درد و خشکی مفاصل



خشکی مفاصل- درد مفاصل- درمان خشکی مفاصل
خشکی مفصل یعنی حرکت یک مفصل محدود شده یا مشکل میباشد و عامل این حالت ضعف یا درد مفصل نیست.
 
در این حالت بیمار ممکن است حرکت مفصل را بطور کامل انجام می دهد. خشکی مفصل اغلب صبح پس از بیدار شدن از خواب یا پس از استراحت دیده می شود و علامت التهاب در مفصل است. این حالت در روماتیسم مفصلی بیشتر دیده شده و بیمار بتدریج با افزایش فعالیت احساس بهبودی میکند.
 

تشخیص علت این مشکل نیاز به معاینه و انجام آزمایشات مختلف دارد.

 

درمان خشکی مفصل با درمان بیماری اصلی انجام می شود. گرما، دوش آب گرم و ورزشهای کششی به کاهش آن کمک می کنند. گاهی از بریس جهت افزایش حرکت مفصل استفاده می شود.  اقدامات درمانی تخصصی طب فیزیکی در موارد شدید تر کمک کننده است.

 

شانه یخ‌ زده (منجمد)، که کپسولیت چسبنده یا گرفتگی و انقباض شانه نیز نامیده می‌شود، عارضه‌ای است که با درد و خشکی و گرفتگی شانه همراه است.

علائم شانه یخ زده معمولاً به تدریج ظرف چند ماه یا چند سال تشدید می‌شود، بیمار معمولاً ابتدا در دو تا نه ماه نخست دچار دردی می‌شود که به مرور شدید می‌شود و متعاقب آن با خشکی و گرفتگی شانه مواجه می‌گردد.

این گرفتگی، به ویژه در موارد وخیم، بر توانایی انجام فعالیت‌های روزانه اثر می‌گذارد و گاهی بیمار اصلاً نمی‌تواند شانه یخ زده را حرکت دهد.

منبع: سایت دکتر مغاری

 

آب درمانی را در تابستان فراموش نکنید

آب گرم های طبیعی کشور به دلیل ایجاد گرما در مفصل موجب تقویت مفاصل و کاهش بیماری آرتروز در افراد می شود.

 

 

 

 با بیان اینکه آرتروز مفاصل در بزرگسالان شایع تر است  چند عامل می تواند زمینه ساز ابتلا به آرتروز باشد از جمله هر چه سن بالاتر رود خطر ابتلا به این بیماری بیشتر می شود

 

 افزایش وزن و تغذیه نامناسب  از جمله عواملی است  که فرد را دچار التهاب می کند مهمترین عوامل پیشگیری کننده ازبیماری التهاب مفاصل حفظ وزن مناسب بدن است چون زیاد بودن وزن موجب فشار  زیادی بر مفاصل بویژه مفصل زانو می شود و در دراز مدت سبب فرسایش بیشتر آن می گردد


 
ورزش منظم استراحت مناسب و حفاظت از مفاصل از فشارهای کاری زیاد از عوامل پیشگیری کننده دیگر است

 
استفاده صحیح از مفاصل تقویت مناسب عضلات فیزیوتراپی ، آب درمانی و جراحی از راه های درمان این بیماری است.

آرتروز بیماری است که مشخصه آن تخریب پیش رونده غضروف مفصل است که اگر این غضروف ها آسیب ببیند شروع آرتروز تلقی می شود

 

 

منبع: وبلاگ دکتر فروغ

کنترل بیماری ام اس در بارداری



تعدادی از بیماریهایی که سیستم ایمنی را درگیر می نمایند ، می توانند خانمها را در دوران باروری تحت تاثیر قرار دهند مثل بیماری آرتریت روماتوئید ،لوپوس ،میاستنی و همچنین ام اس .

اغلب این بیماریها در دوران بارداری به حالت خاموش و یا در مرحله فروکش می باشند ولی از آنجا که بارداری بدلایل مختلف سیستم ایمنی را تحت تاثیر قرار می دهد،پیگیری این بیماریها در این مرحله اساسی و لازم است .

خوشبختانه در طی دوره بارداری سیستم ایمنی بدن موادی را تولید می کند که اثر حفاظتی به روی سلولهای عصبی دارد و بطور اختصاصی مراحل آخر بارداری ، سه ماه سوم ، نقش قابل توجه تری دارد . بطور خلاصه تمام مطالعات ثابت کرده اند که میزان عود در طی حاملگی بخصوص در سه ماهه آخر کاهش می یابد و پس ازآن ریسک عود در طی دوره پس از زایمان ، بخصوص سه ماه پس از آن  افزایش می یابد.

در بررسی های دراز مدت ، بنظر نمی رسد که حاملگی در مسیر طولانی مدت بیماری ام اس اثر قابل توجهی داشته باشد . تحقیقات نشان داده که هورمون استروژن نقش تعدیل کننده روی سیستم ایمنی ترشح هورمون پرولاکتین (تولید کننده شیر)  نقش تحریک کننده آن را دارد، ازآنجا که تولید استروژن در اواخر حاملگی بیشتر است ،اثر تعدیل کننده آن بر بیماری  ام اس در این دوره مشخص تر می باشد ،عکس افزایش ترشح پرولاکتین در دوره پس از زایمان می تواند توجیه کننده زمان عود بیماری دراین دوره باشد. میزان عودReplas Rate  سالانه در طی حاملگی  معمولاً خیلی خفیف هستند برخلاف عودهای پس از زایمان . ولی خوشبختانه در بررسی های انجام شده ،ناتوانائیهای عصبی به دنبال حاملگی افزایش نیافته است همچنین در بررسی برروی ام آرآی دوره ای در خانمهای مبتلا به ام اس که باردار شده اند ، کاهش علائم ام آر آی ( شامل ضایعات جدید و ضایعات در حال بزرگ شدن ) دیده شده است . 

 

 

کنترل بیماری در حاملگی

   

سه مسئله در بارداری بیماران مبتلا به ام اس بایستی مورد توجه قرار گیرد .

 

اول زوجی که تمایل به بچه دار شدن دارند بایستی در مورد اثرات بیماری ام اس برحاملگی و برعکس، مورد مشاوره پزشک قرار گیرند .

 

دوم مسئله اضطراب و الدین از انتقال بیماری به نوزاد و شانس کودک برای دریافت ام اس است. نکته مهم این است که در حال حاضر هیچگونه تست پریناتال یا تست مایع آمنیوتیک برای ام اس وجود ندارد . نقش استعداد ژنتیک در مورد بیماری ام اس کاملاً شناخته شده است. شیوع ام اس فامیلی در حدود ۱۰-۱۵ درصد برآورد می شود چنانچه یکی از والدین دچار ام اس باشد ریسک کودک در گرفتن ام اس حدود ۳-۵ درصد است در مقایسه با جامعه عمومی که حدود ۵/. است. البته فرم انتقال ژنتیکی مشخصی مثل ( اتوزم غالب و مغلوب ) در آن قابل تشخیص نیست .

 

 

همچنین در مورد نوزادان ، اختلافی از نظر تولد نوزادان با وزن پائین ، اختلالات مادرزادی و یا افزایش مرگ نوزادی ( Still Brith ) وجود نداشته است .

 

از طرفی خانم هایی که ناتوانی نورولوژیک ( عصبی ) بیشتری دارند و یا بیماری آنها در سیر حاملگی فعال می شوند ، نیازمند مراقبتهای خاص و توجه خاص متخصصین مغز و اعصاب و زنان و زایمان هستند. بخصوص ناتوانایی های حرکتی و افزایش خستگی ممکن است باعث اشکال در زایمان شده و این بیماران نیازمند زایمانهای تسهیل شده بشوند . ولی بطور کلی خانمهای دچار بیماری ام اس در گروه حاملگی های پر خطر ( بدلیل بیماری ام اس ) نیستند ولی بایستی در طی حاملگی از نظر بروز اختلالات نورولوژیک مورد توجه باشند.
 

 

 

مراقبتهای بارداری Obstetrical Care

 

مراقبتهای پرستاری دوران بارداری در بیماران ام اس تفاوت چندانی با خانمهای بدون ام اس ندارد . گاهی این بیماران علائم روده و مثانه ای را در طی حاملگی بیشتر تجربه می کنند و بدین علت نیازمند مراقبت از نظر عفونتهای ادراری هستند.

در بررسی های وسیع مشخص گردیده که خانمهای مبتلا به ام اس مشکلات دوران بارداری بیشتری نسبت به سایر خانمها ندارند.  

البته ریسک کم خونی ، در این مطالعات گوشزد شده است .


منبع: انجمن ام اس ایران

بیماری های روماتیسمی التهابی و غیر التهابی


 

بیماری های روماتیسمی التهابی و غیر التهابی

آرتریت روماتویید یک بیماری روماتیسمی مفصلی التهابی است ولی فیبرومیالژی یک بیماری روماتیسمی غیرمفصلی و غیر التهابی محسوب می شود. در آرتریت روماتویید، آرتریت (التهاب مفصل) می تواند در بسیاری از مفاصل ایجاد گردد درحالیکه در فیبرومیالژیا، مفصل درگیر نیست بلکه مشکلاتی در عضلات اسکلتی و فاشیای آن ایجاد می شود.

 

بیماری های روماتیسمی مانند آرتریت روماتویید و لوپوس اریتماتوی سیستمیک، بیمارهای روماتیسمی اتوایمیون هستند. در نقرس اگرچه همانند بیماری روماتیسمی اتوایمیون التهاب وجود دارد، ولی نقرس یک بیماری اتوایمیون نیست.


 

انواع بیماری های خودایمنی (اتوایمیون)

یک بیماری خودایمنی (Autoimmune disease ) ممکن است چند ارگان( منتشر یا سیستمیک) یا یک ارگان خاصی را درگیر کند. بنابراین بیماری های خودایمنی شامل دو گروه کلی هستند:

*بیماری های خودایمنی اندام خاص (Organ specific autoimmune diseases)

*بیماری های خودایمنی منتشر (Systemic autoimmune diseases)


 

بیماری های روماتیسمی خودایمنی (Autoimmune rheumatic diseases)

این بیماری ها جزیی از بیماری های خودایمنی هستند که به دو گروه قابل تقسیم می باشند:

*بیماری های روماتیسمی خودایمنی اندام خاص) مانند تیروییدیت هاشیموتو (تیروییدیت خودایمن) 

*بیماری های روماتیسمی خودایمنی منتشر مانند آرتریت روماتویید 


 

برخی از بیماری های روماتیسمی خودایمنی منتشر (سیستمیک) عبارتنداز:

*آرتریت روماتویید (Rheumatoid arthritis)

*لوپوس اریتماتوی منتشر (Systemic lupus erythematosus)

*اسکلروز منتشر (Systemic sclerosis)

*سندروم شوگرن (Sjögren’s syndrome)

*سارکوییدوز (Sarcoidosis)

*پلی میوزیت (Polymyositis)

*درماتومیوزیت (Dermatomyositis)

*موارد سندروم همپوشان (Overlap syndrome)

 

منبع: ابراهیم برزکار