامه یابد. در برخی موارد ،درد شدید است و تسکین نمی یابد.تحریک فرا جلدی اعصاب (TENS)در بسیاری موارد درد خیالی را تسکین می دهد.

کاپیتان ایهب و درد خیالی

یکی از مشهور ترین چهره های ادبی گرفتار درد خیالی کاپیتان ایهب در داستان موبی دیک نوسته یهرمان ملویل است(1851).شکارچی افسانه ای وال در حادثه ای هولناک یک پای خود را از دست می دهد.ولی باز هم در پای قطعه شده دردی رنج آور احساس می کند.

تأثیر سرما

در آب بسیار سرد ممکن است احساس کنید انگشتان دست و پایتان درد می کنند.علت ،دمای زیر صفر است که باعث انقباض سرخرگ های تدمین کننده ی خون انگشتان شده و به کاهش جریان خون و آزاد شدن مواد شیمیایی در آن منجر می شود که پیام های درد به مغز می فرستند.حتی اگر ناحیه ی آزارده را گرم کنید،تا زمانی که تمام مواد شیمیایی آزاد شده پاک نشوند درد ادامه خواهد یافت.

در برخی موارد،سرما می تواند باعث گرفتاری های جزئی ولی دردناک پوست مثل سرمازدگی و ترک خوردن شود.سرمازدگی از گرم کردن سریع پوست بعد از قرار گرفتن در محیط بسیار سرد ناشی می شود.

ترک خوردن پوست اغلب در هوای سرد رخ می دهد که غدد پوستی چربی کمتری برای نرم کردن پوست ترشح می کنند.در موارد حاد، کمبود مقاوم جریان خون در اثر سرما به تخریب بافت،مثلاً در یخ زدگی یا مرگ بافت،مثلاً در قانقاریا،منجر می شود.

برگرفته از درد و تسکین درد 

ما معمولاً درد را ناشی از یک آسیب دیدگی یا بیماری خاص می دانیم.ولی درد می تواند علل دیگری هم داشته باشد،و فرد می تواند راه های تسلط یافتن بر چنین موقعیت هایی یا اجتناب از آن را یاد بگیرد.

درد جسمانی اغلب ناشی از آسیب دیدگی بدن است.بعد از وارد آمدن آسیب ،مواد شیمیایی مثل پروستاگلاندین ها در بدن آزاد می شوند تا فرایند التیام آغاز شود.عجیب آن که این مواد شیمیایی باعث تشدید درد می شوند،چون انتهاهای عصبی را برای ارسال پیام های درد به مغز تحریک می کنند.این پیام ها کارکردی محافظتی دارند،چون بدن را به استراحت دادن به ناحیه ی آزارده وادار می کننند تا بافت آسیب دیده فرصت ترمیم پیدا کند.

درد های موضعی جسمانی ممکن است نتیجه ی مسقیم آسیب دیدگی بافت در پی بیماری باشد.مثلاً فشار آورد یک تومور بر یک عصب می تواند ایجا درد کند.البته ناخوشی و بیماری هم می توانند سبب پاسخ های عمومی تر درد شوند-حتی اگر بافت آسیب ندیده باشد.

درد عمومی ماهیچه ها در هنگام ابتلا به انفلوانزا شایع است و بدن را از نیاز به استراحت آپگاه می سازد.بعد از عمل جراحی ،درد تقریباً اجتناب پذیر است.ولی مهارت جراح و متخصص هوشبری ،و نیز آگاهی از موقتی بودن درد تا هنگام التیام می تواند آن را به حداقل برساند.

برگرفته از کتاب درد و تسکین درد 

سندرم شلي بيش از حد مفاصل ( Hyperlaxity Joint Syndrome )

سندرم نرمي مفاصل را نمي توان جزو بيماريها تقسيم بندي نمود اما باعث ايجاد علائمي در افراد مي شود. البته برخي از بيماريها مثل سندرم اهلر دانلوس و سندرم مارفان با نرمي بيش از حد مفاصل ديده مي شوند كه بايد آنها را با سندرم شلي بيش از حد مفاصل افتراق داد .

از علايم سندرم شلي بيش از حد مفاصل ؛ صافي كف پا، خم شدن بيش از حد زانو به جلو و خم شدن بيش از حد انگشتان را مي توان نام برد.

اين افراد از دردهاي عضلاني و مفصلي مكرر و پراکنده شكايت دارند كه در بسياري از موارد باعث درمانهاي متعدد و گاهي غير ضروري مي شود. علايم ديگري نيز در اين افراد ديده مي شود كه به صورت حملات ناگهاني درد در قفسه سينه بمدت چند ثانيه، حملات ناگهاني اضطراب و طپش قلب را مي توان نام برد. در اين افراد حس عمقي مفاصل كمتر از ميزان طبيعي است و احتمال پيچ خوردگي مكرر مچ پا  و آسیب مینیسک زيادتر مي شود.

درمان: 

• استفاده از كفش مناسب و در صورت لزوم كفي مناسب كه مي تواند به كاهش درد زانو و كمر كمك كند.

• ورزشهاي تقويتي عضلات از نوع Stabilizating مفيد است. ورزشهاي تعادلي براي بهتر كردن حس عمقي مفاصل نيز به اين بيماران كمك ميكند.

• بايد توجه كرد كه در كودكان نيز بتدريج مقدار شلي مفصلي با افزايش سن كمتر مي شود .

• اصول مراقبت از مفاصل  نيز بايد در اين افراد مراعات شود و از ورزشهايي كه به مفاصل فشار بيش از حد وارد مي كنند خودداري شود.

منبع: وبلاگ دکتر رئیسی و دکتر احدی

سرطان معده چیست؟

سرطان معده بیماری است که در آن سلول های سرطانی در معده افزایش پیدا می کنند و باعث ایجاد توده یا زخم در معده می شوند. منشأ این سلول های سرطانی معمولاً سلول های مخاط معده می باشد. سرطان معده اغلب در کشورهای جهان سوم شایع تر از کشورهای اروپایی و آمریکایی می باشد و در بعضی از کشورهای خط ساحلی دریای خزر و نواحی از چین و آسیای شرقی نیز شیوع بالایی دارد.

سرطان معده بیشتر در چه افرادی دیده می شود و آیا ژنتیک نیز تأثیر دارد؟

سرطان معده بیشتر در افراد میانسال و مسن دیده می شود و در آقایان بیشتر از خانم ها دیده می شود. سابقه عفونت های هلیکو باکتر پیلوری می تواند علت مهمی در ابتلا این بیماری باشد و همچنین زمینه ژنتیک نیز می تواند سبب ایجاد سرطان در افراد جوان و میانسال باشد. این سرطان ممکن است همراه سرطان هایی مانند سرطان کلیه، مغز و پوست نیز دیده شود.

عوامل زمینه ساز سرطان معده کدام است؟

عوامل زمینه ساز این بیماری عبارتند از

- سابقه رادیوتراپی معده (به هر علتی که باشد)

- مصرف زیاد و طولانی مدت غذاهای کنسرو شده

- غذاهای دودی و غذاهایی که مواد نگهدارنده در آن به کار برده شده است.

مصرف غذاهای مانده می تواند زمینه ابتلا به سرطان معده را بیشتر کند. سرطان معده با توجه به پیشرفت بهداشت در کشورهای غربی کاهش پیدا کرده(به جز سرطان کاردیا و فوندوس معده)، ولی در کشورهای جهان سوم نه تنها کاهش پیدا نکرده، بلکه در بعضی از نقاط افزایش نیز یافته است.

علایم سرطان معده کدام است؟

علایم سرطان معده عبارتند از:

- درد در ناحیه شکم (قسمت فوقانی، میانی شکم و اپی گاستریک) و احساس توده در شکم ( که از علایم دیررس و پیشرفته این بیماری می باشد)

- احساس خستگی و ضعف و بی حالی که می تواند این علایم ثانویه ی کم خونی باشد.

- بی اشتهایی، به ویژه بی اشتهایی به غذاهای گوشتی

- کاهش وزن که گاهی با اتساع شکم و آسیت (جمع شدن آب در شکم) همراه می شود. ممکن است همراه با توده باشد که دراین صورت می تواند باعث انسداد روده گردد.

گاهی نیز بیماران با علایم متاستاتیک به پزشک مراجعه می کنند مانند درگیری غدد لنفاوی ناحیه گردن که باعث بزرگی در این ناحیه می شود و یا علایم دیگر متاستاز مانند زردی و برآمدگی شکم که نشانه درگیری کبد است.

راه های تشخیص این بیماری کدام است؟

برای تشخیص این بیماری در کشوری مانند ژاپن از سن 40 سالگی به بعد از اسکرینیگ (Screening) استفاده می کنند، یعنی بیماران را به طور دوره ای بررسی می کنند و با فلورسنت، محل هایی را که دچار دیسپلازی اند، تشخیص می دهند و نمونه برداری می کنند. مجموعه این بررسی ها باعث تشخیص زودرس بیماری می شود، ولی در سایر کشورها این روش انجام نمی شود و وقتی بیمار علامت دار می شود، به پزشک مراجعه می کند.

لازم است از سنین متوسط به بالا، بررسی آندوسکوپی دوره ای در ناحیه معده به عمل آید و در صورت مشاهده ضایعات برجسته و تومورال یا ضایعات زخمی، از سطح مخاط معده نمونه برداری انجام شود. نکته مهم در نمونه برداری این است که جهت تایید قطعی لازم است از ضایعه مشکوک حدود 6 الی 9 بار نمونه برداری به عمل آید تا با اطمینان بیشتری سرطان معده تشخیص داده شود.

از رادیوگرافی با ماده حاجب، در مواردی که شخص تحمل آندوسکوپی را ندارد(ماندن افراد پیر و کسانی که دارای مشکلات روانی می باشند) استفاده می شود.

جهت تشخیص گسترش بیماری می توان از  CT scan و CT شکم و سونوگرافی شکم و کبد استفاده کرد.

منبع: تبیان

سرطان روده بزرگ

 

سرطان روده بزرگ، یا سرطان کولون: در این بیماری سلول‌های سرطانی در داخل بافت روده شروع به تکثیر می‌کنند. اگر چه این سرطان از جمله معمول‌ترین سرطان‌های بشر به‌حساب‌می‌آید اما به‌دلیل بهبود روش‌های غربالگری و تشخیصی، تعداد موارد جدید این بیماری و مرگ ناشی از آن به‌طور قابل ملاحظه‌ای کاهش یافته‌است.این بیماری در هر سنی بروز می‌یابد اما میزان بروز در سن بالای ۵۰ سال بیشتر است. زمانی‌که در مراحل اولیه تشخیص داده‌می‌شود، این سرطان درمان‌پذیر است، اما تشخیص آن در این مراحل هیچ‌گونه علامتی ندارد. روده برزگ بخشی از سیستم گوارشی می‌باشد. این سیستم شامل دهان، مری، معده، روده‌های بزرگ و کوچک است. روده باریک از انتهای معده شروع و به روده بزرگ ختم می‌شود و سپس روده بزرگ نیز از آنجا تا محل مقعد ادامه‌می‌یابد. روده بزرگ شامل دو بخش است: بخش اول کولون نامیده می‌شود که حدود ۱۸۰ سانتی‌متر طول دارد. بخش دوم راست روده است که طول آن به ۱۵ تا ۲۵ سانتی‌متر می‌رسد.

 

عوامل خطر

عوامل زیر ممکن است شانس ابتلا به سرطان روده بزرگ را در فرد افزایش دهد:

·         سن: اکثر افراد مبتلا به این بیماری سن بالای ۵۰ سال دارند، اما ممکن است این بیماری در هر سنی اتفاق بیفتد.

·         رژیم غذایی: بین این بیماری و رژیم غذایی پرچربی و پرانرژی و کم فیبر، رابطۀ مستقیم وجوددارد.

·         پولیپ‌ها: این بیماری به‌صورت رشد توده‌های خوش‌خیم در جدار روده تعریف می‌شود. به‌نظرمی‌رسد که در این ساختار شانس ابتلا به سرطان روده بزرگ افزایش‌یابد.

·         تاریخچۀ شخصی : ، احتمال ابتلا به این بیماری در افرادی که قبلاً سرطان‌های روده بزرگ داشته‌اند و خانم‌هایی که مبتلا به سرطان تخمدان، رحم، یا پستان بوده‌اند بیشتر است. در حال حاضر در بعضی از موارد این سرطان، ژن‌های مسئول، شناسایی شده‌اند. لذا قبل از بروز سرطان، چنین افرادی را از نظر حامل‌ژن‌بودن، مورد بررسی قرارمی‌دهند.

·         کولیت اولسروز : در این بیماری پوشش جدار روده بزرگ دچار التهاب شده‌است.افراد مبتلا به این بیماری احتمال بیشتری در ابتلا به سرطان کولورکتال دارند.

علائم و نشانه‌ها

علائم این بیماری ممکن است شبیه به سایر علائم نظیر عفونتها ،تب، بواسیر و بیماری‌های التهابی روده باشد. بنابراین مراجعه به پزشک به منظور ارزیابی بهتر، لازم و ضروری می‌باشد؛ چراکه در مراحل اولیه، این بیماری قابل درمان است.

از جمله نشانه‌هایی که مراجعه به پزشک را ضروری می‌کند می‌توان موارد زیر را نام‌برد:

·         وجود هرگونه تغییر در عادات دفعی روده نظیر اسهال، یبوست یا کاهش قطر مدفوع در صورتی که بیش از یک روز طول بکشد و علت آن نامعلوم باشد.

·         خون‌ریزی از راست‌روده یا وجود خون در مدفوع، چه قابل رؤیت باشد چه با انجام آزمایش معلوم شود.

·         دردهای قولنجی معده

·         استفراغ

·         ضعف و خستگی

·         یرقان و زردی پوست یا سفیدی چشم

 

در بعضی از موارد ممکن است فرد مبتلا به سرطان باشد اما هیچ‌گونه علامتی نداشته باشد، بنابراین غربالگری در افراد پرخطر مثل افراد بالای ۵۰ سال ضروری می‌باشد.

 

 

غربالگری و تشخیص

استفاده از روش‌های غربالگری معمولی در افرادی با علائم مذکور یا دارای هرگونه فاکتور خطر، توصیه می‌شود. از جمله روش‌های تشخیصی حهت غربالگری این سرطان عبارتنداز:

·         معاینه راست‌روده: در این معاینه پزشک راست‌روده را معاینه می‌کند تا وجود هرگونه مورد را بررسی کرده و آن را از نظر آغشته‌بودن با خون مورد بررسی قرارمی‌دهد.

·         پروکتوسکوپی:  در این روش از طریق دستگاه‌های خاصی به‌صورت مستقیم داخل راست‌روده و قسمت‌های تحتانی روده بزرگ را مورد مشاهده قرارمی‌دهند. از طریق این روش نیمی از سرطان‌ها قابل تشخیص هستند. در این روش ممکن است بیمار احساس فشار کند، اما احساس درد نخواهدکرد.

·         کولونوسکوپی: در این روش با ابزارهای خاصی، مشاهده کلی روده بزرگ و راست‌روده ممکن می‌شود. در این حالت نیز فرد دردی را احساس نخواهدکرد.

·         در صورت وجود هرگونه توده در طول این قسمت‌ها باید بخشی از توده برداشته شود تا در زیر میکروسکوپ از نظر وجود بافت یا سلول‌های سرطانی مورد بررسی قرارگیرد. این عمل را بیوپسی می‌نامند.

·         آزمون CEA :  برای اندازه‌گیری مارکر درون خون هرچند روشی دقیق نبوده و گاهی بیمار فاقد هرنوع مارکر می‌باشد.

 

پیش‌آگهی و درمان سرطان روده، به شرایط سلامت عمومی و مرحله بیماری) اینکه سلول‌های سرطانی فقط بافت پوششی روده را درگیر کرده‌است یا تمامی جدار آن را) فرد بیمار بستگی دارد. بعد از درمان آزمایش خون، جهت اندازه گیری آنتی ژن CEA در خون و عکس‌برداری، جهت تشخیص وضعیت سرطان (عود کرده است یا خیر) انجام می‌شود.

مراحل سرطان

عود سرطان به معنای برگشت دوبارۀ آن بعد از درمان می‌باشد. ممکن است عود سرطان، در روده بزرگ یا سایر قسمت‌های بدن نظیر کبد یا ریه رخ دهد. اگر عود به‌صورت درگیری تنها یک ناحیه از بدن باشد باید جراحی انجام شود، اما در صورت درگیری بیش از یک ناحیه و انتشار سرطان در قسمت‌های مختلف بدن ممکن است از روش‌های دیگری نظیر شیمی‌درمانی یا رادیوتراپی استفاده شود.

روش‌های درمانی

به‌طور کلی سه روش درمانی جهت درمان سرطان روده بزرگ وجوددارد که شامل جراحی، پرتودرمانی و شیمی‌درمانی است. روش درمانی دیگری وجوددارد که در آن از روش‌های بیولوژی استفاده می‌شود. البته استفاده از این روش‌ها در حد مطالعات بالینی است.

·         جراحی : جراحی شایع‌ترین روش درمانی در تمامی مراحل سرطان به‌حساب‌می‌آید. این روش به طرق مختلف انجام می‌شود و براساس نظر پزشک و مرحلۀ سرطان، روش‌های جراحی متفاوت است.

عوارض جانبی جراحی : عوارض جانبی جراحی به محل تومور و نوع جراحی بستگی دارد. معمولاً در چند روز اول بعد از جراحی، بیمار احساس ناراحتی دارد ولی معمولاً درد با دارو قابل کنترل است. مدت زمان بهبود بعد از عمل جراحی در بیماران، متفاوت است.

·         پرتودرمانی : در این روش از اشعه X با انرژی بالا برای کشتن سلول‌های سرطانی و کوچک‌نمودن اندازه تومور استفاده می‌شود. تولید اشعه می‌تواند خارج از بدن، توسط ماشین‌های خاص یا داخل بدن، از طریق مواد تولیدکننده اشعه، صورت‌گیرد. پرتودرمانی به‌تنهایی یا همراه با جراحی و شیمی‌درمانی انجام‌می‌شود.

عوارض جانبی پرتودرمانی : شایع‌ترین عوارض جانبی پرتودرمانی خستگی، واکنش پوستی در محل برخورد اشعه با پوست و کاهش اشتها می‌باشد. هم‌چنین ممکن است این روش منجر به کاهش گلبول‌های سفید خون شود. در بسیاری از موارد این عوارض دائمی نیستند و قابل کنترل و درمان‌اند.

·         شیمی‌درمانی:  در این روش، از داروها جهت کشتن سلول‌های سرطانی استفاده می‌شود. داروهای ضد سرطانی اکثراً به فرم تزریق داخلی در بدن یا داخل عضلات و برخی به فرم خوارکی استفاده می‌شود. شیمی‌درمانی یک روش درمانی سیستمیک به‌حساب‌می‌آید به این معنا که دارو از طریق جریان خون به قسمت‌های مختلف بدن می‌رود تا سلول‌های سرطانی را بکشد. در این روش داروها به صورت دوره‌ای تجویز می‌شوند؛ یعنی دوره درمانی با یک دوره استراحت ادامه‌می‌یابد و بعد از آن، از ابتدا دوره درمانی شروع می‌شود. درصورتی‌که سلول‌های سرطانی، کبد را درگیر کرده باشند، می توان دارو را مستقیماً به شریان‌های تغذیه‌کننده کبد تزریق نمود.

بعد از آن‌که جراح تمامی سلول‌ها و بافت سرطانی را از طریق جراحی برداشت، یک دوره شیمی‌درمانی نیز داده‌می‌شود تا سلول‌های سرطانی باقیمانده نیز، در صورت وجود از بین بروند.

عوارض جانبی شیمی‌درمانی : داروهای شیمی‌درمانی معمولاً سلول‌های با سرعت تکثیر بالا را مورد هدف قرارمی‌دهند. ازآن‌جایی‌که در بدن علاوه بر سلول‌های سرطانی بافت‌هایی نظیر سلول‌های خونی، بافت پوششی سیستم گوارشی و سلول‌های فولیکول مو نیز از سرعت تکثیر بالایی برخوردار هستند، لذا ممکن است این بافت‌ها نیز مورد هدف داروهای شیمی‌درمانی قراربگیرد. در نتیجه از جمله عوارض جانبی می‌توان به عفونت، خستگی، ریزش موی موقتی، زخم‌های دهانی و غیره اشاره‌کرد. گاهش کلی سلول‌های خونی، از جمله مهم‌ترین عوارض جانبی داروهای شیمی‌درمانی است. ازآنجایی‌که داروهای شیمی‌درمانی، مغز استخوان را به شدت تحت تأثیر قرارمی‌دهد، ممکن است کم خونی (به‌صورت کاهش انرژی انجام کارها)، کاهش پلاکت‌های خونی ( به‌صورت خون‌ریزی) و کاهش گلبول‌های سفید ( به‌صورت افزایش استعداد ابتلا به عفونت‌ها ) ایجادشود. معمولاً همۀ کسانی که از این روش درمانی استفاده می‌کنند به تمامی این علائم مبتلا نمی‌شوند. هم‌چنین در طی دوره استراحت و بعد از قطع درمان تمامی این علائم برطرف می‌شوند

 

عوامل تشدیدکننده : مصرف زیاد گوشت‌های چرب، غذاهای خیلی چرب، غذاهای سرخ‌کرده، چاقی و اضافه وزن.

 

عوامل بازدارنده : مصرف میوه‌جات تازه مخصوصاً سبزیجات تازه، مصرف گوشت ماهی به جای گوشت‌های قرمز، حبوبات، غلات، نوشیدن آب زیاد، و آب‌پزکردن غذاها( به جای سرخ‌کردن).

 

 

منبع: ویکی پدیا

 

درمان ساییدگی زانو با سلول‎های بنیادی:/**/

به گزارش خبرگزاری فارس از شیراز به نقل از روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی  شیراز، رئیس آزمایشگاه سلول‌های بنیادی بیمارستان فوق تخصصی مادر و کودک غدیر شیراز، اظهار داشت: این مرکز پس از رویان که در تهران فعالیت می‌کند دومین بیمارستان در کشور است که در این زمینه فعالیت می‌کند.

داوود مهربانی افزود: شش هفته پیش مراحل نمونه‌گیری و تکثیر سلول‌های بنیادی از مغز استخوان بیمار انجام شد و در حال حاضر مرحله تزریق سلولی با موفقیت انجام گرفته است.

وی ابراز داشت: تزریق سلول‌های بنیادی در این بیمار برای درمان ساییدگی مفصل زانو انجام می‌شود و بر اساس تحقیقات انجام شده بهترین روش درمان ساییدگی مفاصل است.

مهربانی بیان کرد: به طور معمول بین 70 تا 90 درصد از تزریقات سلول‌های بنیادی با موفقیت انجام می‌شود و رضایت کامل بیماران را به همراه دارد.

 

رئیس آزمایشگاه سلول‌های بنیادی بیمارستان مادر و کودک غدیر شیراز گفت: تیم متخصصان این بیمارستان عمل تزریق سلول‌های بنیادی در مفصل آسیب دیده را انجام می‌دهند.

رئیس بیمارستان فوق تخصصی مادر و کودک غدیر شیراز نیز با اشاره به آغاز درمان با استفاده از سلول‌های بنیادی توسط محققان دانشگاه علوم پزشکی شیراز در این بیمارستان، بیان داشت: این یک موفقیت بزرگ است که آن را به محققان، مسئولان و مردم استان فارس تبریک می‌گویم.

مسعود امینی افزود: این توانایی علمی در کشور کم‌نظیر است و پیش از این تنها در مرکز رویان در تهران انجام می‌شد که امروز در شیراز نیز ارائه آن به بیماران به همت دانشمندان دانشگاه علوم پزشکی شیراز، امکان‌پذیر شده است. 

وی گفت: با تزریق سلول‌های بنیادی به مفصل زانوی بیمار، این سلول‌ها روی نواحی زخم و آسیب‌دیده بیمار می‌نشینند تا بیمار درمان شود.

امینی بیان کرد: پس از گذراندن مراحل تحقیقاتی این پروژه روی حیوانات، تزریق سلول‌های بنیادی به نخستین بیمار انجام شده است و صدها بیمار نیز در لیست انتظار هستند.

وی اضافه کرد: سلول‌های بنیادی هر بیمار طی پنج هفته تکثیر می‌شود و با توجه به اینکه در این مرکز تنها دو دستگاه برای این امر داریم، در هر پنج هفته تنها می‌توانیم دو بیمار را درمان کنیم که بر این اساس درمان بیماران لیست انتظار سال‌ها طول می‌کشد.

امینی با اشاره به بازدید استاندار فارس از این مرکز، گفت: در صورت تامین اعتبار 600 میلیون تومانی برای تهیه سه یا چهار دستگاه دیگر، در هر پنج هفته به جای دو بیمار می‌توانیم پنج تا شش بیمار را درمان کنیم که این مسئله نیاز به مساعدت مسئولان دارد.

وی ادامه داد: این مرکز در حال تحقیق برای ایجاد امکان درمان بیمارانی است که پوست آنها بر اثر سوختگی یا بیماری پیسی تغییر رنگ پیدا کرده است که امیدواریم به زودی این خبر خوش را نیز به مردم بدهیم و به توصیه مقام معظم رهبری برای تبدیل کشور به قطب علمی منطقه، جامه عمل بپوشانیم.

 

 

منبع: دکتر بیژن فروغ

استئو آرتريت يا ساييدگي زانو :

شايع ترين مفصلي که دچار ساييدگي مي شود زانو است. درد زانو در ميان مردم بسيار شايع است. به ويژه در بين افراد چاق و سن بالا بيشتر مشاهده مي شود.

اين بيماري ناشي از روند فرسودگي است که به طور طبيعي و بالا رفتن سن ايجاد مي شود،  البته تقريبا هميشه عواملي وجود دارند که موجب تسريع اين روند مي شوند. شايعترين عامل چاقي است که اثر سوء بر روي زانو دارد ولي چنين اثري را بر روي ران و مچ پا ندارد.
عوامل مساعد کننده ديگر عبارتند از شکستگي هايي که سبب ناهمواري سطوح مفصلي مي گردد. بيماري قلبي که باعث آسيب ديدن غضروف مفصلي شود از جمله آنها مي توان روماتيسم مفصلي،  عفونت هاي مفصلي زانو پارگي منيسک ها و غيره... را نام برد. در يک راستا نبودن استخوان ران و استخوان درشت ني که در نزديک يا دور شدن زانوها از هم ديده مي شود.
در اين بيماري غضروف مفصلي فرسايش يافته استخوان زير آن سخت شده رشد آن در کناره هاي مفصلي سبب ايجاد خارهاي استخواني مي گردد که مشخصه بيماري است.

 

 

علائم بيماري

معمولا بيمار يک خانم چاق مسن است که از درد زانو شاکي است. در اغلب موارد هر دو زانو گرفتار هستند. درد مفصل بتدريج افزايش مي يابد و پس از فعاليت غيرعادي بدتر مي شود. حرکات زانو تا حدودي محدود شده و با صدايي شبيه خرد شدن همراه هستند . ورم مفصل مگر از فعاليت شديد ديده نمي شود . در يک نگاه عضله چهار سرران تحليل رفته است . در موارد شديد بيماري زانو خم شده و تغيير شکل به صورت دور يا نزديک شدن زانوها از هم ايجاد مي شود.

 

تشخيص بيماري

پزشکان معمولا بيماري را با انجام يک راديو گرافي ساده زانو تشخيص مي دهند. باريک شدن فضاي مفصلي که در اکثر مفاصل بدن نشانه سائيدگي است، در مورد زانو، اغلب تا مراحل پيشرفته بيماري قابل مشاهده نيست.
اولين نشانه بارز سائيدگي زانو تيز يا زائده دار شدن کناره هاي مفصل بويژه دور کشکک و استخوان درشت ني است. بعدا کاهش فضاي مفصلي ايجاد شده و خارهاي استخواني در کناره هاي مفصل تشکيل مي شوند.
 

درمان بيماري

با وجود آنکه تغيير ساختماني مفصل غيرقابل برگشت است. اما معمولا درمان علامتي درد تخفيف درد موثر است. موثرترين روش فيزيوتراپي است که ورزش هاي سنگين به منظور تقويت عضله چهار سر ران انجام مي دهند. گرما درماني موضعي را نيز بکار مي برند اما کمتر از ورزش اهميت دارد.
لازم به ذکر است که استحکام زانو بستگي به عضله چهار سرران دارد و در صورت قوي بودن اين عضله ، حتي با وجود سائيدگي واضح ممکن است هيچ علامتي وجود نداشته باشد.
علاوه بر اينها پزشکان از داروهاي مسکن و ضد التهاب نيز استفاده مي کنند.
در موارد پيشرفته سائيدگي زانو که همراه با درد شديد دائمي و تغيير شکل مفصل مشاهده مي شود عمل جراحي توصيه مي شود.  

 

 

 

منبع: دکتر بیژن فروغ

 

● سختی و ضخیم شدگی شریان ها: قبل از آنژین سینه

همه چیز با تصلب شراین شروع می شود، با افزایش سن شریان ها به تدریج سخت می شوند. در واقع، شریان ها پیر می شوند و انعظاف پذیری خود را از دست می دهد. به موازات این جریان، رگ ها کمابیش ضخیم هم می شوند، علت اصلی این ضخیم شدن هم تغذیه ای سرشار از چربی و کلسترول است. این پدیده که تصلب شراین نامیده می شود، به ته نشین شدن تدریجی در جداره های داخلی رگ ها اشاره دارد، که می تواند تا تشکیل پلاک های آترواسکلروتیک پیش برود. این رسوبات چربی ها و این پلاک های آترواسکلروتیک های در تنگ کردن شریان ها، دخالت دارد.

در نتیجه، جریان خون کاهش می یابد و برخی از اعضا خوب تغذیه نمی شوند و دچار درد می گردند.

و زمانی که جریان گردش خون به این ترتیب کاهش یابد، ناراحتی قلبی پدید می آید، ضمناً درد یا احساس درد در سینه را نیز با خود به همراه خواهد داشت.

 

● آنژین سینه نشانۀ ناراحتی قلبی است

آنژین سینه، دردی است که نباید به هیچ وجه آن را نادیده گرفت. این نشانه ها باید شما را به مراجعه به پزشک سوق دهند، تا درمان مناسب برای پیشگیری از عوارض جدی به عمل آید، آنفاکتوس قلبی یا صدمات قلبی عروقی، زمانی ایجاد می شود که یک پلاک آترواسکلروتیک جدا شده و شریان را مسدود می کند.

 

● نشانه های آنژین سینه کدامند؟

زمانی که گردش خون در شریان ها کافی نیست، اکسیژن رسانی به سلول ها به خوبی انجام نمی گیرد، و این وضعیت خود را به شکل سینه درد، یعنی یک درد یا ناراحتی خاص نشان می دهد.

آنژین سینه، دقیقاً دردی سینه ای یا احساسی موقت در ناحیۀ سینه است که از نوع فشار و در محل جناغ سینه خواهد بود. اما درد ممکن است در ناحیۀ شانه ها، راستای پشت، سطح گردن و فک هم احساس شود. بیماران بیشتر از بیماری، یک احساس و بیشتر از درد، تنگی نفس شان را توصیف می کنند. علائم آنژین سینه ممکن است، در بین افراد سالخورده و زنان بیشتر به شکلی غیرعادی بروز پیدا کند.

 

چه زمانی آنژین سینه بروز پیدا می کند؟

آنژین سینه اصولاً بعد از یک فعالیت جسمی یا استرس که فعالیت قلب را افزایش می دهند و نیاز به اکسیژن دارند، ظاهر می شود. درد طی چند دقیقه شدید می شود و با استراحت از بین می رود. برخی از افراد به محض اینکه فعالیتی را شروع می کنند، دچار درد قابل توجهی می شوند.

اغلب زمانی، آنژین سینه ای شدید می شود که فرد بعد از غذا خوردن، فعالیتی سنگین انجام دهد. شایان ذکر است که شدت آنژین سینه هنگام سرما و گذر از یک اتاق گرم به یک اتاق سرد، افزایش خواهد یافت. احساسات شدید یا کابوس هنگام خواب نیز شرایطی هستند که می توانند شروع کنندۀ آنژین سینه ای باشند.

با این حال توجه داشته باشید که به غیر از آنژین های سینه ای که از آنها یاد شد، آنژین های دیگری نیز وجود دارند که هنگام خواب و بدون انجام فعالیت جسمی یا استرس، بروز پیدا می کنند. در هر صورت، بدون تردید باید به پزشک مراجعه کنید.

 

 

 

● چگونه می توان سینه درد را درمان کرد؟

عموماً علائم برای تشخیص آنژین سینه کفایت می کنند. تقریباً همیشه، آنژین سینه ای تحت درمان مشتق های نیرات ها مانند تری نیترین قرار می گیرد که شریان ها را گشاد می کند و درد سینه را از بین می برد.

افراد مبتلا به آنژین سینه می توانند در زمان حملات یا برای پیشگیری هنگام انجام فعالیت، از آن (به شکل قرص که زیر زبان گذاشته می شود) استفاده کنند.

با این حال داروهای دیگری نیز برای آنژین سینه  بنابر علتش وجود دارد. علاوه بر این باید بدانید که درمان آنژین سینه بر پایۀ اصلاح عوامل ایجاد خطر قرار دارد، عواملی مانند: فشار خون بالا، کلسترول بالا، چاقی، استعمال دخانیات و... .

 

 

منبع:بیتوته

 

سرطان ریه:

 

سرطان ریه گونه‌ای بیماری است که در آن رشد بافت بدخیم در یک یا هر دو ریه پدید می‌آید. سرطان ریه یکی از همه گیرترین سرطانها در سراسر جهان است و بیش از ۸۰٪ بیماران در کمتر از ۵ سال از زمان شناسایی بیماری جان خود را از دست می‌دهند چراکه بیشتر بیماران مبتلا به سرطان ریه در طی مراحل پیشرفته بیماری و زمانی که انجام عمل جراحی چندان امکان پذیر نیست، متوجه بیماری می‌شوند.

گونه‌ها

با درنگریستن به سلولی که دچار تراریختی و سرطان شده‌است گونه‌های ناهمگونی از سرطان ریه پدید می‌آید که هر کدام نشانه‌های خود را دارند:

 

سرطان ریه با یاخته‌های کوچک

سرطان ریه با یاخته‌های کوچک (Small cell lung cancer): یاخته‌های سرطانی گونه کوچک در زیر میکروسکوپ به سان جوی دو سر دیده می‌شود و به آن سرطان جو مانند (Oat-shaped) نیز گفته می‌شود. روند رشد این گونه سرطان ریه تند است و در زمان کوتاهی در اندام‌های دیگر پراکنده می‌شود. نزدیک ۲۰٪ سرطانهای ریه از این گونه هستند.

 

سرطان ریه با یاخته‌های بزرگ

سرطان ریه با یاخته‌های بزرگ تر (Non-small cell lung cancer): این گونه سرطان ریه با درنگریستن به گونه سلول پدیدارشده در بافت ریه که دچار تراریختی و سرطان شده‌است دسته بندی می‌شوداز این رو گونه‌های زیادی از این سرطان شناخته شده است؛

1.       سرطان بافت بشره‌ای(Squamous cell carcinoma): این سرطان از همه گیرترین گونه‌های سرطان ریه‌است و آغاز آن بیشتر از نایچه‌ها است و در سنجش با دیگر گونه‌های سرطان ریه رشد آهسته تری دارد و زمان زیادی می‌انجامد تا به اندام‌های دیگر دست اندازی کند.

2.       سرطان غده‌های تراوش کننده مخاط و رگ‌های لنفاوی (Adenocarcinoma): این گونه سرطان ریه بیشتر در زیر بافت پوششی نایچه‌ها یا در مجراهای لنفاوی کناره بیرونی ریه رشد می‌کند.

3.       سرطان ریه با یاخته‌های بزرگ (Large cell carcinoma): این گونه سرطان بیشتر در شاخه‌های کوچکتر نایچه‌ها دیده می‌شود.

از هر ۵ بیمار سرطان ریه یکی از آنها دچار گونه یاخته‌های کوچک و دیگران از گونه بزرگ است. گونه کمیابی از سرطان ریه نیز به نام مزوتلیوما (mesothelioma) شناخته شده‌است. این گونه سرطان ریه سبب تراریختی بافت پوششی ریه می‌شود و در کسانی پدید می‌آید که با آزبست (پنبه نسوز) سر و کار داشته‌اند.

 

علائم هشدار دهنده سرطان ریه

·         افزایش سرفه در سیگاری‌ها

·         سرفه همراه با خون

·         دشواری در دم و بازدم در هنگام کار بدنی و ورزش

·         خس خس سینه

·         درد ناشناخته و یا آشکار در سینه

·         خشن شدن صدا یا دگرگونی آن به این سان که بهبود پیدا نکند

·         چرکین شدن‌های پشت سر هم ریه و مجاری تنفسی

·         کاهش وزن

·         بی اشتهایی

·         پدیداری ورم در بخش گردن و صورت

·         کاهش توان و خستگی بیش از اندازه

افزون بر نشانه‌های بالا نشانه‌های دیگری در برخی بیماران پدید می‌آید که پیوندی با سرطان ریه ندارند و به سبب دست اندازی سرطان به اندام‌های دیگر بدن پدید می‌آیند. در چنین گونه‌هایی بیمار از سردرد، خستگی، آسانی شکستگی و آسیب پذیری استخوان‌ها، خونریزی و لخته شدن‌های نابهنجار خون گلایه می‌کند. سرطان ریه در رده‌های آغازین هیچ نشانه‌ای ندارد و بیماران بیشتر زمانی به نزد پزشک می‌روند که بیماری در رده‌ای پیشرفته‌است از این رو آمار مرگ و میر این گونه سرطان بسیار بالا است.

 

سبب‌شناسی

پژوهش‌های آماری و بالینی روند بدخیمی بیماری سرطان ریه را در پیوند با این سبب‌ها میدانند:

·         اعتیاد به دخانیات:درصد دچارشدن به سرطان ریه با افزایش اندازه و زمان گسارش(استعمال) دود تنباکو در نزد سیگاری‌ها پیوند پیوسته دارد و هرچه سن آغاز گسارش(مصرف)دخانیات پائین تر باشد ویژگی افزاینده و پیشتاز در دچار شدن به سرطان ریه افزایش پیدا می‌کند.

آلاینده‌های پدیدار در هوای پیرامون و جایگاه کار- ماده‌هایی چون آزبست (پنبه نسوز)، گاز رادون (گازی بی رنگ و بی بو که از آزادشدن اورانیم در آب، خاک و برخی ساختمایه ها(مصالح ساختمانی) پدید می‌آید)، اورانیوم و نیکل از دسته فاکتورهای افزاینده و پیشتاز در دچار شدن به سرطان ریه به شمار می‌آیند.

·         ژنتیک:داشن پیشینه دچارشدن به سرطان ریه میان خویشاوندان نزدیک خانواده درسد("درصد"نادرست است) دچار شدن به این سرطان را افزایش می‌دهد.

·         فاکتورهای ایمنولوژیک(ایمنی): نارسایی در فرایند ایمنی بدن فاکتوری افزاینده در پدیداری سرطان ریه شناخته شده‌است.

·         سن:کسانی که سن بالای ۶۰ سال دارند بیشتر در تیررس دچارشدن به سرطان ریه هستند و باید بیشتر به پدیداری نشانگان هشدار دهنده این بیماری واکنش نشان دهند.

 

 

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA MicrosoftInternetExplorer4

روند شناسایی بیماری

با درنگریستن اندازه تندرستی بیمار، روند شناسایی سرطان ریه دربرگیرنده این آزمون‌ها می‌باشد:

·         عکسبرداری از ریه‌ها با تابش پرتو X

·         آزمایش خلط

·         سی تی اسکن (Computerised tomography scan): در این روش دستگاه سی تی اسکن با گرفتن شماری عکس با کمک تابش پرتو ایکس، نمایی سه بعدی از بدن را نشان می‌دهد و با این روش جایگاه و اندازه درست توده و پراکندگی تومور ریه به بخش‌های دیگر قفسه سینه یا اندام‌های دورتر مانند کبد نمایان می‌شود.

·         سی تی اسکن گردان یا اسپایرال (Spiral CT scan): در این روش یک دستگاه کامپیوتری سی تی اسکن با گردش پیرامون بدن بیمار در هر گردش بیش از سد تصویر از بدن بیمار می‌گیرد. در سی تی اسکن گردشی توده‌های کوچکی که با سی تی اسکن ساده دیده نمی‌شوند، نمایان می‌شود.

·         پرتونگاری با بهره گیری از میدان مغناطیسی افزاینده (MRI Scan) – این آزمایش همانند سی تی اسکن است با این ناهمگونی که به جای تابش پرتو X از مغناطیس برای عکسبرداری از بدن بهره گرفته می‌شود. در این آزمایش بیمار برای ۳۰ دقیقه بدون جابجایی و تکان درون این دستگاه می‌ماند و تصاویر گذرا از بدن او گرفته می‌شود.

·         نمونه برداری یا بیوپسی (biopsy): بررسی میکروسکوپی از نمونه بافت تومور. این آزمایش بسیار ارزشمند است زیرا روشنگرترین روش برای شناسایی سرطان ریه و گونه آن به شمار می‌آید.

روشهای گوناگون بیوپسی ریه به چند شاخه دسته بندی می‌شوند:

·         نمونه برداری با سوزن (needle aspiration): در این روش با تابش پرتوی ایکس، توده در نمایشگر دیده می‌شود و پزشک به کمک سوزن بخشی از بافت ریه را با سرنگ کشیده و برای آزمایش بافت‌شناسی جدا می‌کند.

·         نمونه‌برداری با بروتکوسکپ یا برونکوسکپی Bronchoscopy): ) بروتکوسکپ لوله‌ای فلزی است که دارای یک لامپ است و از راه دهان یا بینی به درون نای فرو داده می‌شود و دیدن بافت درون ریه را شدنی می‌کند سپس پزشک بخشی از بافت و مایع درون ریه را از راه این لوله برای بررسی بافت‌شناسی جدا می‌کند. پیش از انجام این کار به بیمار بیهوشی موضعی داده می‌شود.

·         نمونه‌برداری باز (جراحی): در نمونه برداری باز، بیهوشی عمومی نیاز است و می‌تواند به دو روش توراسکپی (Thoracoscopy) یا مدیاستینوسکپی (Mediastinoscopy) انجام شود. جراحی بررسی درون قفسه سینه و غده‌های لنفاوی نزدیک ریه را شدنی می‌کند و در هنگام انجام آن در پوست پایین گردن روزنه کوچکی پدید می‌آورند تا از این راه لوله‌ای به درون قفسه سینه فرستاده شود. پایان این لوله به نورافشان و بزرگنما پیوند دارد. جراح در این رده می‌تواند از سلولها و غده‌های لنفاوی که دچار تراریختی شده‌اند نمونه برداری کند. از این راه می‌توان اندامهای گسترده در میان ریه چپ و راست را دید از این رو برای شناسایی اندازه پراکندگی یاخته‌های سرطانی به غده‌های لنفاوی کناری ریه روش سودمندی به شمار می‌رود.

·         توموگرافی با نشر پوزیترون یا پت اسکن (PET-Positron emission tomography) - در این روش دستگاه اسکنر پیرامون بیمار می‌چرخد و تصویر برداری از راه گسترش پوزیترون بدست یک ماده رادیواکتیو که به درون خون بیمار فرستاده شده و یا از راه بوییدن به بدن او راه یافته‌است، انجام می‌گیرد، با این روش دیدن ریه در سه بعد شدنی می‌شود.

·         سونوگرافی (Ultrasound) در این شیوه از امواج صوتی برای بررسی ساختار توده در ریه بهره گرفته می‌شود.

·         آزمایش کارکرد ریه (Lung function test)- در این شیوه پیش از جراحی از بیمار آزمایش‌های ریوی گوناگونی انجام می‌شود.

·         آزمایش خون- تومورهای سرطانی آنتی ژن و آنزیم‌های ویژه‌ای را فرآوری می‌کنند که از راه آزمایش خون شناسایی می‌شوند. اندازه گیری آنتی ژن کارسینو امبریونیک (arcinoembryonic Antigen-CEA) و آنزیم   Neuron-specific enolase (  NSE) از آزمایش‌های غربالگر این بیماری است. افزایش اندازه این پروتین‌ها بازگوکننده نشانه‌های سرطان و کاهش آن در هنگام درمان نشانه کند شدن رشد سلول‌های سرطانی بیمار است.

·         اسکن استخوان Bone Scan - تصویربرداری از استخوان با بهره گیری از یک ماده رادیواکتیو روشی بسیار ارزشمند است که در شناسایی دست اندازی سرطان به استخوان، کارساز بودن درمان سرطان و روند بهبودی بخش‌های درگیر در استخوان به کار می‌رود.

 

درمان

درمان بیماری سرطان ریه بستگی به گونه سرطان، چگونگی بیماری در آغاز درمان، سن، تندرستی همگانی و چگونگی واکنش بیمار به شیوه درمان دارد. سرطان ریه بیشتر به سبب گستردگی سیستم خون رسانی و لنفاوی ریه به آسانی می‌تواند به دیگر اندام‌های بدن دستاندازی کند. با نگرش به سن و چگونگی تندرستی بیمار می‌شود روشهای درمانی زیر را بکار گرفت:

·         جراحی: اگر گسترش تومور بدخیم تنها در ریه باشد می‌توان بخشی کوچک یا تکه بزرگی از ریه (لوبکتومی) (lobectomy) و یا همه یک ریه (نومونکتومی) (pneumonectomy)  را جداکرد. پیامدهای همراه جراحی، خونریزی -که به سبب آن کم خونی پدیدار می‌شود-، دشواری در دم و بازدم و خواب آلودگی است.

·         شیمی درمانی   :این روش برای از میان بردن یاخته‌های سرطانی پراکنده بکار گرفته می‌شود. شیمی درمانی برای پیشگیری از پدید آمدن دوباره بیماری و در زمانی که سرطان در بدن پخش شده بکارگرفته می‌شود. بکارگیری داروهای شیمیایی به نابودی سلولهای سرطانی می‌انجامد.

·         برخی از پیامدهای همراه شیمی درمانی:

حالت تهوع و استفراغ، ریزش موی سر و ابرو، کاهش گلبولهای سفید خون، سستی سیستم ایمنی بدن، چرکینشدن(عفونت)، درد، خشکی دهان و پوکی استخوان، کم‌خونی، و کاهش شمار گلبولهای سرخ خون که سبب خستگی، سرگیجه و لرز در بیمار می‌شود. اسهال و یبوست، و سفتی و خشکی مفصل‌ها از دیگر پیامدهای شیمی درمانی است.

·         پرتو درمانی:  برای از میان بردن توده‌های بدخیم ریه بکار گرفته می‌شود. در این روش پرتویی با انرژی بسیار زیاد به کار برده می‌شود که با آسیب رساندن به سلولهای زنده سرطانی به نابودی آنها می‌انجامد. خستگی زیاد، افسردگی، تهوع، استفراغ، بی اشتهایی و آسیب‌های عروقی و تنفسی از پیامدهای همراه پرتودرمانی به شمار می‌آیند. همچنین پرتودرمانی می‌تواند سبب سرکوب سیستم خونساز بدن و کاهش گلبولهای سفید و سستی سیستم ایمنی و سرانجام چرکینشدن(عفونت) شود.

·         درمان فوتودینامیک (Photodynamic Therapy)یا بکارگیری رنگ و نور: در این شیوه رنگ به درون یک رگ فرستاده و سپس در همه بدن پخش می‌شود. پس از چند روز، این رنگ تنها در سلولهای بدخیم به جای می‌ماند. سپس نور سرخ رنگ لیزری به سلول تابانده می‌شود و رنگ درون سلول سرطانی این نور رابه خود می‌گیرد. این پدیده به واکنش فوتوشیمیایی که ویرانگر سلول‌ها سرطانی است می‌انجامد.

·         درمان بیولوژیکی یا ایمونولوژیک: این شیوه بر پایه بازسازی، برانگیختن، رهنمون و نیرومندسازی سیستم ایمنی بدن بیمار استوار است و با بکارگیری آنتی بادی و رهنمون سیستم ایمنی خود بیمار برای نابودسازی سرطان انجام می‌پذیرد. بکارگیری آمیخته‌هایی مانند اینترفرون-سلولهایی که نابودگر تومورها هستند-و آنتی بادی‌های مونوکلونال که زمان پایداری سلول‌های سرطانی را کاهش می‌دهند، رشد سرطان را کم می‌کنند.

·         Stent ابزاری است برای پدید آوردن کانال تنفسی در بیماران دچار به سرطان ریه.

این روش در بیمارانی که دارای دشواری در دم و بازدم هستند بکار گرفته می‌شود.

·         سوزاندن تومور بدخیم با پرتو لیزر: در برخی بیماران توده بدخیم سرطان ریه سبب گرفتگی و بسته شدن خشکنای می‌شود. در این روش پزشک با سوزاندن توده بدخیم با پرتو لیزر راه گذر هوا را برای بیمار باز می‌کند. این شیوه نمی‌تواند سبب از میان بردن توده بدخیم شود اما کمکی است برای آسان تر شدن دم و بازدم بیماران.

 

پیشگیری

سرطان ریه در رده‌های آغازین هیچ نشانه‌ای ندارد و بیماران بیشتر زمانی به نزد پزشک می‌روند که بیماری به رده‌ای پیشرفته رسیده‌است. کارهای پیشگیرانه‌ای مانند دوری از آلاینده‌ها و دوری از گسارش(مصرف/استعمال)دخانیات و بررسی پیرامون خانه از نبود گاز رادون و آزبست بهترین روش در برابر این بیماری کشنده می‌باشند.

 

 

منبع: ویکی پدیا

 

 

تب رماتیسمی

تب روماتیسمی حاد(به انگلیسی: Rheumatic fever)‏ عارضه التهابی عفونت باکتریایی استرپتوکوک گروه آ بتا همولیتیک است که ممکن است ۲ تا ۶ هفته بعد از عفونت ایجاد شده و اعضای مهم بدن از جمله مفاصل، قلب، پوست و مغز را درگیر می‌سازد. علت ایجاد این بیماری وجود واکنش متقاطع میان آنتی بادی ضد باکتری با بدن فرد است.

 

ویژگیهای کلی

این بیماری گسترش جهانی دارد ولی از دهه ۶۰ به بعد به خصوص در کشورهای پیشرفته شیوع آن کاهش یافته‌است. به طوری که شیوع آن در آمریکا ۲ در ۱۰۰هزار نفر و در کشورهای در حال توسعه ۱۰۰ مورد در یکصد هزار نفر است. علت این کاهش، شیوع استفاده از آنتی‌بیوتیکها در درمان عفونتهای میکروبی است. سن شیوع این بیماری در۶ تا ۱۵ سالگی است که عفونت بااسترپتوکوک گروه آ متداول است. این بیماری در کودکان زیر ۴ سال و بزرگسال بالای ۴۰ سال نادر است. بیماری حدود ۲-۶ هفته بعد از عفونت گلو با استرپتوکوک شروع می‌شود (در عفونت پوستی تب روماتیسمی ایجاد نمی‌شود.). ضایعه مشخص این بیماری التهاب نزدیک عروقی گرانولوماتوز است. درگیری قلبی می‌تواند خود محدود شونده و یا پیشرونده باشد. بیشتر دریچه میترال (۷۵-۸۰%) و سپس دریچه آئورتی (۳۰%) درگیر می‌شوند. دریچه‌های سه‌لتی و ریوی کمترین شیوع درگیری را در این بیماری دارند. التهاب مفصلی (آرتریت) با مشخصات دردشدید، تورم، گرمی، و گاهی قرمزی مفصل که می‌تواند از مفصلی به مفصل دیگر نقل مکان کند (آرتریت مهاجر). شایعترین مفاصل درگیر عبارتند از مچ دست، آرنج، زانوها و مچ پا. التهاب مفصلی معمولاً در عرض ۱۴-۱۰ روز فروکش می‌کند ولی بدون درمان، سایر مفاصل نیز ممکن است درگیر شوند. بیماری توسط علایم (کرایتریای) جونز تشخیص داده می‌شود.

علایم بیماری و تشخیص

در تشخیص این بیماری از کرایتریای جونز که اولین بار در سال ۱۹۹۲ مطرح شد استفاده می‌شود. برای تشخیص وجود دو علامت ماژور و یا یک ماژور و دو مینور به علاوه علائم عفونت استرپتوکوکی اخیر (به جز در کره) کافی است.

معیارهای اصلی (ماژور)

1. کاردیت التهاب قلب بیشتر در کودکان و نوجوانان مبتلا دیده می‌شود و وجود هر یک از موارد پریکاردیت، نارسایی قلبی، کاردیومگالی، نارسایی دریچه میترال یا آئورت به معنی وجود کاردیت است.
2. اریتما مارژیناتوم یا نودولهای زیرپوستی.
3. کره سیدنهام(درگیری سیستم عصبی مرکزی با ماهیت حرکات غیرارادی اندام‌های تحتانی و فوقانی)
4. پلی آرتریت مهاجر، که مفاصل بزرگ را درگیر می‌کند.

معیارهای فرعی (مینور)

شامل تب، درد بدن بالاخص در محل مفاصل(آرترالژیا)، افزایش فاکتورهای فاز حاد التهابی (پروتیین crp، و افزایش سرعت رسوب گلبولهای قرمز خون یا ESR)، اختلال در نوار قلب (افزایش فاصله PR) در کنار علایم فوق، اثبات وجود عفونت بااسترپ گروه آ تشخیص بیماری را تایید می‌کند.

علل

تب روماتیسمی از یک عفونت استرپتوکوکی قبلی (معمولاً عفونت گلو) که ۶-۲ هفته قبل از بروز علایم تب روماتیسمی رخ می‌دهد ناشی می‌گردد. این اختلال، یک اختلال خودایمنی است که در آن پادتن‌های تولیدشده بر ضد باکتری استرپتوکوک بر ضد مفاصل و قلب نیز واکنش نشان می‌دهند.

عوامل تشدید کننده بیماری

تغذیه نامطلوب سابقه خانوادگی تب روماتیسمی زندگی در شرایط پرجمعیت یا غیربهداشتی داشتن استعداد ابتلای مکرر به عفونت‌های تنفسی فوقانی عفونت‌های استرپتوکوکی درمان‌نشده یا ناقص درمان‌شده

پیشگیری

در مورد هر نوع عفونت گلو به‌خصوص در کودکان کشت گلو از نظر استرپتوکوک باید انجام شود. در صورت تشخیص درمان با آنتی‌بیوتیک می‌تواند از بروز تب روماتیسمی پیشگیری کند.

عواقب موردانتظار

عفونت‌های استرپتوکوک معمولاً با درمان قابل علاج هستند. تب روماتیسمی قابل پیشگیری است ولی قابل علاج (درمان قطعی) نیست. این عارضه در عرض ۱۲-۲ هفته فروکش می‌نماید. در بعضی موارد، تب روماتیسمی ممکن است به دریچه‌های قلبی آسیب بزند. دریچه آسیب دیده را می‌توان با جراحی تعویض کرد. در موارد نادر تب روماتیسمی حتی با درمان می‌تواند کشنده باشد.

عوارض احتمالی

آسیب دایمی دریچه‌های قلب که منجر به نارسایی احتقانی قلب می‌گردد. حملات بعدی تب روماتیسمی حاد در پی عفونت مجدد با استرپتوکوک

درمان

اصول کلی

بررسی‌های تشخیصی ممکن است شامل آزمایش‌های خون، کشت گلو و نوار قلب و رادیوگرافی قفسه سینه و قلب باشد. هیچ آزمون اختصاصی برای تشخیص تب روماتیسمی وجود ندارد. در موارد خفیف، مراقبت در منزل کافی است ولی در موارد شدید ممکن است بستری در بیمارستان لازم باشد. درجه حرارت بیمار و تعداد نبض او را روزانه اندازه‌گیری کرده و برای ارایه به پزشک ثبت نمایید. اگر بیمار گلودرد یا سرفه دارد از یک دستگاه مرطوب‌کننده با بخار سرد استفاده کنید. دستگاه مرطوب‌کننده را هر روز تمیز کنید. بهداشت دهانی مطلوب مهم است.

درمان

• آسپیرین برای کاهش التهاب استفاده می‌شود. بسته به شدت بیماری از استروئیدها هم استفاده می‌شود.
• درصورت درگیری قلب، بسته به شدت درگیری از داروهای قلبی استفاده می‌گردد.
• آنتی‌بیوتیک‌ها برای مقابله‌وریشه کن کردن عفونت استرپتوکوکی.
• استفاده از پنی سیلین تزریقی هر ۲۸ روز یک بار به عنوان درمان پیشگیری کننده تا ۵ سال و در صورت درگیری قلبی تا آخر عمر توصیه می‌گردد.

فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری

تا هنگامی که بررسی‌ها نشان دهد بیماری فروکش کرده‌است بیمار باید در بستر استراحت نماید. مدت استراحت لازم به این منظور معمولاً ۵-۲ هفته‌است ولی در برخی موارد به ماه‌ها استراحت نیاز است. مهیا کردن یک لگن یا توالت کنار بستر باعث می‌شود که بیمار مجبور نباشد برای رفتن به توالت از بستر برخیزد.

درچه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟

اگر شما یا کودک شما دارای علایم تب روماتیسمی باشد. بروز علایم زیر در طی درمان: - ورم پا و پشت - کوتاهی نفس - استفراغ یا اسهال - سرفه - درد شدید شکم - تب - اگر دچار علایم جدید و غیرقابل توجیه شده‌اید. داروهای تجویزی ممکن است با عوارض جانبی همراه باشند.

رژیم غذایی

رژیم مایعات با غذاهای نرم در مراحل اولیه بیماری که به‌تدریج به یک رژیم عادی غنی از پروتئین، کالری و ویتامین‌ها تغییر داده می‌شود.

طی مطالعات انجام شده مصرف زیاد گوشت قرمز، ذرت، گندم، ادویه، نمک، شکر، آرد، چای، قهوه و قارچ علایم بیماری را در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید تشدید می‌کند. این بیماران باید مصرف روغنهای آفتابگردان، سویا و کنجد دار را کاهش و مصرف سس، غذاهای سرخ شده را متوقف کنند.

رژیم غذایی کم‌نمک در صورتی که بیمار دچار کاردیت (التهاب قلب) باشد، توصیه می‌شود.

غذاهای گیاهی و برنامه غذایی فاقد اسید آمینه گلوتن موجب کاهش علایم و ارتقا سلامت مبتلایان به روماتیسم مفصلی دارد.

انگور میوه‌ای پر انرژی است که در طب سنتی در درمان بیماری‌هایی مانند آرتریت روماتوئید و روماتیسم کاربرد داشته‌است.انگوربه دلیل داشتن پتاسیم حاوی خاصیت ادرار آوراست و همچنین این میوه به دلیل داشتن آنتی اکسیدان‌هایی همچون ELLAGIC ACID ضمن کاهش علائم بیماری التهاب مفاصل، عملکرد مواد سرطانزای بدن را نیز خنثی می‌کند.

مصرف منظم روغن کبد ماهی نیاز بیماران مبتلا به بیماری‌های التهابی مفاصل را به داروهای مسکن کاهش می‌دهد.

 

منبع: ویکی پدیا

پیلاتس یعنی چه؟

 

با ماشینی‌شدن زندگی و کاهش فعالیت‌‌های حرکتی، بدون تردید نقش ورزش و فعالیت‌‌های بدنی در سلامت جسم و روان آدمی و پیشگیری از ابتلا به بسیاری از بیماری‌‌ها، بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است...

   هر کدام از انواع ورزش‌‌ها از جمله ورزش‌‌های هوازی (ایروبیک) و بی‌هوازی مثل یوگا به نوعی در بهبود عملکرد اعضای مختلف بدن و ایجاد روحیه نشاط و سرزندگی و پیشگیری یا کنترل افسردگی و اضطراب در افراد نقش بسیار موثری ایفا می‌کنند. اما در سال‌های اخیر ورزش پیلاتس برای دستیابی هر چه بیشتر به اهداف فوق مورد توجه بسیاری از جوامع قرار گرفته است.

 

 

پیلاتس یک سیستم ورزشی است که در سال 1930 توسط ژوزف پیلاتس پایه‌گذاری شد. این ورزش شامل تمرین‌هایی است که روی پیشرفت انعطاف و قدرت در تمام اندام‌‌های بدن تمرکز دارد، بدون آنکه عضلات را حجیم کند یا آنها را از بین ببرد. آنچه باعث شده این ورزش ناشناخته امروزه به یک روش تکمیلی ورزشی به شکل همگانی و حتی خانگی تبدیل شود عملکرد عالی این ورزش و کاربرد آن برای تمام افراد از هرگروه سنی و جنسی از یک ورزشکار حرفه‌ای گرفته تا یک خانم خانه‌دار و با داشتن هر گونه وضعیت خاص مثل بارداری است. تمرین‌های پیلاتس روی پیشرفت انعطاف و قدرت در تمام اندام‌‌های بدن تمرکز دارد.

 

پیلاتس چیست؟

 

پیلاتس از مجموعه تمرین‌های تخصصی تشکیل یافته است. این تمرین‌ها بدن و مغز را به‌گونه‌ای درگیر می‌کند که قدرت و استقامت تمام اعضای بدن بالا می‌رود و عمیق‌ترین بخش عضلات را هدف قرار می‌دهد. انجام حرکات ورزشی کنترلوژی، باعث می‌شود فرد تمام عضلات خود را تحت اختیار و اراده خویش قرار دهد. در واقع کنترلوژی به معنای ایجاد هماهنگی کامل بین جسم، ذهن و روان انسان است. به این معنی که فرد ابتدا با استفاده از روش کنترلوژی کنترل کامل جسم خود را در دست می‌گیرد و سپس با انجام مکرر و تدریجی آن به یک نوع هماهنگی طبیعی دست پیدا می‌کند.

 

پیلاتس چگونه پدید آمد؟

  ژوزف هوبرتوس پیلاتس در سال 1880 میلادی در کشور آلمان، شهر دوسلدورف به‌دنیا آمد. از کودکی ضعیف و مبتلا به بیمارهایی مانند آسم، آلرژی و تب‌روماتیسمی بود. وی تصمیم گرفت بدن خود را در برابر این بیماری‌‌ها مقاوم كند بنابراین یک روش علمی از تمرین‌های ورزشی ابداع کرد تا بهوسیله آن توانایی‌‌های بدنی خود را افزایش دهد. او با ورزش‌‌هایی از قبیل یوگا، ژیمناستیک، اسکی، دفاع شخصی، باله، بندبازی و وزنه‌برداری آشنایی داشت. پس با انتخاب بهترین شیوه‌های ورزشی با استفاده از سه اصل قدرت، تعادل و انعطاف برخی تمرین‌های خود را طراحی کرد. وی نام این روش را «علم کنترل بدن» یا «کنترلوژی» نامید.

یکی از فواید پیلاتس، برقراری استقامت و هماهنگی بین عضلات است

 

 

اهداف و فواید پیلاتس

هدف پیلاتس از تقویت قوای بدنی، دست‌یافتن به بدنی سالم و حفظ آن و همچنین ذهنی سالم برای انجام خوب کارهای روزانه و سایر فعالیت‌‌های بدنی است. در تمام رشته‌هایورزشی و بدنسازی که توان قلبی - عروقی و تنفسی را افزایش می‌دهند، حرکات به صورت جهشیو پرشی انجام می‌شوند. انجام این حرکات برای افراد سالمند یا آسیب‌دیده از ناحیه مفاصل، عضلات واستخوان‌ها غیرقابل اجراست، اما در پیلاتس بدون این پرش‌ها و جهش‌ها تنها با تمرکز و کنترل تنفس وبدون ایجاد هرگونه عارضه‌ای می‌توان به اهداف فوق یعنی رسیدن به جسم و روان سالم و حفظ آن دست یافت.

 

 

با انجام تمرین‌های پیلاتس، تمام عضلات بدن تقویت می‌شوند، دردهای مفصلی کاهش می‌یابد و درورزشکاران حرفه‌ای با افزایش حاشیه امنیتی عضلات بدن باعث کاهش آسیب‌دیدگی آنها می‌شود. با اجرای تنفس‌های صحیح دم و بازدم، توان و حجم ریوی فرد افزایش می‌یابد. از آنجا که فرد در تمام مدت انجام حرکات پیلاتس کاملا روی تنفس و انقباض‌ها و کشش‌های عضلانی خود کنترل دارد این امر باعث افزایش تمرکز فکری و حضور ذهن می‌شود.

 

سایر فواید پیلاتس عبارتند از:

 

- کاهش دردهای مفصلی

- افزایش قوای بدن و رهاکردن فکر و ذهن انسان از افکار منفی

- کاهش دردهای مهره‌ای در قسمت‌های مختلف بدن مثل گردن و کمر

- ایجاد کشیدگی و تناسب در ظاهر اندام

- انعطاف‌پذیری ستون فقرات و ایجاد تعادل

- افزایش تحرک مفاصل

- افزایش حجم ریه و ظرفیت تنفسی

- تقویت سیستم قلبی - عروقی

- افزایش دامنه حرکات مفاصل و عضلات

- کاهش درصد احتمال آسیب‌پذیری

- خواب بهتر و آرام‌تر

- کاهش استرس، اضطراب، عصبانیت و خستگی و داشتن زندگی پرنشاط

- سفت شدن عضلات شکم

- اصلاح وضعیت ایستادن، نشستن و راه رفتن

- تسهیل گردش خون

- داشتن زندگی فعال و پرنشاط برای سالمندان

- پیشگیری از پوکی استخوان

- کاهش یا کنترل وزن و جلوگیری از چاقی

- برقراری استقامت و هماهنگی بین عضلات

- بهبود زندگی زناشویی

 

نحوه انجام تمرینات پیلاتس

 

در تمام مدت انجام حرکات پیلاتس فرد کاملا روی تنفس و انقباض‌ها و کشش‌های عضلانی خود کنترل دارد.

تمرین‌های پیلاتس را می‌توان هم در فضای معمولی اتاق و هم در فضای باز انجام داد.

 

بهتر است در زمان انجام تمرین‌های پیلاتس از لباس‌های آزاد و نخی و به شكل بلوز و شلوار استفاده كرد تا حین انجام حرکات راحت و روان پیلاتس همراه با انقباضات شدید عضلانی این عضلات با لباس درگیری نداشته باشند.

فضای حركت انگشتان پا تا مچ پا باید باز و بدون مانع باشند بنابراین نیازی به پوشیدن کفش و جوراب هنگام انجام تمرین‌های نیست.

 

 

بهتر است تمرین‌های پیلاتس در جلسه‌های 45 دقیقه‌ای 3 تا 4 بار در هفته اجرا شوند ولی به مرور به زمان و دفعات تمرین‌ها اضافه خواهد شد. افراد حرفه‌ای‌تر می‌توانند در مدت زمان كوتاه‌تری حركات قدرتی پیلاتس را پشت سر هم و بدون‌وقفه انجام دهند.

 

روش تمرینی پیلاتس شامل حرکات کششی و قدرتی است که باعث ایجاد انعطاف و قدرت در عضلاتو برقراری ارتباط مستقیم بین ذهن و اندام می‌شود. تمرین‌های پیلاتس در چهار سطح آموزش داده می‌شوند. سطح 4 برای افراد مبتدی، سطح 3 برای افراد متوسط، سطح 2 برای افراد پیشرفته و سطح یك برای افراد كاملا پیشرفته.

 

منبع: دکتر هادی شجاعی

سرطان پستان:

سرطان پستان یکی از سرطان‌های شایع است. طبق محاسبات انستیتو ملی سرطان ایالات متحده آمریکا، از هر هشت زن یک نفر در زندگی خود مبتلا به سرطان پستان می‌شود.  این سرطان در صورتی که به موقع تشخیص داده‌شود به راحتی قابل درمان است.

در صورت متمرکز بودن بافت سرطانی معمولاً از ترکیبی از عمل جراحی (لامپکتومی) ، شیمی درمانی، و رادیوتراپی استفاده می‌گردد. ماموگرافی نیز در تشخیص این بیماری نقش محوری دارد.

نماد بین‌المللی آگاهی بخشی درباره سرطان پستان، روبان صورتی است.

      

ریسک فاکتور

 فاکتورهایی با ریسک نسبی بیش از ۴

·         سن بالا

·         سطح بالای فاکتور رشد شبه انسولینی در خون زنان قبل از یائسگی (insulinlike growth factor)

·         سطح بالای استروژن در خون زنان قبل از یائسگی

·         سابقه سرطان پستان در فامیل

·         سابقهٔ قبلی ابتلا به سرطان سینه و یا برخی موارد غیر طبیعی دیگر در بافت سینه

·         افزایش مواجهه زنان با هورمون استروژن که در شرایط زیر رخ می‌دهد:

·         بروز اولین دورهٔ قاعدگی قبل از ۱۳ سالگی

·         یائسگی بعد از ۵۱ سالگی

·         استفاده از درمان جایگزینی هورمون با استروژن

·         افرادی که در طول زندگی باردار نشده‌اند و یا اولین بارداری آنها بعد از ۳۰ سالگی بوده‌است.

·         اضافه وزن و چاقی خصوصاً بعد از یائسگی

·         مصرف الکل

·         زندگی بی تحرک و فعالیت بدنی کم

علائم

علائم سرطان پستان شامل این موارد هستند:

·         وجود توده و یا افزایش ضخامت در پستان و یا ناحیهٔ زیر بغل

·         ترشح شفاف یا خونی از پستان

·         پوسته‌ریزی در نوک پستان

·         فرو رفتن نوک سینه به داخل

·         قرمزی و یا تورم سینه

·         فرو رفتگی پوست پستان که در آن پوست، حالتی شبیه به پوست پرتقال پیدا می‌کند.

·         وقوع تغییر شکل پستان که موجب متفاوت شدن آن با پستان دیگر شود.

·         زخم در پوست پستان که بهبود پیدا نکند.

 

 منبع: ویکی پدیا

سرطان پروستات:

سرطان پروستات عبارت است از وجود سلولهای سرطانی در پروستات که می‌تواند باعث انسداد در دستگاه ادراری یا متاستاز به سایر اعضاء بدن شود.

علت سرطان پروستات

علت آن دقیقا مشخص نیست. اما زمینه ژنتیکی (سیاه پوستان آمریکا بیشتر مبتلا می‌شوند)، عوامل هورمونی (شانس بروز سرطان پروستات با گذشت سن بالا می‌رود و ممکن است به علت تغییرات هورمونی حاصله نظیر کم شدن مقدار آندرسترون و یا افزایش مقادیر سرمی استروژن و استرادیول باشد(، رژیم غذایی (مصرف زیاد چربی با ایجاد تغییر در متابولیسم کلسترول و استروئید، شانس بروز سرطان را افزایش می‌دهد. 

مصرف سبزیجات یا رنگدانه‌های سبز و زرد یک اثر حفاظتی از بروز سرطان پروستات دارد)، عوامل شیمیایی سرطان زا (تماس با عوامل شغلی و محیطی شانس بروز سرطان را بیشتر می‌کند)، شغلهایی که شانس بروز سرطان را بیشتر می‌کنند شامل کارگرانی که با کودها، بافتنیها و لاستیک سر و کار دارند، تماس با باطری‌های حاوی کادمیوم و ویروس‌ها (با مشاهده ویروس در بافت سرطانی پروستات توسط میکروسکوپ الکترونی) را در بروز سرطان پروستات موثر می‌دانند.

پیش‌گیری

لیکوپن یکی از آنتی‌اکسیدانهای مهم موجود در گوجه فرنگی است که می‌تواند از بروز سرطان پروستات پیش‌گیری کند.

علایم بالینی

ممکن است علامت خاصی دیده نشود. علایم انسدادی معمولاً زودتر بروز می‌کند و شامل تکرر ادرار، احتباس ادرار، کاهش قطر و فشار جریان ادرار وقطره قطره شدن انتهای ادرار می‌باشد که مشابه علائم هایپرپلازی خوش‌خیم پروستات است. متاستازهای استخوانی میتوانند موجب درد شوند.

درمان

درمان سرطان پروستات در مراحل اولیه شامل جراحی و یا پرتودرمانی میباشد. جراحی معمولا برای افراد زیر ۷۰ سال بدون ناراحتی های قلبی و ریوی در نظر گرفته میشود. پرتودرمانی با نتیجه کاملا یکسان در مقایسه با جراحی برای افرادیکه عوارض جراحی را نمیپسندند و یا سن بالای ۷۰ سال در نظر گرفته میشود.

در صورتیکه درجه بدخیمی پروستات ( گلیسون )‌ در گزارش پاتولوژی بالاتر از ۸ باشد و یا PSA بالاتر از ۲۰ باشد جراحی توصیه نمیشود ( حتی در افراد جوان ) . علت این است که در بسیاری از موارد بیماران پس از جراحی نیاز به اشعه درمانی دارند و عوارض در کل بیش از درمان با پرتودرمانی به تنهایی خواهد بود.

در مراحل پیشرفته درمان قطعی سرطان پروستات پرتودرمانی همراه با هورمون درمانی است.

 

پرتودرمانی

پرتودرمانی که ممکن است به‌وسیله کاشت املاح طلا در پروستات یا قرار دادن مواد پرتوزا     )رادیواکتیو) در داخل پروستات (برکیتراپی) یا تابش اشعه با ولتاژ بالا توسط منبع خارجی صورت گیرد.

دارو درمانی

مطالعات آندوکرینی نشان داده که کم کردن آندروژنها منجر به آتروفی سلولهای اپیتلیال آن می‌شود و آندروژن در بیضه و غدد فوق کلیوی تولید شده و درمانهای آندوکرینی به صورت زیر است.

حذف منبع تولید آندروژی. مهار گونادوترپین هیپوفیز. کاهش ساخت آندروژن. جلوگیری از تأثیر آندروژن بر روی بافت‌ها.

مصرف فلوتامید (اولکسین)، داروهای خوراکی مهار کننده آندروژن، جدیدترین درمان دارویی کانسر پروستات است. هورمون آزاد کننده گونادوتروپین (آنالوگهای لوپرولید، گاسرلین استات) نیز گاهی در درمان بکار می‌رود. این عوامل ترشح یا عملکرد آندروژنها را که سبب تحریک و رشد تومور است، مهار می‌کند. گاهی به بیمار استروژن می‌دهند (دی اتیل استیل بسترون) و با مهار آزاد سازی گونادوترپین هیپوفیز مقادیر سرمی تستوسترون را کاهش می‌دهند. از داروهای شیمی درمانی می‌توان به سیلکوفسفامید (سیستوکسان)، ۵ فلوئور و اوراسیل استراموستین فسفات، دوکسور و بی سین هیدروکلراید (آدریامایسین) و سیتومایسین) c میتامایسین( اشاره کرد.

درمان جراحی

جراحی شامل پروستاتکتومی ترانس یوترال و پروستاتکتومی رادیکال است. پروستاتکتومی ترانس یوترال برای تومورهای خوب دیفرانسیه با حجم کم یا به عنوان یک عمل تسکینی برای رفع انسداد انجام می‌شود و در واقع یک آدنکتومی است از بافت جدید و پروستات حقیقی و کپسول فیبروتیک آن را خارج نمی‌کنند. پروستاتکتومی رادیکال از طریق پرینه یارتروپیک انجام می‌شود و محتویاتی مانند تمام غده پروستات، کپسول بیرونی، وزیکول سیمینالها، مقاطعی از وازود فرانها و قسمتی از گردن مثانه خارج می‌شود.

منبع: ویکی پدیا

سرطان خون:

سرطان خون یا لوسمی یا لوکمیا بیماری پیشرونده و بدخیم اعضای خون ساز بدن است. این بیماری در اثر تکثیر و تکامل ناقص گویچه‌های سفید خون و پیش سازهای آن در خون و مغز استخوان ایجاد می‌شود. واژه لوسمی به معنی خون سفید است. لوسمی یکی از چهار سرطان شایع در میان کودکان است.

در بیماری لوکمی یا همان سرطان خون، مغز استخوان به صورت غیر عادی، مقدار بسیار زیادی سلول خونی تولید می‌کند. این سلولها با سلولهای خون نرمال و عادی متفاوت هستند و درست عمل نمی‌کنند. درنتیجه، تولید سلول‌های سفید خون طبیعی را متوقف کرده و توانایی فرد را در مقابله با بیماری‌ها از بین می‌برند. سلول‌های لوکمی همچنین بر تولید سایر انواع سلول‌های خونی که توسط مغز استخوان ساخته می‌شود از جمله گویچه های قرمز خون که اکسیژن را به بافت‌های بدن می‌رسانند، و پلاکتهای خونی که از لخته شدن خون جلوگیری می‌کنند، اثر می‌گذارند.

نشانه‌ها

نشانه‌های نمادین لوکمی موارد زیر می‌باشند: کم‌خونی که با رنگ پریدگی و سستی یا خستگی مشخص می‌شود، کبودی پوست، لثه‌های متورم و خونین، تب خفیف ( 38/5 درجه) غده‌های لنفاوی متورم ( با اینکه غده‌ها نه دردناک و نه قرمز می‌باشند). درد استخوان، خونریزی شدید و پی‌درپی و پدیدار شدن خون در ادرار یا مدفوع کودک.

نشانه‌هایی همانند علایم لوکمی می‌توانند در کودکانی که از اختلالات گوناگون دیگری رنج می‌برند نیز ظاهر شوند. پزشکان وقتی به لوکمی مشکوک می‌شوند که نشانه‌ها نمادین آن با بزرگی جگر یا طحال همراه باشند. هنگامی شک بیشتر می‌شود که سلول‌های سفید سرطانی در لام خون محیطی دیده شود. تشخیص با آزمایش مغز استخوان قطعی می‌شود.

انواع

لوسمی بر اساس نوع گویچه سفید خون که دچار تراریختگی و سرطان شده به دو دسته تقسیم می‌شود:

• لنفوئیدی یا لنفوبلاستی: این نوع لوکمی سلول‌های لنفاوی یا لنفوسیت‌ها را تحت تاثیر قرار می‌دهد که بافت‌های لنفاوی را می‌سازند. این بافت جزء اصلی سیستم ایمنی بدن است و در قسمت‌های مختلف بدن از جمله غدد لنفاوی، طحال یا لوزه‌ها یافت می‌شود.
• میلوئیدی یا مغز استخوانی: این نوع لوکمی سلول‌های مغز استخوانی را تخت تاثیر قرار می‌دهند. سلول‌های مغز استخوان شامل سلول‌هایی است که بعداً به گلبول‌های قرمز، گلبول‌های سفید و سلول‌های پلاکت ساز تبدیل می‌شوند.

همچنین هر دو دسته لوسمی به دو نوع حاد و مزمن تقسیم می شوند لذا چهار نوع کلی لوسمی داریم لوسمی مزمن میلوئیدی ، لوسمی حاد میلوئیدی ، لوسمی مزمن لنفوئیدی و لوسمی حاد لنفوئید (  ALL، CLL، AML، CML )

سبب‌شناسی

پزشکان علت دقیق لوسمی را نمی‌دانند. به نظر می‌رسد عوامل ژنتیکی و محیطی در بوجود آمدن این بیماری نقش داشته باشند. مانند هر سرطان دیگری، عامل مستعد و پیشتاز در ایجاد لوسمی به هم خوردن نظم تقسیم سلولی است. پژوهش‌های انجام شده روند بدخیمی بیماری لوسمی را به این عوامل ارتباط می‌دهند:

• ژنتیک: ناهنجاری‌های ژنتیکی نقش بسیار مهمی در رشد لوکمی در بدن دارد. برخی بیماری‌های ژنتیکی مثل سندرم داون، احتمال ابتلا به لوکمی را بالا می‌برد.
• قرار گرفتن در معرض پرتوهای یونیزه کننده و برخی مواد شیمیایی خاص: افرادی که در معرض پرتوهای شدید قرار گیرند مانند بازماندگان بعد از حملات اتمی یا رویدادهای رآکتورهای هسته‌ای، احتمال دچار شدن به لوکمی در آنها بیشتر است. قرار گرفتن در معرض برخی موادشیمیایی خاص مانند بنزین نیز می‌تواند احتمال ابتلا به لوکمی را افزایش دهد.
• نارسایی سیستم ایمنی طبیعی بدن
• سن در میان بزرگسالان: آمادگی ابتلا به لوسمی با افزایش سن ارتباط مستقیم دارد. افراد بالای ۵۵ سال باید بیشتر مراقب علایم هشدار دهنده این بیماری باشند. با این حال لوسمی می‌تواند کودکان را هم در هر سنی گرفتار کند ولی بیشتر در سنین سه تا چهار سال اتفاق می‌افتد.

روند تشخیص

بیماری می‌تواند با شتاب یا به کندی پیشرفت کند. نزدیک ۲۵ درصد گونه‌های لوکمی در جریان یک معاینه بالینی معمولی و پیش از اینکه نشانه‌ها بیماری ظاهر شوند تشخیص داده می‌شوند. پزشکان معمولاً لوکمی مزمن را با آزمایش خون ساده قبل از شروع علائم تشخیص می‌دهند. روند تشخیص می‌تواند دربرگیرنده موارد زیر باشد:

• آزمایش جسمی: شناسایی نشانه‌های فیزیکی و جسمی لوکمی مثل رنگپریدگی ناشی از کم خونی، و ورم غده‌های لنفاوی، کبد یا طحال
• آزمایش خون: شمارش تعداد گلوبول‌های سفید یا پلاکت‌های خون
• آزمایش سیتوژنتیک: این آزمایش تغییرات ایجاد شده در کروموزوم‌ها، ازجمله وجود کروموزوم فیلادلفیا را بررسی می‌کند.
• آزمایش نمونه مغزاستخوان

برای تایید تشخیص لوکمی و تعیین نوع و میزان پیشرفت آن در بدن، نیاز به آزمایش‌های بیشتر است.

درمان

در سالهای اخیر، با به کارگیری داروهای ضدسرطان موثرتر، طول عمر بیماران مبتلا به لوکمی افزایش پیدا کرده است. این داروها موجب فروکش کردن نشانه‌های بیماری می‌گردند به طوریکه نشانه‌ها در جریان درمان بیماری بدتر نمی‌شود و حتی بیماران تا اندازه‌ای درمان می‌شوند. درمان لوسمی بستگی به نوع لوسمی، وضعیت بیماری در شروع درمان، سن، سلامت عمومی و چگونگی واکنش بیمار به نوع درمان دارد که گاهی منجر به سلامت کامل این بیماران می‌شود . از مهمترین عوامل در بهبود بیماری برخوردار بودن بیمار از روحیه بالا جهت مقابله با این بیماری است .

شیوه درمان این بیماری می‌تواند شامل موارد زیر نیز باشد:

• شیمی درمانی
• پرتو درمانی
• پیوند مغز استخوان و پیوند سلول‌های بنیادی که در این روش مغز استخوان فرد بیمار با مغز استخوان سالم جایگزین می‌شود تا بیمار بتواند مقادیر بالای داروهای شیمی درمانی و یا پرتودرمانی را دریافت کند.

منبع: ویکی پدیا