درمان دیسک کمر - کمر درد

بهترین راه درمان ساییدگی لگن

ساییدگی مفصل روندی غیر قابل بازگشت است. ساییدگی و آرتروز مفصل با خراب شدن غضروف شروع شده و بعد از مدتی استخوان زیر غضروف  هم خراب میشود. بدن قابلیت ترمیم غضروف را ندارد. پس صحبت از درمان ساییدگی موضوعیتی ندارد بلکه باید در مورد مدیریت این بیماری سخن گفت.

بسیاری از بیماری ها بجای درمان مدیریت Management میشوند. بطور مثال فشار خون در بسیاری اوقات درمان نمیشود بلکه مدیریت میگردد. پزشک با اقدامان خاصی که دارو یکی از آنها است سعی در کاهش فشار خون کرده و این اقدامات برای مدت نامحدودی ادامه میابند.

مدیریت ساییدگی و آرتروز مفصل ران بسته به شدت آن متفاوت است. در مواردی که بیماری هنوز در مراحل ابتدایی است میتوان با رعایت اقداماتی موجب کاهش درد لگن و محدودیت حرکتی مفصل شد. کاهش وزن، اجتناب از انجام فعالیت های سنگین بدنی و ورزشی، کم کردن دفعات نشست و برخاست، استفاده از صندلی بجای نشستن بر روی زمین، استفاده از توالت صندلی دار و تقویت عضلات لگن با انجام ورزش هایی مانند شنا میتواند درد ران پا و محدودیت حرکت مفصل ران را کاهش داده و سرعت پیشرفت آرتروز لگن را کم کند.

در مواردی که شدت ساییدگی بیشتر شده باشد میتوان با انجام استئوتومی هایی از شدت درد و محدودیت حرکات کم کرده و پیشرفت بیماری را کند کرد. بسته به محل آسیب میتوان از استئوتومی . استئوتومی های بالای استخوان ران کمک گرفت. در عمل جراحی استئوتومی، استخوان به توسط متخصص ارتوپدی  در محل های خاصی بریده شده و سپس قطعات استخوانی در وضعیت مناسبی در کنار یکدیگر قرار گرفته تا جوش بخورند. به این ترتیب با تغییر نسبی در شکل استخوان های اطراف مفصل ران میتواند توزیع نیروهای وارده به مفصل را مناسب تر کرده و از پیشرفت آرتروز جلوگیری کرده و یا حداقل پیشرفت آن را کند کرد.

در مواردی که آرتروز و ساییدگی شدید باشد بهترین درمان آنتعویض مفصل ران است. در این نوعی عمل جراحی سر استخوان ران و لایه درونی حفره استابولوم خارج شده و با اجزاء مصنوعی جایگزین میشوند. این عمل جراحی درد و محدودیت حرکتی و لنگش بیمار را از بین میبرد.

 

منبع: وبلاگ دکتر بیژن فروغ

 

تعویض مفصل ران در ناحیه لگن

اگر احساس خشکی در حرکات مفصل ران دارید و دو زانو و چهار زانو نشستن برایتان مشکل شده است یا در حین حرکت کردن میلنگید و در معاینه حرکت دادن مفصل ران شما دردناک است. همچنین حرکات مفصل ران طرف راست به اندازه طرف چپ نیست. سابقه بیماری خاصی را در گذشته نمیدهد ولی ذکر میکند که قبلا مفصل ران دررفته و پس از مراجعه به بیمارستان دررفتگی را جا انداخته‎اند و مدتی استراحت بعد از جا اندازی دوباره راه رفته‎اید

وقتی از ناحیه لگن رادیوگرافی به عمل آید. این رادیوگرافی در زیر دیده میشود.

در این رادیوگرافی اگر مفصل ران طرف راست یعنی همان طرف دردناک را با طرف چپ که سالم است مقایسه کنیم به نکات زیر بر میخوریم:

• فاصله مفصلی یعنی فاصله سر استخوان ران و استابولوم کاهش پیدا کرده است

• سطح مفصلی استابولوم و سر استخوان ران هر دو از حالت صاف و یکنواخت خارج شده و نامنظم شده است

• شکل سر استخوان ران از حالت گرد و کروی خارج شده است

• استخوان زیر غضروف در سطح بالای استابولوم و سر استخوان ران سفیدتر شده است

• استخوان دیگر قسمت های استخوان ران تیره تر شده است

 

این تغییرات همگی نشاندهنده بروز استئوآرتریت یا آرتروز یا ساییدگی مفصل ران است. البته تیره تر شدن استخوان ران به علت استئوپروز ( پوکی استخوان ) میباشد.

رادیوگرافی‎های قبلی به علت دردهای مکرر

 

مشاهده میشود که در اولین تصاویر تغییرات مفصل ران بسیار اندک است ولی به مرور زمان این تغییرات شدیدتر شده تا به وضعیت کنونی رسیده است. این تغییرات میتواند بدنبال دررفتگی قبلی مفصل ران ایجاد شده باشد.
در حین دررفتگی مفصل ران غضروف مفصل دچار آسیب میشود. اگر این آسیب زیاد باشد میتواند در دراز مدت موجب ساییدگی و آرتروز مفصل شود.

اگر درد بیمار بخصوص در حین فعالیت چنان شدید باشد که مانع از فعالیت های روزمره وی شود و حتی با تجویز داروی ضد التهاب و دیگر اقدامات غیر جراحی بهبود نیافت، برای بیمار درمان جراحی با استفاده از تعویض کامل مفصل ران انتخاب خواهد شد.

برای تعویض مفصل بیمار از یک مفصل مصنوعی غیر سیمانی استفاده می‎شود. این نوع مفاصل معمولا بهترین انتخاب در جوان ها و افراد میانسال هستند.
در زیر تصویر رادیوگرافی بیمار بعد از جراحی مشاهده میشود.

 

منبع: وبلاگ دکتر بیژن فروغ

درمان درد مفاصل و آرتروز با مسکن موضعی دیکلوفناک

مطالعات اخیر در آمریکا نشان داده ،که در آرتروز(استئو آرتریت) زانو و آرتروزدست ،استفاده موضعی از داروی ضد التهابی غیر استروئیدی دیکلوفناک بسیار موثر می باشد.  انواع مسکن ها ی موضعی به اشکال پماد ،کرم وژل در داروخانه ها موجود است. گرچه مصرف موضعی این داروها در دردهای اسکلتی وعضلانی رایج است اما مطالعه بر روی  7688 بیمار بمدت 3 ماه نشان داده ، این داروها در درمان درد آرتروز نیز کاملا موثر هستند.

در مطالعه انجام شده داروهای موضعی دیکلوفناک،کتوپروفن،ایندومتاسین و ایبوپروفن(بروفن) همچنین مسکن های خوراکی و دارونما استفاده شد.  داروی موضعی دیکلوفناک در درمان درد آرتروز به اندازه داروهای خوراکی موثر بود. مصرف موضعی مسکن ها عوارض گوارشی بسیار کمتری دارد زیرا سطح خونی دارو تنها در خون مجاور محل استفاده ،بالا می رود وبه اعضای دیگر بدن نمی رسد .

 

منبع: دکتر غلامرضا رئیسی و دکتر طناز احدی

مصرف بروکلی و پیشگیری از آرتروز و کمک به درمان آن

 نتایج اولیه مطالعات در انگلستان نشان داده ،ترکیبی در بروکلی به نام  "سولفو رافان"از تاثیر آنزیم های تخریب کننده مفاصل و ایجاد آرتروز پیشگیری می کند. پیش از این بروکلی بعنوان پیشگیری کننده از سرطان شناخته می شد. اکنون دانشمندان می خواهند بدانند سولفورافان چگونه از آرتروز جلوگیری می کند. خوردن بروکلی باعث ورود مقدار زیادی ترکیب سولفورافان بدرون خون می شود اما هنوز معلوم نیست که آیا مقدار کافی آن به مفاصل می رسد  یا نه؟

 ترکیب دیگری به نام " دیالیل  دی سولفید "که در مقادیر بالا در" سیر" وجود دارد و  این ترکیب در  نمونه های آزمایشگاهی تخریب غضروف را کند ساخته ، و از آرتروز جلوگیری می کند. اهمیت این مطالعات در این نکته است که درمان موثری برای آرتروز وجود ندارد.  آرتروز نوعی بیماری تخریب تدریجی غضروف مفاصل است و بسیاری از مفاصل  دست ،پا،  زانو ،ستون فقرات و لگن را گرفتار می کند .

همچنین بروکلی در دور نگاه داشتن بیماری قلبی و سرطان از شما مهم می باشد ولی به همین میزان برای چشمانتان نیز مهم می باشد. این گیاه دارای موادی مغذی است که مشکلات مرتبط با زوال عضلانی و کاهش دید را کاهی می دهند.

 

منبع: دکتر غلامرضا رئیسی و دکتر طناز احدی

 

درباره سرطان دهانه رحم، دومين سرطان شايعي که موجب مرگ زنان مي‌شود، چه مي‌دانيد؟

در کشور ما متاسفانه اطلاعات کمي‌ در اين‌باره وجود دارد، در حالي که به راحتي مي‌توان از آن پيشگيري کرد، چون حداقل 15 سال طول مي‌کشد تا عامل آن، از يک ضايعه ي پيش سرطاني، يک سرطان تمام عيار بسازد. ضمن اين که با معاينات دوره‌اي هر يک يا دو سال يک ‌بار مي‌توان آن را در مراحل اوليه تشخيص داد و به راحتي آن را ريشه‌کن کرد.

 

سرطان دهانه رحم، دومين سرطان مرگبار بين زنان است که امروزه مشخص شده، عامل اصلي ابتلا به آن، نوعي ويروس است و در صورتي که اين ويروس وجود نداشته باشد، اين سرطان هم به وجود نخواهد آمد.

 

کدام ويروس؟

ويروسي به نام "ويروس پاپيلوماي انساني" يا به طور مخفف، "اچ‌ پي‌ وي"(HPV) که بيش از 100 نوع از آن وجود دارد که 15 نوع آن موجب بروز سرطان دهانه رحم مي‌شود. اين ويروس، عامل اصلي ابتلا به سرطان دهانه رحم است.

 

چه کساني در معرض آلوده شدن به اين ويروس و احتمالا ابتلا به سرطان دهانه رحم قرار دارند؟

ببينيد، اين ويروس از طريق تماس جنسي با فرد آلوده انتقال مي‌يابد و در نتيجه از عفونت‌هاي قابل انتقال از طريق تماس جنسي محسوب مي‌شود. بنابراين در افرادي که در سنين باروري و پس از بلوغقرار دارند، بروز اين عفونت و ابتلا به سرطان ناشي از آن، بيشتر مشاهده مي‌شود. همچنين در کشورهاي غربي که روابط پرخطر جنسي و کنترل نشده و خارج از ضوابط خانواده دارند و زناني که با چند نفر روابط جنسي دارند، خطر ابتلا بيشتر است.

 

يعني خانم‌هاي يائسه به سرطان دهانه رحم مبتلا نمي‌شوند؟

بله، حتي شدت سرطان دهانه رحم در بانوان يائسه به مراتب شديدتر است، چون اين بانوان پيش از رسيدن به سنين يائسگي به اين ويروس آلوده شده‌اند، اما به علت سهل‌انگاري يا نداشتن اطلاعات به پزشک مراجعه نکرده اند، لذا بيماري پيشرفت کرده و کيفيت درمان و زندگي آنها را تحت تاثير قرار مي‌دهد. در حقيقت وقتي خانمي ‌به اين ويروس آلوده مي‌شود، دست‌کم 15 سال طول مي‌کشد تا مبتلا به سرطان دهانه رحم شود و در اين مدت براي ريشه‌کني ويروس و بازگشت به حالت طبيعي و سلامت فرصت کافي وجود دارد، البته با معاينه منظم و مرتب. اما سهل‌انگاري برابر است با افزايش شدت سرطان دهانه رحم در دوران يائسگي.

 

در کشور ما به چه صورت است؟ آيا آماري دراين باره وجود دارد؟

در کشور ما به علت حاکميت فرهنگ اسلامي، انتقال از طريق راوبط پر خطر جنسي، بسيارکم يا ناچيز است، اما نکته مهم اين است که با ازدواج‌هاي مکرر که طبيعتا افراد را در معرض تماس‌هاي جنسي متعدد(حتي مشروع و قانوني) قرار مي‌دهد، احتمال بروز سرطان دهانه رحم افزايش مي‌يابد که البته همين موضوع نيز با پيگيري و معاينه منظم و مراجعه به پزشکان به مراتب کاهش، و کيفيت درمان بيماران و زندگي آنان افزايش مي‌يابد.

در کشور ما به علت نبود آمار دقيق و پژوهشي در اين زمينه و آمارگيري کلي از سرطان‌هاي رحم و دهانه رحم که دقت آمارها را زير سوال مي‌برد، متاسفانه نمي‌توان گفت که به‌طور دقيق چه تعداد از زنان به اين بيماري مبتلا مي‌شوند.

 

زنان پس از رسيدن به سن بلوغ و باروري و به ويژه پس از ازدواج که تماس جنسي وجود دارد، در معرض خطر ابتلا به سرطان دهانه رحم قرار دارند. بنابراين بانوان از همين سنين بايد به فکر معاينه منظم دستگاه تناسلي به ويژه رحم و ضمايم آن باشند و پس از انجام تست "پاپ اسمير" که جديدترين روش آن نيز در ايران انجام مي‌گيرد، از بابت بيماري خود اطلاعات کافي به دست آورند.

البته  به خانم ها توصيه مي شود در سنين زير 18 سال باردار نشوند، چون احتمال ابتلا به سرطان دهانه رحم در اين گروه سني بيشتر است. اما به هر حال هر قومي، ‌فرهنگ خاص خود را دارد، هر خانمي‌که به سن بلوغ و باروري مي‌رسد و به ويژه کساني که ازدواج کرده‌اند، و بالطبع روابط زناشويي دارند بايد سالي يک بار يا دست کم هر دو سال يک بار تا آخر عمر براي معاينه رحم و دهانه رحم و نمونه برداري و انجام آزمون پاپ اسمير به پزشک‌شان مراجعه کنند و در صورت ازدواج در سن زير 18 سال بهتر است از اين دوران تا آخر عمر براي انجام چنين مراقبت‌هاي بهداشتي به پزشک مراجعه کنند.

 

اگر کسي مادرش به سرطان دهانه رحم مبتلا شده باشد، امکان ابتلاي دختر خانواده به اين بيماري وجود دارد؟

درباره برخي سرطان‌ها مانند سرطان پستان ، بافت رحم(نه دهانه رحم)، دستگاه گوارش و مواردي ديگر ممکن است ابتلا به سرطان تحت تاثير مسايل ژنتيک قرار گيرد، اما درباره سرطان دهانه رحم بايد گفت که اين نوع سرطان در اثر تماس جنسي و آلودگي به ويروس پاپيلوماي انساني است. بنابراين، اين نوع سرطان فقط اکتسابي است و منشا ارثي ندارد.

 

اين واکسن براي پيشگيري از ابتلا به سرطان دهانه رحم توليد شده است و به تازگي به بازار دارويي آمريکا وارد شده است که هنوز گران و تا حدودي غير قابل دسترس است. صحبت‌هايي شده که آن را براي مردم کشورمان و دست کم افرادي که بيشتر در معرض خطرند، تهيه کنيم. اين واکسن را بايد براي دختران 9 تا 11 ساله و بزرگ‌تر به کار برد تا پيش از رسيدن به سن بلوغ، آنتي‌بادي عليه اين ويروس در بدن بانوان به وجود آيد و حتي در صورت آلودگي به ويروس، از فعاليت آن در جهت ايجاد ضايعات سرطاني پيشرفته جلوگيري کند. ميزان تاثير اين واکسن، حدود به صد در صد است، بنابراين در صورت ورود به کشور، استفاده از آن به همه بانوان در سنين باروري توصيه مي‌شود.

 

 

منبع: تبیان

 

سرطان چیست؟ و درمان آن کدام است؟

سرطانی که ادرارتان را خونی می‎کند

دردهای ناشی از سرطان - فیلم آموزشی

انواع و علل درد سرطان

دردهای سرطانی - فیلم آموزشی

عوامل بروز سرطان

سرطان خون

سرطان پروستات

سرطان سینه

سرطان ریه

سرطان روده‎ی بزرگ

سرطان معده

سرطان دهانه رحم

سرطان معده چیست؟

سرطان معده بیماری است که در آن سلول های سرطانی در معده افزایش پیدا می کنند و باعث ایجاد توده یا زخم در معده می شوند. منشأ این سلول های سرطانی معمولاً سلول های مخاط معده می باشد. سرطان معده اغلب در کشورهای جهان سوم شایع تر از کشورهای اروپایی و آمریکایی می باشد و در بعضی از کشورهای خط ساحلی دریای خزر و نواحی از چین و آسیای شرقی نیز شیوع بالایی دارد.

سرطان معده بیشتر در چه افرادی دیده می شود و آیا ژنتیک نیز تأثیر دارد؟

سرطان معده بیشتر در افراد میانسال و مسن دیده می شود و در آقایان بیشتر از خانم ها دیده می شود. سابقه عفونت های هلیکو باکتر پیلوری می تواند علت مهمی در ابتلا این بیماری باشد و همچنین زمینه ژنتیک نیز می تواند سبب ایجاد سرطان در افراد جوان و میانسال باشد. این سرطان ممکن است همراه سرطان هایی مانند سرطان کلیه، مغز و پوست نیز دیده شود.

عوامل زمینه ساز سرطان معده کدام است؟

عوامل زمینه ساز این بیماری عبارتند از

- سابقه رادیوتراپی معده (به هر علتی که باشد)

- مصرف زیاد و طولانی مدت غذاهای کنسرو شده

- غذاهای دودی و غذاهایی که مواد نگهدارنده در آن به کار برده شده است.

مصرف غذاهای مانده می تواند زمینه ابتلا به سرطان معده را بیشتر کند. سرطان معده با توجه به پیشرفت بهداشت در کشورهای غربی کاهش پیدا کرده(به جز سرطان کاردیا و فوندوس معده)، ولی در کشورهای جهان سوم نه تنها کاهش پیدا نکرده، بلکه در بعضی از نقاط افزایش نیز یافته است.

علایم سرطان معده کدام است؟

علایم سرطان معده عبارتند از:

- درد در ناحیه شکم (قسمت فوقانی، میانی شکم و اپی گاستریک) و احساس توده در شکم ( که از علایم دیررس و پیشرفته این بیماری می باشد)

- احساس خستگی و ضعف و بی حالی که می تواند این علایم ثانویه ی کم خونی باشد.

- بی اشتهایی، به ویژه بی اشتهایی به غذاهای گوشتی

- کاهش وزن که گاهی با اتساع شکم و آسیت (جمع شدن آب در شکم) همراه می شود. ممکن است همراه با توده باشد که دراین صورت می تواند باعث انسداد روده گردد.

گاهی نیز بیماران با علایم متاستاتیک به پزشک مراجعه می کنند مانند درگیری غدد لنفاوی ناحیه گردن که باعث بزرگی در این ناحیه می شود و یا علایم دیگر متاستاز مانند زردی و برآمدگی شکم که نشانه درگیری کبد است.

راه های تشخیص این بیماری کدام است؟

برای تشخیص این بیماری در کشوری مانند ژاپن از سن 40 سالگی به بعد از اسکرینیگ (Screening) استفاده می کنند، یعنی بیماران را به طور دوره ای بررسی می کنند و با فلورسنت، محل هایی را که دچار دیسپلازی اند، تشخیص می دهند و نمونه برداری می کنند. مجموعه این بررسی ها باعث تشخیص زودرس بیماری می شود، ولی در سایر کشورها این روش انجام نمی شود و وقتی بیمار علامت دار می شود، به پزشک مراجعه می کند.

لازم است از سنین متوسط به بالا، بررسی آندوسکوپی دوره ای در ناحیه معده به عمل آید و در صورت مشاهده ضایعات برجسته و تومورال یا ضایعات زخمی، از سطح مخاط معده نمونه برداری انجام شود. نکته مهم در نمونه برداری این است که جهت تایید قطعی لازم است از ضایعه مشکوک حدود 6 الی 9 بار نمونه برداری به عمل آید تا با اطمینان بیشتری سرطان معده تشخیص داده شود.

از رادیوگرافی با ماده حاجب، در مواردی که شخص تحمل آندوسکوپی را ندارد(ماندن افراد پیر و کسانی که دارای مشکلات روانی می باشند) استفاده می شود.

جهت تشخیص گسترش بیماری می توان از  CT scan و CT شکم و سونوگرافی شکم و کبد استفاده کرد.

منبع: تبیان

سرطان روده بزرگ

 

سرطان روده بزرگ، یا سرطان کولون: در این بیماری سلول‌های سرطانی در داخل بافت روده شروع به تکثیر می‌کنند. اگر چه این سرطان از جمله معمول‌ترین سرطان‌های بشر به‌حساب‌می‌آید اما به‌دلیل بهبود روش‌های غربالگری و تشخیصی، تعداد موارد جدید این بیماری و مرگ ناشی از آن به‌طور قابل ملاحظه‌ای کاهش یافته‌است.این بیماری در هر سنی بروز می‌یابد اما میزان بروز در سن بالای ۵۰ سال بیشتر است. زمانی‌که در مراحل اولیه تشخیص داده‌می‌شود، این سرطان درمان‌پذیر است، اما تشخیص آن در این مراحل هیچ‌گونه علامتی ندارد. روده برزگ بخشی از سیستم گوارشی می‌باشد. این سیستم شامل دهان، مری، معده، روده‌های بزرگ و کوچک است. روده باریک از انتهای معده شروع و به روده بزرگ ختم می‌شود و سپس روده بزرگ نیز از آنجا تا محل مقعد ادامه‌می‌یابد. روده بزرگ شامل دو بخش است: بخش اول کولون نامیده می‌شود که حدود ۱۸۰ سانتی‌متر طول دارد. بخش دوم راست روده است که طول آن به ۱۵ تا ۲۵ سانتی‌متر می‌رسد.

 

عوامل خطر

عوامل زیر ممکن است شانس ابتلا به سرطان روده بزرگ را در فرد افزایش دهد:

·         سن: اکثر افراد مبتلا به این بیماری سن بالای ۵۰ سال دارند، اما ممکن است این بیماری در هر سنی اتفاق بیفتد.

·         رژیم غذایی: بین این بیماری و رژیم غذایی پرچربی و پرانرژی و کم فیبر، رابطۀ مستقیم وجوددارد.

·         پولیپ‌ها: این بیماری به‌صورت رشد توده‌های خوش‌خیم در جدار روده تعریف می‌شود. به‌نظرمی‌رسد که در این ساختار شانس ابتلا به سرطان روده بزرگ افزایش‌یابد.

·         تاریخچۀ شخصی : ، احتمال ابتلا به این بیماری در افرادی که قبلاً سرطان‌های روده بزرگ داشته‌اند و خانم‌هایی که مبتلا به سرطان تخمدان، رحم، یا پستان بوده‌اند بیشتر است. در حال حاضر در بعضی از موارد این سرطان، ژن‌های مسئول، شناسایی شده‌اند. لذا قبل از بروز سرطان، چنین افرادی را از نظر حامل‌ژن‌بودن، مورد بررسی قرارمی‌دهند.

·         کولیت اولسروز : در این بیماری پوشش جدار روده بزرگ دچار التهاب شده‌است.افراد مبتلا به این بیماری احتمال بیشتری در ابتلا به سرطان کولورکتال دارند.

علائم و نشانه‌ها

علائم این بیماری ممکن است شبیه به سایر علائم نظیر عفونتها ،تب، بواسیر و بیماری‌های التهابی روده باشد. بنابراین مراجعه به پزشک به منظور ارزیابی بهتر، لازم و ضروری می‌باشد؛ چراکه در مراحل اولیه، این بیماری قابل درمان است.

از جمله نشانه‌هایی که مراجعه به پزشک را ضروری می‌کند می‌توان موارد زیر را نام‌برد:

·         وجود هرگونه تغییر در عادات دفعی روده نظیر اسهال، یبوست یا کاهش قطر مدفوع در صورتی که بیش از یک روز طول بکشد و علت آن نامعلوم باشد.

·         خون‌ریزی از راست‌روده یا وجود خون در مدفوع، چه قابل رؤیت باشد چه با انجام آزمایش معلوم شود.

·         دردهای قولنجی معده

·         استفراغ

·         ضعف و خستگی

·         یرقان و زردی پوست یا سفیدی چشم

 

در بعضی از موارد ممکن است فرد مبتلا به سرطان باشد اما هیچ‌گونه علامتی نداشته باشد، بنابراین غربالگری در افراد پرخطر مثل افراد بالای ۵۰ سال ضروری می‌باشد.

 

 

غربالگری و تشخیص

استفاده از روش‌های غربالگری معمولی در افرادی با علائم مذکور یا دارای هرگونه فاکتور خطر، توصیه می‌شود. از جمله روش‌های تشخیصی حهت غربالگری این سرطان عبارتنداز:

·         معاینه راست‌روده: در این معاینه پزشک راست‌روده را معاینه می‌کند تا وجود هرگونه مورد را بررسی کرده و آن را از نظر آغشته‌بودن با خون مورد بررسی قرارمی‌دهد.

·         پروکتوسکوپی:  در این روش از طریق دستگاه‌های خاصی به‌صورت مستقیم داخل راست‌روده و قسمت‌های تحتانی روده بزرگ را مورد مشاهده قرارمی‌دهند. از طریق این روش نیمی از سرطان‌ها قابل تشخیص هستند. در این روش ممکن است بیمار احساس فشار کند، اما احساس درد نخواهدکرد.

·         کولونوسکوپی: در این روش با ابزارهای خاصی، مشاهده کلی روده بزرگ و راست‌روده ممکن می‌شود. در این حالت نیز فرد دردی را احساس نخواهدکرد.

·         در صورت وجود هرگونه توده در طول این قسمت‌ها باید بخشی از توده برداشته شود تا در زیر میکروسکوپ از نظر وجود بافت یا سلول‌های سرطانی مورد بررسی قرارگیرد. این عمل را بیوپسی می‌نامند.

·         آزمون CEA :  برای اندازه‌گیری مارکر درون خون هرچند روشی دقیق نبوده و گاهی بیمار فاقد هرنوع مارکر می‌باشد.

 

پیش‌آگهی و درمان سرطان روده، به شرایط سلامت عمومی و مرحله بیماری) اینکه سلول‌های سرطانی فقط بافت پوششی روده را درگیر کرده‌است یا تمامی جدار آن را) فرد بیمار بستگی دارد. بعد از درمان آزمایش خون، جهت اندازه گیری آنتی ژن CEA در خون و عکس‌برداری، جهت تشخیص وضعیت سرطان (عود کرده است یا خیر) انجام می‌شود.

مراحل سرطان

عود سرطان به معنای برگشت دوبارۀ آن بعد از درمان می‌باشد. ممکن است عود سرطان، در روده بزرگ یا سایر قسمت‌های بدن نظیر کبد یا ریه رخ دهد. اگر عود به‌صورت درگیری تنها یک ناحیه از بدن باشد باید جراحی انجام شود، اما در صورت درگیری بیش از یک ناحیه و انتشار سرطان در قسمت‌های مختلف بدن ممکن است از روش‌های دیگری نظیر شیمی‌درمانی یا رادیوتراپی استفاده شود.

روش‌های درمانی

به‌طور کلی سه روش درمانی جهت درمان سرطان روده بزرگ وجوددارد که شامل جراحی، پرتودرمانی و شیمی‌درمانی است. روش درمانی دیگری وجوددارد که در آن از روش‌های بیولوژی استفاده می‌شود. البته استفاده از این روش‌ها در حد مطالعات بالینی است.

·         جراحی : جراحی شایع‌ترین روش درمانی در تمامی مراحل سرطان به‌حساب‌می‌آید. این روش به طرق مختلف انجام می‌شود و براساس نظر پزشک و مرحلۀ سرطان، روش‌های جراحی متفاوت است.

عوارض جانبی جراحی : عوارض جانبی جراحی به محل تومور و نوع جراحی بستگی دارد. معمولاً در چند روز اول بعد از جراحی، بیمار احساس ناراحتی دارد ولی معمولاً درد با دارو قابل کنترل است. مدت زمان بهبود بعد از عمل جراحی در بیماران، متفاوت است.

·         پرتودرمانی : در این روش از اشعه X با انرژی بالا برای کشتن سلول‌های سرطانی و کوچک‌نمودن اندازه تومور استفاده می‌شود. تولید اشعه می‌تواند خارج از بدن، توسط ماشین‌های خاص یا داخل بدن، از طریق مواد تولیدکننده اشعه، صورت‌گیرد. پرتودرمانی به‌تنهایی یا همراه با جراحی و شیمی‌درمانی انجام‌می‌شود.

عوارض جانبی پرتودرمانی : شایع‌ترین عوارض جانبی پرتودرمانی خستگی، واکنش پوستی در محل برخورد اشعه با پوست و کاهش اشتها می‌باشد. هم‌چنین ممکن است این روش منجر به کاهش گلبول‌های سفید خون شود. در بسیاری از موارد این عوارض دائمی نیستند و قابل کنترل و درمان‌اند.

·         شیمی‌درمانی:  در این روش، از داروها جهت کشتن سلول‌های سرطانی استفاده می‌شود. داروهای ضد سرطانی اکثراً به فرم تزریق داخلی در بدن یا داخل عضلات و برخی به فرم خوارکی استفاده می‌شود. شیمی‌درمانی یک روش درمانی سیستمیک به‌حساب‌می‌آید به این معنا که دارو از طریق جریان خون به قسمت‌های مختلف بدن می‌رود تا سلول‌های سرطانی را بکشد. در این روش داروها به صورت دوره‌ای تجویز می‌شوند؛ یعنی دوره درمانی با یک دوره استراحت ادامه‌می‌یابد و بعد از آن، از ابتدا دوره درمانی شروع می‌شود. درصورتی‌که سلول‌های سرطانی، کبد را درگیر کرده باشند، می توان دارو را مستقیماً به شریان‌های تغذیه‌کننده کبد تزریق نمود.

بعد از آن‌که جراح تمامی سلول‌ها و بافت سرطانی را از طریق جراحی برداشت، یک دوره شیمی‌درمانی نیز داده‌می‌شود تا سلول‌های سرطانی باقیمانده نیز، در صورت وجود از بین بروند.

عوارض جانبی شیمی‌درمانی : داروهای شیمی‌درمانی معمولاً سلول‌های با سرعت تکثیر بالا را مورد هدف قرارمی‌دهند. ازآن‌جایی‌که در بدن علاوه بر سلول‌های سرطانی بافت‌هایی نظیر سلول‌های خونی، بافت پوششی سیستم گوارشی و سلول‌های فولیکول مو نیز از سرعت تکثیر بالایی برخوردار هستند، لذا ممکن است این بافت‌ها نیز مورد هدف داروهای شیمی‌درمانی قراربگیرد. در نتیجه از جمله عوارض جانبی می‌توان به عفونت، خستگی، ریزش موی موقتی، زخم‌های دهانی و غیره اشاره‌کرد. گاهش کلی سلول‌های خونی، از جمله مهم‌ترین عوارض جانبی داروهای شیمی‌درمانی است. ازآنجایی‌که داروهای شیمی‌درمانی، مغز استخوان را به شدت تحت تأثیر قرارمی‌دهد، ممکن است کم خونی (به‌صورت کاهش انرژی انجام کارها)، کاهش پلاکت‌های خونی ( به‌صورت خون‌ریزی) و کاهش گلبول‌های سفید ( به‌صورت افزایش استعداد ابتلا به عفونت‌ها ) ایجادشود. معمولاً همۀ کسانی که از این روش درمانی استفاده می‌کنند به تمامی این علائم مبتلا نمی‌شوند. هم‌چنین در طی دوره استراحت و بعد از قطع درمان تمامی این علائم برطرف می‌شوند

 

عوامل تشدیدکننده : مصرف زیاد گوشت‌های چرب، غذاهای خیلی چرب، غذاهای سرخ‌کرده، چاقی و اضافه وزن.

 

عوامل بازدارنده : مصرف میوه‌جات تازه مخصوصاً سبزیجات تازه، مصرف گوشت ماهی به جای گوشت‌های قرمز، حبوبات، غلات، نوشیدن آب زیاد، و آب‌پزکردن غذاها( به جای سرخ‌کردن).

 

 

منبع: ویکی پدیا

 

 

علت استئوآرتریت

 

این بیماری ناشی از روند فرسودگی است که بطور طبیعی و بالا رفتن سن ایجاد می شود ،‌البته تقریباً همیشه عواملی وجود دارند که موجب تسریع این روند می شوند . شایعترین عامل چاقی می باشد که اثر سوء بر روی زانو دارد ولی چنین اثری را بر روی ران و مچ پا ندارد .

عوامل مساعد کننده دیگر عبارتند از شکستگی هایی که سبب ناهمواری سطوح مفصلی می گردد . بیماری قلبی که باعث آسیب دیدن غضروف مفصلی شود از جمله آنها می توان روماتیسم مفصلی ،‌ عفونتهای مفصلی زانو پارگی منیسک‏ها و غیره … را نام برد . در یک راستا نبودن استخوان ران و استخوان درشت نی که در نزدیک یا دور شدن زانوها از هم دیده می شود .

در این بیماری غضروف مفصلی فرسایش یافته استخوان زیر آن سخت شده رشد آن در کناره های مفصلی سبب ایجاد خارهای استخوانی می گردد که مشخصه بیماری می باشد .

ـ مهمترین عوامل مؤثر در بروز آرتروز زانو، اضافه وزن، شکستگی های قبلی ناحیه زانو، آسیبهای لیگامانی و مینیسکها، بالا رفتن سن، بی حرکت کردن طولانی مدت زانو و برخی مشاغل سخت می باشد که معمولاً پزشک با شنیدن شکایات بیمار و معاینه دقیق می تواند تشخیص دهد، در برخی موارد هم باید رادیوگرافی ساده مفصل انجام شود و چنانچه با اقدامات فوق مشخص نگردید نیاز به اقدامات پاراکلنیک بیشتر نظیر آزمایش خون، mri، اسکن رادیو ایزوتوپ، نوار عصب و عضله می باشد.

استئوآرتریت یکی از شایعترین علل ناتوانی در بزرگسالان است. اگرچه افراد جوانی که دچار سانحه یا جراحت در مفاصلشان شده اند نیز ممکن است دچار استئوآرتریت شوند، اما این عارضه بیشتر افراد مسن را درگیر میکند. چنانچه رادیوگرافی از مفاصل افراد بالای ۶۵ سال به عمل آید شواهدی مبنی بر وجود این عارضه در حداقل یکی از مفاصل در بیش از نیمی از این جمعیت دیده میشود. هردوجنس زن و مرد مبتلا میگردند، اگرچه در سن کمتر از ۴۵ این عارضه بیشتر در مردان و در سنین بالای ۴۵ بیشتر در زنان مشاهده میگردد.

نحوه بروز استئوآرتریت در افراد مختلف متفاوت است. در برخی از افراد سیر بیماری سریع است و در برخی دیگر علایم جدیتر و شدیدتر هستند. علت دقیق شروع این فرآیند هنوز مشخص نشده است ولی دانشمندان مجموعه اس از عوامل را در پیدایش این عارضه دخیل می دانند که عبارتند از: اضافه وزن، فرآیند پیری، صدمات مفصلی، و فشارهایی که در بعضی از مشاغل یا بعضی فعالیتهای ورزشی بر مفاصل وارد میشوند.
استئوآرتریت معمولا در مفاصل انتهایی انگشتان، شصت، گردن، کمر، زانوها، و در مفاصل لگن خود را نشان میدهد.
استئوآرتریت تنها باعث بروز مشکل در مفاصل افراد نمیشود بلکه به نحوی روی وضعیت مالی و اقتصادی و همچنین نحوه و شیوه زندگی آنها نیز تاثیر دارد.

ـ به‌طور معمول، دهه‌های چهارم و پنجم زندگی را می‌توان سن شروع این بیماری دانست. این بیماری در خانم‌ها بیشتر از آقایان دیده می‌شود و عوامل ژنتیکی، چاقی و برخی بیماری‌های زمینه‌ای مفصلی می‌توانند افراد را برای ابتلا به آرتروز مستعد کند. گاهی اوقات ممکن است تغییر شکل مفصل به دلیل مشکلاتی مثل شکستگی رخ داده باشد و آرتروز را در سنین پایین ‌تر هم ببینیم. در واقع میزان کار کشیدن از مفصل هم مهم است. فشارهای غیر معمول ناشی از کار نیز حتی اگر به تدریج و در طول زمان حاصل شده باشد در وقوع آرتروز دخیل هستند.

ـ شما اگر در خانواده‌تان زمینه ژنتیکی ابتلا به آرتروز را داشته باشید، نمی‌توانید از این خصوصیت فرار کنید، اما می‌توانید با کنترل عوامل قابل پیشگیری، بروز آن را کند کرده و به تاخیر بیندازید؛ برای مثال با کنترل وزن، فراگیری روش‌های اصولی صحیح نشستن ، صحیح ایستادن و به کارگیری صحیح مفاصل در انجام کارهای عادی روزمره و انجام ورزش‌های طبی خاص به سلامت مفاصل خود کمک کنید.
هر چه از عوامل خطرساز پیشگیری کنید، بهتر است. به خصوص خانم‌ها و باز هم بالاخص آن هایی که بالای ۴۵ سال دارند و به افزایش وزن خود اهمیتی نمی‌دهند. ورزش را شروع کنید، اما پیش از آن حتما با پزشک متخصص مشورت کنید که از لحاظ قلبی-عروقی و دیگر شرایط فیزیکی بدنتان بررسی شوید، چرا که مفاصل شما می‌توانند بر اثر فعالیت‌های فیزیکی یا ورزش‌های نامناسب آسیب ببینند و به قولی از چاله به چاه بیفتید. پس لطفا دقت کنید و اگر علامت‌های آرتروز در شما وجود دارد، سریع‌تر به پزشک مراجعه کنید.

استئوآرتریت یکی از شایعترین علل ناتوانی در بزرگسالان است.اگرچه افراد جوانی که دچار سانحه یا جراحت در مفاصلشان شده اند نیز ممکن است دچار استئوآرتریت شوند، اما این عارضه بیشتر افراد مسن را درگیر میکند.
چنانچه رادیوگرافی از مفاصل افراد بالای ۶۵ سال به عمل آید شواهدی مبنی بر وجود این عارضه در حداقل یکی از مفاصل در بیش از نیمی از این جمعیت دیده میشود.هردوجنس زن و مرد مبتلا میگردند، اگرچه در سن کمتر از ۴۵ این عارضه بیشتر در مردان و در سنین بالای ۴۵ بیشتر در زنان مشاهده میگردد.

علل

علت دقیق این اختلال ناشناخته است . به نظر می رسد نتیجه ترکیب یا تعامل عوامل مکانیکی ، زیست شناختی ، بیوشیمیایی ، التهابی و ایمنی باشد.

چندین فاکتور خطر جهت ابتلا به این بیماری وجود دارد . اولیه و ثانویه ، نوع اولیه وابسته به سن بوده و با افزایش سن ایجاد می شود. ولی با اینحال هنوز علت خاصی برای بروز این فرم شناخته نشده است.

اما در مقابل زمانیکه فرد دچار فرم ثانویه می شود به دلیل آن است که یک علت خاصی منجر به بروز این حالت شده است. به عبارت دیگر در این فرم تخریب غضروف به علت آسیبها و صدمات، ارثی ، چاقی یا چیزهای دیگر باشد. در ادامه به بعضی از فاکتورهای خطری که منجر به بروز این بیماری خواهد شد، اشاره می شود.

سن :

با افزایش سن، بروز استئو آرتریت نیز افزایش می یابد. هر چه فرد مسن تر باشد، مدت زمان بیشتری از مفاصل خود استفاده کرده است و شانس ابتلا بیشتر خواهد بود. اگر چه سن فاکتور مهمی است اما به معنای اجتناب ناپذیر بودن آن نیست.

چاقی :

این بیماری یک بیماری جهانی است و هرکسی در ارتباط با مضرات این بیماری اطلاعاتی دارد. افزایش وزن بدن از جمله عوامل مهم بروز استئوآرتریت بخصوص در زانو به حساب می آید. از آنجایی که افزایش وزن و فشار برروی مفاصل به تدریج ایجاد می شود. افزایش وزنی که لااقل یک دهه قبل از بروز علائم استئو آرتریت ایجاد شده باشد. بخصوص در میانسالی نقش مهمی در تعیین ابتلا به این بیماری ایفا می کند.

صدمات استفاده بیش از حد و نادرست از مفاصل :

کسانیکه در شغلشان نیاز به استفاده مکرر از مفاصل خود دارند و ورزشکاران دارای شانس بیشتری جهت ابتلا به این بیماری
می باشند . در نتیجه چنین اشخاصی باید یاد بگیرند که چگونه می توان از بروز صدمات بی مورد به مفاصل و بروز این بیماری می توان جلوگیری نمود. در نتیجه فعالیتهای این افراد باید به نحوی تعدیل شود. در ضمن به خاطر داشته باشید که تعدیل فعالیتها به معنای عدم انجام آنها بطور کامل نمی باشد.

مسائل ارثی و ژنتیکی :

نقش ژنتیک نیز دربروز این بیماری بخصوص در مفاصل دست روشن و آشکارتر شده است. اختلالات ارثی که بر روی شکل استخوانها و پایداری مفاصل اثر
می گذارد، می تواند در بروز این بیماری نقش مؤثری داشته باشد. البته لازم به ذکر است که وجود اختلالات ارثی تنها به معنای ابتلای قطعی به این بیماری نخواهد بود. بلکه به معنای آن است که فرد باید تحت نظارت و معاینات دقیقتری جهت ارزیابی بروز این بیماری قرار گیرد.

 

ضعف عضلات :

مطالعات نشان می دهد که ضعف عضلات اطراف ران سبب افزایش استعداد ابتلا به این بیماری در این مفصل می شود. به گونه ای که تقویت این عضلات با تمرینات خاص نقش مؤثری در کاهش ابتلا به این بیماری خواهد داشت.

 

 سایر بیماریها و اختلالات التهاب مفصل :

افراد مبتلا به روماتیسم مفصلی دارای شانس بیشتری جهت ابتلا به استئوآرتریت می باشند. به علاوه تجمع بیش از حد آهن در بدن نیز
)هموکروماتوزیس) می تواند سبب تخریب غضروف مفصلی شود و شانس ابتلا را افزایش
می دهد. ترشح بیش از حد هورمون رشد (آکرومگالی) نیز می تواند بر روی مفاصل و استخوانها اثرات سویی گذاشته و منجر به بروز استئوآرتریت شود.

عوامل افزایش دهنده خطر

چاقی
پرداختن به طور حرفه ای به فعالی هایی که با فشار به مفاصل همراهند نظیر رقص ، فوتبال ، موسیقی یا قالی بافی
فشار بر مفاصل ناشی از فعالیت و بالارفتن سن . تقریباً همه افراد بالای ۵۰ سال به درجاتی از استئوآرتریت مبتلا هستند.

 

منبع: دکتر بیژن فروغ

تشخیص و درمان آسیب های منیسک 

بعد از پاره شدن مینیسک  ورزشکار احساس درد در زانوی خود می کند ولی معمولا شدت درد به آن میزان نیست که ورزشکار نتواند به رقابت خود ادامه دهد.

 در این حالت معمولا بعد از گذشت ۲۴ ساعت زانو متورم شده و دچار محدودیت حرکات می شود . در بعضی از افراد پارگی مینیسک زانو ممکن است باعث قفل شدن 

زانو  شود . در معاینه زانو تندرنس دارد که این دردناکی در خط مفصلی مشهود تر است. تست مک موری (خم و راست کردن و چرخاندن زانو است که با این حرکت ممکن است بیمار احساس درد در مفصل زانوی خود داشته باشد )در پارگی مینیسک مثبت می شود.

معمولا در عکس ساده رادیوگرافی شواهدی دال بر پارگی مینیسک دیده نمی شود ولی باMRI  یا انجام آرتروسکوپی تشخیص قطعی می شود .

درمان پارگی مینیسک شامل دو مرحله است یکی فاز حاد و دیگری فاز مزمن.

در فاز حاد آسیب باید در ابتدا فرد را از بازی خارج کرد به وی استراحت داد و زانو را تحت کامپرشن و درمان با یخ قرار داد .معمولا در هر یک ساعت بین ۱۰ تا ۲۰ دقیقه از یخ بر روی موضع استفاده می شود بهتر است از تماس مستقیم یخ با بافت پرهیز شود زیرا ممکن است باعث آسیب پوست شود .  این درمان باعث کاهش تورم و التهاب در بافت آسیب دیده می شود . درمان فاز حاد معمولا بین ۴۸ تا ۷۲ ساعت به طول می انجامد.

در فاز مزمن درمان تاکید بر روی بازتوانی و در صورت داشتن اندیکاسیون ، عمل جراحی است.

نوع درمان بر حسب سن فرد ، میزان فعالیت و تحرک فرد ، میزان و ناحیه پارگی مینیسک و مدت زمانی که از پارگی گذشته است تغییر می کند .ناحیه ای که در یک سوم خارجی است به طور خودبخودی یا با عمل جراحی ترمیم شوند.ناحیه دو سوم مرکزی به صورت خود به خودی یا عمل جراحی ترمیم نمی شود بلکه احتیاج به جراحی و خارج کردن مینیسک به صورت کامل یا نسبی دارند که این عمل معمولا به وسیله آرتروسکوپی و توسط جراح متخصص ارتوپدی انجام می شود.

 

درمان فیزیوتراپی

 

بعد از عمل جراحی ورزشکاران باید تحت فیزیوتراپی قرار بگیرند که ممکن است این درمان برحسب نوع عمل جراحی تا چندین ماه طول بکشد و شامل مراحل مختلف درمانی می باشد . 

بعد از طی این مراحل ورزشکار برای بازگشت به رقابت و شرکت در مسابقات آماده شده است.

 

منبع: دکتر بیژن فروغ

 

درمان ساییدگی زانو با سلول‎های بنیادی:/**/

به گزارش خبرگزاری فارس از شیراز به نقل از روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی  شیراز، رئیس آزمایشگاه سلول‌های بنیادی بیمارستان فوق تخصصی مادر و کودک غدیر شیراز، اظهار داشت: این مرکز پس از رویان که در تهران فعالیت می‌کند دومین بیمارستان در کشور است که در این زمینه فعالیت می‌کند.

داوود مهربانی افزود: شش هفته پیش مراحل نمونه‌گیری و تکثیر سلول‌های بنیادی از مغز استخوان بیمار انجام شد و در حال حاضر مرحله تزریق سلولی با موفقیت انجام گرفته است.

وی ابراز داشت: تزریق سلول‌های بنیادی در این بیمار برای درمان ساییدگی مفصل زانو انجام می‌شود و بر اساس تحقیقات انجام شده بهترین روش درمان ساییدگی مفاصل است.

مهربانی بیان کرد: به طور معمول بین 70 تا 90 درصد از تزریقات سلول‌های بنیادی با موفقیت انجام می‌شود و رضایت کامل بیماران را به همراه دارد.

 

رئیس آزمایشگاه سلول‌های بنیادی بیمارستان مادر و کودک غدیر شیراز گفت: تیم متخصصان این بیمارستان عمل تزریق سلول‌های بنیادی در مفصل آسیب دیده را انجام می‌دهند.

رئیس بیمارستان فوق تخصصی مادر و کودک غدیر شیراز نیز با اشاره به آغاز درمان با استفاده از سلول‌های بنیادی توسط محققان دانشگاه علوم پزشکی شیراز در این بیمارستان، بیان داشت: این یک موفقیت بزرگ است که آن را به محققان، مسئولان و مردم استان فارس تبریک می‌گویم.

مسعود امینی افزود: این توانایی علمی در کشور کم‌نظیر است و پیش از این تنها در مرکز رویان در تهران انجام می‌شد که امروز در شیراز نیز ارائه آن به بیماران به همت دانشمندان دانشگاه علوم پزشکی شیراز، امکان‌پذیر شده است. 

وی گفت: با تزریق سلول‌های بنیادی به مفصل زانوی بیمار، این سلول‌ها روی نواحی زخم و آسیب‌دیده بیمار می‌نشینند تا بیمار درمان شود.

امینی بیان کرد: پس از گذراندن مراحل تحقیقاتی این پروژه روی حیوانات، تزریق سلول‌های بنیادی به نخستین بیمار انجام شده است و صدها بیمار نیز در لیست انتظار هستند.

وی اضافه کرد: سلول‌های بنیادی هر بیمار طی پنج هفته تکثیر می‌شود و با توجه به اینکه در این مرکز تنها دو دستگاه برای این امر داریم، در هر پنج هفته تنها می‌توانیم دو بیمار را درمان کنیم که بر این اساس درمان بیماران لیست انتظار سال‌ها طول می‌کشد.

امینی با اشاره به بازدید استاندار فارس از این مرکز، گفت: در صورت تامین اعتبار 600 میلیون تومانی برای تهیه سه یا چهار دستگاه دیگر، در هر پنج هفته به جای دو بیمار می‌توانیم پنج تا شش بیمار را درمان کنیم که این مسئله نیاز به مساعدت مسئولان دارد.

وی ادامه داد: این مرکز در حال تحقیق برای ایجاد امکان درمان بیمارانی است که پوست آنها بر اثر سوختگی یا بیماری پیسی تغییر رنگ پیدا کرده است که امیدواریم به زودی این خبر خوش را نیز به مردم بدهیم و به توصیه مقام معظم رهبری برای تبدیل کشور به قطب علمی منطقه، جامه عمل بپوشانیم.

 

 

منبع: دکتر بیژن فروغ

استئو آرتريت يا ساييدگي زانو :

شايع ترين مفصلي که دچار ساييدگي مي شود زانو است. درد زانو در ميان مردم بسيار شايع است. به ويژه در بين افراد چاق و سن بالا بيشتر مشاهده مي شود.

اين بيماري ناشي از روند فرسودگي است که به طور طبيعي و بالا رفتن سن ايجاد مي شود،  البته تقريبا هميشه عواملي وجود دارند که موجب تسريع اين روند مي شوند. شايعترين عامل چاقي است که اثر سوء بر روي زانو دارد ولي چنين اثري را بر روي ران و مچ پا ندارد.
عوامل مساعد کننده ديگر عبارتند از شکستگي هايي که سبب ناهمواري سطوح مفصلي مي گردد. بيماري قلبي که باعث آسيب ديدن غضروف مفصلي شود از جمله آنها مي توان روماتيسم مفصلي،  عفونت هاي مفصلي زانو پارگي منيسک ها و غيره... را نام برد. در يک راستا نبودن استخوان ران و استخوان درشت ني که در نزديک يا دور شدن زانوها از هم ديده مي شود.
در اين بيماري غضروف مفصلي فرسايش يافته استخوان زير آن سخت شده رشد آن در کناره هاي مفصلي سبب ايجاد خارهاي استخواني مي گردد که مشخصه بيماري است.

 

 

علائم بيماري

معمولا بيمار يک خانم چاق مسن است که از درد زانو شاکي است. در اغلب موارد هر دو زانو گرفتار هستند. درد مفصل بتدريج افزايش مي يابد و پس از فعاليت غيرعادي بدتر مي شود. حرکات زانو تا حدودي محدود شده و با صدايي شبيه خرد شدن همراه هستند . ورم مفصل مگر از فعاليت شديد ديده نمي شود . در يک نگاه عضله چهار سرران تحليل رفته است . در موارد شديد بيماري زانو خم شده و تغيير شکل به صورت دور يا نزديک شدن زانوها از هم ايجاد مي شود.

 

تشخيص بيماري

پزشکان معمولا بيماري را با انجام يک راديو گرافي ساده زانو تشخيص مي دهند. باريک شدن فضاي مفصلي که در اکثر مفاصل بدن نشانه سائيدگي است، در مورد زانو، اغلب تا مراحل پيشرفته بيماري قابل مشاهده نيست.
اولين نشانه بارز سائيدگي زانو تيز يا زائده دار شدن کناره هاي مفصل بويژه دور کشکک و استخوان درشت ني است. بعدا کاهش فضاي مفصلي ايجاد شده و خارهاي استخواني در کناره هاي مفصل تشکيل مي شوند.
 

درمان بيماري

با وجود آنکه تغيير ساختماني مفصل غيرقابل برگشت است. اما معمولا درمان علامتي درد تخفيف درد موثر است. موثرترين روش فيزيوتراپي است که ورزش هاي سنگين به منظور تقويت عضله چهار سر ران انجام مي دهند. گرما درماني موضعي را نيز بکار مي برند اما کمتر از ورزش اهميت دارد.
لازم به ذکر است که استحکام زانو بستگي به عضله چهار سرران دارد و در صورت قوي بودن اين عضله ، حتي با وجود سائيدگي واضح ممکن است هيچ علامتي وجود نداشته باشد.
علاوه بر اينها پزشکان از داروهاي مسکن و ضد التهاب نيز استفاده مي کنند.
در موارد پيشرفته سائيدگي زانو که همراه با درد شديد دائمي و تغيير شکل مفصل مشاهده مي شود عمل جراحي توصيه مي شود.  

 

 

 

منبع: دکتر بیژن فروغ

مشاهده فیلم آموزشی

بر روی لینک زیر کلیک کنید

ستون مهره ها و آسیب های آن

 

● سختی و ضخیم شدگی شریان ها: قبل از آنژین سینه

همه چیز با تصلب شراین شروع می شود، با افزایش سن شریان ها به تدریج سخت می شوند. در واقع، شریان ها پیر می شوند و انعظاف پذیری خود را از دست می دهد. به موازات این جریان، رگ ها کمابیش ضخیم هم می شوند، علت اصلی این ضخیم شدن هم تغذیه ای سرشار از چربی و کلسترول است. این پدیده که تصلب شراین نامیده می شود، به ته نشین شدن تدریجی در جداره های داخلی رگ ها اشاره دارد، که می تواند تا تشکیل پلاک های آترواسکلروتیک پیش برود. این رسوبات چربی ها و این پلاک های آترواسکلروتیک های در تنگ کردن شریان ها، دخالت دارد.

در نتیجه، جریان خون کاهش می یابد و برخی از اعضا خوب تغذیه نمی شوند و دچار درد می گردند.

و زمانی که جریان گردش خون به این ترتیب کاهش یابد، ناراحتی قلبی پدید می آید، ضمناً درد یا احساس درد در سینه را نیز با خود به همراه خواهد داشت.

 

● آنژین سینه نشانۀ ناراحتی قلبی است

آنژین سینه، دردی است که نباید به هیچ وجه آن را نادیده گرفت. این نشانه ها باید شما را به مراجعه به پزشک سوق دهند، تا درمان مناسب برای پیشگیری از عوارض جدی به عمل آید، آنفاکتوس قلبی یا صدمات قلبی عروقی، زمانی ایجاد می شود که یک پلاک آترواسکلروتیک جدا شده و شریان را مسدود می کند.

 

● نشانه های آنژین سینه کدامند؟

زمانی که گردش خون در شریان ها کافی نیست، اکسیژن رسانی به سلول ها به خوبی انجام نمی گیرد، و این وضعیت خود را به شکل سینه درد، یعنی یک درد یا ناراحتی خاص نشان می دهد.

آنژین سینه، دقیقاً دردی سینه ای یا احساسی موقت در ناحیۀ سینه است که از نوع فشار و در محل جناغ سینه خواهد بود. اما درد ممکن است در ناحیۀ شانه ها، راستای پشت، سطح گردن و فک هم احساس شود. بیماران بیشتر از بیماری، یک احساس و بیشتر از درد، تنگی نفس شان را توصیف می کنند. علائم آنژین سینه ممکن است، در بین افراد سالخورده و زنان بیشتر به شکلی غیرعادی بروز پیدا کند.

 

چه زمانی آنژین سینه بروز پیدا می کند؟

آنژین سینه اصولاً بعد از یک فعالیت جسمی یا استرس که فعالیت قلب را افزایش می دهند و نیاز به اکسیژن دارند، ظاهر می شود. درد طی چند دقیقه شدید می شود و با استراحت از بین می رود. برخی از افراد به محض اینکه فعالیتی را شروع می کنند، دچار درد قابل توجهی می شوند.

اغلب زمانی، آنژین سینه ای شدید می شود که فرد بعد از غذا خوردن، فعالیتی سنگین انجام دهد. شایان ذکر است که شدت آنژین سینه هنگام سرما و گذر از یک اتاق گرم به یک اتاق سرد، افزایش خواهد یافت. احساسات شدید یا کابوس هنگام خواب نیز شرایطی هستند که می توانند شروع کنندۀ آنژین سینه ای باشند.

با این حال توجه داشته باشید که به غیر از آنژین های سینه ای که از آنها یاد شد، آنژین های دیگری نیز وجود دارند که هنگام خواب و بدون انجام فعالیت جسمی یا استرس، بروز پیدا می کنند. در هر صورت، بدون تردید باید به پزشک مراجعه کنید.

 

 

 

● چگونه می توان سینه درد را درمان کرد؟

عموماً علائم برای تشخیص آنژین سینه کفایت می کنند. تقریباً همیشه، آنژین سینه ای تحت درمان مشتق های نیرات ها مانند تری نیترین قرار می گیرد که شریان ها را گشاد می کند و درد سینه را از بین می برد.

افراد مبتلا به آنژین سینه می توانند در زمان حملات یا برای پیشگیری هنگام انجام فعالیت، از آن (به شکل قرص که زیر زبان گذاشته می شود) استفاده کنند.

با این حال داروهای دیگری نیز برای آنژین سینه  بنابر علتش وجود دارد. علاوه بر این باید بدانید که درمان آنژین سینه بر پایۀ اصلاح عوامل ایجاد خطر قرار دارد، عواملی مانند: فشار خون بالا، کلسترول بالا، چاقی، استعمال دخانیات و... .

 

 

منبع:بیتوته

 

سرطان ریه:

 

سرطان ریه گونه‌ای بیماری است که در آن رشد بافت بدخیم در یک یا هر دو ریه پدید می‌آید. سرطان ریه یکی از همه گیرترین سرطانها در سراسر جهان است و بیش از ۸۰٪ بیماران در کمتر از ۵ سال از زمان شناسایی بیماری جان خود را از دست می‌دهند چراکه بیشتر بیماران مبتلا به سرطان ریه در طی مراحل پیشرفته بیماری و زمانی که انجام عمل جراحی چندان امکان پذیر نیست، متوجه بیماری می‌شوند.

گونه‌ها

با درنگریستن به سلولی که دچار تراریختی و سرطان شده‌است گونه‌های ناهمگونی از سرطان ریه پدید می‌آید که هر کدام نشانه‌های خود را دارند:

 

سرطان ریه با یاخته‌های کوچک

سرطان ریه با یاخته‌های کوچک (Small cell lung cancer): یاخته‌های سرطانی گونه کوچک در زیر میکروسکوپ به سان جوی دو سر دیده می‌شود و به آن سرطان جو مانند (Oat-shaped) نیز گفته می‌شود. روند رشد این گونه سرطان ریه تند است و در زمان کوتاهی در اندام‌های دیگر پراکنده می‌شود. نزدیک ۲۰٪ سرطانهای ریه از این گونه هستند.

 

سرطان ریه با یاخته‌های بزرگ

سرطان ریه با یاخته‌های بزرگ تر (Non-small cell lung cancer): این گونه سرطان ریه با درنگریستن به گونه سلول پدیدارشده در بافت ریه که دچار تراریختی و سرطان شده‌است دسته بندی می‌شوداز این رو گونه‌های زیادی از این سرطان شناخته شده است؛

1.       سرطان بافت بشره‌ای(Squamous cell carcinoma): این سرطان از همه گیرترین گونه‌های سرطان ریه‌است و آغاز آن بیشتر از نایچه‌ها است و در سنجش با دیگر گونه‌های سرطان ریه رشد آهسته تری دارد و زمان زیادی می‌انجامد تا به اندام‌های دیگر دست اندازی کند.

2.       سرطان غده‌های تراوش کننده مخاط و رگ‌های لنفاوی (Adenocarcinoma): این گونه سرطان ریه بیشتر در زیر بافت پوششی نایچه‌ها یا در مجراهای لنفاوی کناره بیرونی ریه رشد می‌کند.

3.       سرطان ریه با یاخته‌های بزرگ (Large cell carcinoma): این گونه سرطان بیشتر در شاخه‌های کوچکتر نایچه‌ها دیده می‌شود.

از هر ۵ بیمار سرطان ریه یکی از آنها دچار گونه یاخته‌های کوچک و دیگران از گونه بزرگ است. گونه کمیابی از سرطان ریه نیز به نام مزوتلیوما (mesothelioma) شناخته شده‌است. این گونه سرطان ریه سبب تراریختی بافت پوششی ریه می‌شود و در کسانی پدید می‌آید که با آزبست (پنبه نسوز) سر و کار داشته‌اند.

 

علائم هشدار دهنده سرطان ریه

·         افزایش سرفه در سیگاری‌ها

·         سرفه همراه با خون

·         دشواری در دم و بازدم در هنگام کار بدنی و ورزش

·         خس خس سینه

·         درد ناشناخته و یا آشکار در سینه

·         خشن شدن صدا یا دگرگونی آن به این سان که بهبود پیدا نکند

·         چرکین شدن‌های پشت سر هم ریه و مجاری تنفسی

·         کاهش وزن

·         بی اشتهایی

·         پدیداری ورم در بخش گردن و صورت

·         کاهش توان و خستگی بیش از اندازه

افزون بر نشانه‌های بالا نشانه‌های دیگری در برخی بیماران پدید می‌آید که پیوندی با سرطان ریه ندارند و به سبب دست اندازی سرطان به اندام‌های دیگر بدن پدید می‌آیند. در چنین گونه‌هایی بیمار از سردرد، خستگی، آسانی شکستگی و آسیب پذیری استخوان‌ها، خونریزی و لخته شدن‌های نابهنجار خون گلایه می‌کند. سرطان ریه در رده‌های آغازین هیچ نشانه‌ای ندارد و بیماران بیشتر زمانی به نزد پزشک می‌روند که بیماری در رده‌ای پیشرفته‌است از این رو آمار مرگ و میر این گونه سرطان بسیار بالا است.

 

سبب‌شناسی

پژوهش‌های آماری و بالینی روند بدخیمی بیماری سرطان ریه را در پیوند با این سبب‌ها میدانند:

·         اعتیاد به دخانیات:درصد دچارشدن به سرطان ریه با افزایش اندازه و زمان گسارش(استعمال) دود تنباکو در نزد سیگاری‌ها پیوند پیوسته دارد و هرچه سن آغاز گسارش(مصرف)دخانیات پائین تر باشد ویژگی افزاینده و پیشتاز در دچار شدن به سرطان ریه افزایش پیدا می‌کند.

آلاینده‌های پدیدار در هوای پیرامون و جایگاه کار- ماده‌هایی چون آزبست (پنبه نسوز)، گاز رادون (گازی بی رنگ و بی بو که از آزادشدن اورانیم در آب، خاک و برخی ساختمایه ها(مصالح ساختمانی) پدید می‌آید)، اورانیوم و نیکل از دسته فاکتورهای افزاینده و پیشتاز در دچار شدن به سرطان ریه به شمار می‌آیند.

·         ژنتیک:داشن پیشینه دچارشدن به سرطان ریه میان خویشاوندان نزدیک خانواده درسد("درصد"نادرست است) دچار شدن به این سرطان را افزایش می‌دهد.

·         فاکتورهای ایمنولوژیک(ایمنی): نارسایی در فرایند ایمنی بدن فاکتوری افزاینده در پدیداری سرطان ریه شناخته شده‌است.

·         سن:کسانی که سن بالای ۶۰ سال دارند بیشتر در تیررس دچارشدن به سرطان ریه هستند و باید بیشتر به پدیداری نشانگان هشدار دهنده این بیماری واکنش نشان دهند.

 

 

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA MicrosoftInternetExplorer4

روند شناسایی بیماری

با درنگریستن اندازه تندرستی بیمار، روند شناسایی سرطان ریه دربرگیرنده این آزمون‌ها می‌باشد:

·         عکسبرداری از ریه‌ها با تابش پرتو X

·         آزمایش خلط

·         سی تی اسکن (Computerised tomography scan): در این روش دستگاه سی تی اسکن با گرفتن شماری عکس با کمک تابش پرتو ایکس، نمایی سه بعدی از بدن را نشان می‌دهد و با این روش جایگاه و اندازه درست توده و پراکندگی تومور ریه به بخش‌های دیگر قفسه سینه یا اندام‌های دورتر مانند کبد نمایان می‌شود.

·         سی تی اسکن گردان یا اسپایرال (Spiral CT scan): در این روش یک دستگاه کامپیوتری سی تی اسکن با گردش پیرامون بدن بیمار در هر گردش بیش از سد تصویر از بدن بیمار می‌گیرد. در سی تی اسکن گردشی توده‌های کوچکی که با سی تی اسکن ساده دیده نمی‌شوند، نمایان می‌شود.

·         پرتونگاری با بهره گیری از میدان مغناطیسی افزاینده (MRI Scan) – این آزمایش همانند سی تی اسکن است با این ناهمگونی که به جای تابش پرتو X از مغناطیس برای عکسبرداری از بدن بهره گرفته می‌شود. در این آزمایش بیمار برای ۳۰ دقیقه بدون جابجایی و تکان درون این دستگاه می‌ماند و تصاویر گذرا از بدن او گرفته می‌شود.

·         نمونه برداری یا بیوپسی (biopsy): بررسی میکروسکوپی از نمونه بافت تومور. این آزمایش بسیار ارزشمند است زیرا روشنگرترین روش برای شناسایی سرطان ریه و گونه آن به شمار می‌آید.

روشهای گوناگون بیوپسی ریه به چند شاخه دسته بندی می‌شوند:

·         نمونه برداری با سوزن (needle aspiration): در این روش با تابش پرتوی ایکس، توده در نمایشگر دیده می‌شود و پزشک به کمک سوزن بخشی از بافت ریه را با سرنگ کشیده و برای آزمایش بافت‌شناسی جدا می‌کند.

·         نمونه‌برداری با بروتکوسکپ یا برونکوسکپی Bronchoscopy): ) بروتکوسکپ لوله‌ای فلزی است که دارای یک لامپ است و از راه دهان یا بینی به درون نای فرو داده می‌شود و دیدن بافت درون ریه را شدنی می‌کند سپس پزشک بخشی از بافت و مایع درون ریه را از راه این لوله برای بررسی بافت‌شناسی جدا می‌کند. پیش از انجام این کار به بیمار بیهوشی موضعی داده می‌شود.

·         نمونه‌برداری باز (جراحی): در نمونه برداری باز، بیهوشی عمومی نیاز است و می‌تواند به دو روش توراسکپی (Thoracoscopy) یا مدیاستینوسکپی (Mediastinoscopy) انجام شود. جراحی بررسی درون قفسه سینه و غده‌های لنفاوی نزدیک ریه را شدنی می‌کند و در هنگام انجام آن در پوست پایین گردن روزنه کوچکی پدید می‌آورند تا از این راه لوله‌ای به درون قفسه سینه فرستاده شود. پایان این لوله به نورافشان و بزرگنما پیوند دارد. جراح در این رده می‌تواند از سلولها و غده‌های لنفاوی که دچار تراریختی شده‌اند نمونه برداری کند. از این راه می‌توان اندامهای گسترده در میان ریه چپ و راست را دید از این رو برای شناسایی اندازه پراکندگی یاخته‌های سرطانی به غده‌های لنفاوی کناری ریه روش سودمندی به شمار می‌رود.

·         توموگرافی با نشر پوزیترون یا پت اسکن (PET-Positron emission tomography) - در این روش دستگاه اسکنر پیرامون بیمار می‌چرخد و تصویر برداری از راه گسترش پوزیترون بدست یک ماده رادیواکتیو که به درون خون بیمار فرستاده شده و یا از راه بوییدن به بدن او راه یافته‌است، انجام می‌گیرد، با این روش دیدن ریه در سه بعد شدنی می‌شود.

·         سونوگرافی (Ultrasound) در این شیوه از امواج صوتی برای بررسی ساختار توده در ریه بهره گرفته می‌شود.

·         آزمایش کارکرد ریه (Lung function test)- در این شیوه پیش از جراحی از بیمار آزمایش‌های ریوی گوناگونی انجام می‌شود.

·         آزمایش خون- تومورهای سرطانی آنتی ژن و آنزیم‌های ویژه‌ای را فرآوری می‌کنند که از راه آزمایش خون شناسایی می‌شوند. اندازه گیری آنتی ژن کارسینو امبریونیک (arcinoembryonic Antigen-CEA) و آنزیم   Neuron-specific enolase (  NSE) از آزمایش‌های غربالگر این بیماری است. افزایش اندازه این پروتین‌ها بازگوکننده نشانه‌های سرطان و کاهش آن در هنگام درمان نشانه کند شدن رشد سلول‌های سرطانی بیمار است.

·         اسکن استخوان Bone Scan - تصویربرداری از استخوان با بهره گیری از یک ماده رادیواکتیو روشی بسیار ارزشمند است که در شناسایی دست اندازی سرطان به استخوان، کارساز بودن درمان سرطان و روند بهبودی بخش‌های درگیر در استخوان به کار می‌رود.

 

درمان

درمان بیماری سرطان ریه بستگی به گونه سرطان، چگونگی بیماری در آغاز درمان، سن، تندرستی همگانی و چگونگی واکنش بیمار به شیوه درمان دارد. سرطان ریه بیشتر به سبب گستردگی سیستم خون رسانی و لنفاوی ریه به آسانی می‌تواند به دیگر اندام‌های بدن دستاندازی کند. با نگرش به سن و چگونگی تندرستی بیمار می‌شود روشهای درمانی زیر را بکار گرفت:

·         جراحی: اگر گسترش تومور بدخیم تنها در ریه باشد می‌توان بخشی کوچک یا تکه بزرگی از ریه (لوبکتومی) (lobectomy) و یا همه یک ریه (نومونکتومی) (pneumonectomy)  را جداکرد. پیامدهای همراه جراحی، خونریزی -که به سبب آن کم خونی پدیدار می‌شود-، دشواری در دم و بازدم و خواب آلودگی است.

·         شیمی درمانی   :این روش برای از میان بردن یاخته‌های سرطانی پراکنده بکار گرفته می‌شود. شیمی درمانی برای پیشگیری از پدید آمدن دوباره بیماری و در زمانی که سرطان در بدن پخش شده بکارگرفته می‌شود. بکارگیری داروهای شیمیایی به نابودی سلولهای سرطانی می‌انجامد.

·         برخی از پیامدهای همراه شیمی درمانی:

حالت تهوع و استفراغ، ریزش موی سر و ابرو، کاهش گلبولهای سفید خون، سستی سیستم ایمنی بدن، چرکینشدن(عفونت)، درد، خشکی دهان و پوکی استخوان، کم‌خونی، و کاهش شمار گلبولهای سرخ خون که سبب خستگی، سرگیجه و لرز در بیمار می‌شود. اسهال و یبوست، و سفتی و خشکی مفصل‌ها از دیگر پیامدهای شیمی درمانی است.

·         پرتو درمانی:  برای از میان بردن توده‌های بدخیم ریه بکار گرفته می‌شود. در این روش پرتویی با انرژی بسیار زیاد به کار برده می‌شود که با آسیب رساندن به سلولهای زنده سرطانی به نابودی آنها می‌انجامد. خستگی زیاد، افسردگی، تهوع، استفراغ، بی اشتهایی و آسیب‌های عروقی و تنفسی از پیامدهای همراه پرتودرمانی به شمار می‌آیند. همچنین پرتودرمانی می‌تواند سبب سرکوب سیستم خونساز بدن و کاهش گلبولهای سفید و سستی سیستم ایمنی و سرانجام چرکینشدن(عفونت) شود.

·         درمان فوتودینامیک (Photodynamic Therapy)یا بکارگیری رنگ و نور: در این شیوه رنگ به درون یک رگ فرستاده و سپس در همه بدن پخش می‌شود. پس از چند روز، این رنگ تنها در سلولهای بدخیم به جای می‌ماند. سپس نور سرخ رنگ لیزری به سلول تابانده می‌شود و رنگ درون سلول سرطانی این نور رابه خود می‌گیرد. این پدیده به واکنش فوتوشیمیایی که ویرانگر سلول‌ها سرطانی است می‌انجامد.

·         درمان بیولوژیکی یا ایمونولوژیک: این شیوه بر پایه بازسازی، برانگیختن، رهنمون و نیرومندسازی سیستم ایمنی بدن بیمار استوار است و با بکارگیری آنتی بادی و رهنمون سیستم ایمنی خود بیمار برای نابودسازی سرطان انجام می‌پذیرد. بکارگیری آمیخته‌هایی مانند اینترفرون-سلولهایی که نابودگر تومورها هستند-و آنتی بادی‌های مونوکلونال که زمان پایداری سلول‌های سرطانی را کاهش می‌دهند، رشد سرطان را کم می‌کنند.

·         Stent ابزاری است برای پدید آوردن کانال تنفسی در بیماران دچار به سرطان ریه.

این روش در بیمارانی که دارای دشواری در دم و بازدم هستند بکار گرفته می‌شود.

·         سوزاندن تومور بدخیم با پرتو لیزر: در برخی بیماران توده بدخیم سرطان ریه سبب گرفتگی و بسته شدن خشکنای می‌شود. در این روش پزشک با سوزاندن توده بدخیم با پرتو لیزر راه گذر هوا را برای بیمار باز می‌کند. این شیوه نمی‌تواند سبب از میان بردن توده بدخیم شود اما کمکی است برای آسان تر شدن دم و بازدم بیماران.

 

پیشگیری

سرطان ریه در رده‌های آغازین هیچ نشانه‌ای ندارد و بیماران بیشتر زمانی به نزد پزشک می‌روند که بیماری به رده‌ای پیشرفته رسیده‌است. کارهای پیشگیرانه‌ای مانند دوری از آلاینده‌ها و دوری از گسارش(مصرف/استعمال)دخانیات و بررسی پیرامون خانه از نبود گاز رادون و آزبست بهترین روش در برابر این بیماری کشنده می‌باشند.

 

 

منبع: ویکی پدیا

 

 

تب رماتیسمی

تب روماتیسمی حاد(به انگلیسی: Rheumatic fever)‏ عارضه التهابی عفونت باکتریایی استرپتوکوک گروه آ بتا همولیتیک است که ممکن است ۲ تا ۶ هفته بعد از عفونت ایجاد شده و اعضای مهم بدن از جمله مفاصل، قلب، پوست و مغز را درگیر می‌سازد. علت ایجاد این بیماری وجود واکنش متقاطع میان آنتی بادی ضد باکتری با بدن فرد است.

 

ویژگیهای کلی

این بیماری گسترش جهانی دارد ولی از دهه ۶۰ به بعد به خصوص در کشورهای پیشرفته شیوع آن کاهش یافته‌است. به طوری که شیوع آن در آمریکا ۲ در ۱۰۰هزار نفر و در کشورهای در حال توسعه ۱۰۰ مورد در یکصد هزار نفر است. علت این کاهش، شیوع استفاده از آنتی‌بیوتیکها در درمان عفونتهای میکروبی است. سن شیوع این بیماری در۶ تا ۱۵ سالگی است که عفونت بااسترپتوکوک گروه آ متداول است. این بیماری در کودکان زیر ۴ سال و بزرگسال بالای ۴۰ سال نادر است. بیماری حدود ۲-۶ هفته بعد از عفونت گلو با استرپتوکوک شروع می‌شود (در عفونت پوستی تب روماتیسمی ایجاد نمی‌شود.). ضایعه مشخص این بیماری التهاب نزدیک عروقی گرانولوماتوز است. درگیری قلبی می‌تواند خود محدود شونده و یا پیشرونده باشد. بیشتر دریچه میترال (۷۵-۸۰%) و سپس دریچه آئورتی (۳۰%) درگیر می‌شوند. دریچه‌های سه‌لتی و ریوی کمترین شیوع درگیری را در این بیماری دارند. التهاب مفصلی (آرتریت) با مشخصات دردشدید، تورم، گرمی، و گاهی قرمزی مفصل که می‌تواند از مفصلی به مفصل دیگر نقل مکان کند (آرتریت مهاجر). شایعترین مفاصل درگیر عبارتند از مچ دست، آرنج، زانوها و مچ پا. التهاب مفصلی معمولاً در عرض ۱۴-۱۰ روز فروکش می‌کند ولی بدون درمان، سایر مفاصل نیز ممکن است درگیر شوند. بیماری توسط علایم (کرایتریای) جونز تشخیص داده می‌شود.

علایم بیماری و تشخیص

در تشخیص این بیماری از کرایتریای جونز که اولین بار در سال ۱۹۹۲ مطرح شد استفاده می‌شود. برای تشخیص وجود دو علامت ماژور و یا یک ماژور و دو مینور به علاوه علائم عفونت استرپتوکوکی اخیر (به جز در کره) کافی است.

معیارهای اصلی (ماژور)

1. کاردیت التهاب قلب بیشتر در کودکان و نوجوانان مبتلا دیده می‌شود و وجود هر یک از موارد پریکاردیت، نارسایی قلبی، کاردیومگالی، نارسایی دریچه میترال یا آئورت به معنی وجود کاردیت است.
2. اریتما مارژیناتوم یا نودولهای زیرپوستی.
3. کره سیدنهام(درگیری سیستم عصبی مرکزی با ماهیت حرکات غیرارادی اندام‌های تحتانی و فوقانی)
4. پلی آرتریت مهاجر، که مفاصل بزرگ را درگیر می‌کند.

معیارهای فرعی (مینور)

شامل تب، درد بدن بالاخص در محل مفاصل(آرترالژیا)، افزایش فاکتورهای فاز حاد التهابی (پروتیین crp، و افزایش سرعت رسوب گلبولهای قرمز خون یا ESR)، اختلال در نوار قلب (افزایش فاصله PR) در کنار علایم فوق، اثبات وجود عفونت بااسترپ گروه آ تشخیص بیماری را تایید می‌کند.

علل

تب روماتیسمی از یک عفونت استرپتوکوکی قبلی (معمولاً عفونت گلو) که ۶-۲ هفته قبل از بروز علایم تب روماتیسمی رخ می‌دهد ناشی می‌گردد. این اختلال، یک اختلال خودایمنی است که در آن پادتن‌های تولیدشده بر ضد باکتری استرپتوکوک بر ضد مفاصل و قلب نیز واکنش نشان می‌دهند.

عوامل تشدید کننده بیماری

تغذیه نامطلوب سابقه خانوادگی تب روماتیسمی زندگی در شرایط پرجمعیت یا غیربهداشتی داشتن استعداد ابتلای مکرر به عفونت‌های تنفسی فوقانی عفونت‌های استرپتوکوکی درمان‌نشده یا ناقص درمان‌شده

پیشگیری

در مورد هر نوع عفونت گلو به‌خصوص در کودکان کشت گلو از نظر استرپتوکوک باید انجام شود. در صورت تشخیص درمان با آنتی‌بیوتیک می‌تواند از بروز تب روماتیسمی پیشگیری کند.

عواقب موردانتظار

عفونت‌های استرپتوکوک معمولاً با درمان قابل علاج هستند. تب روماتیسمی قابل پیشگیری است ولی قابل علاج (درمان قطعی) نیست. این عارضه در عرض ۱۲-۲ هفته فروکش می‌نماید. در بعضی موارد، تب روماتیسمی ممکن است به دریچه‌های قلبی آسیب بزند. دریچه آسیب دیده را می‌توان با جراحی تعویض کرد. در موارد نادر تب روماتیسمی حتی با درمان می‌تواند کشنده باشد.

عوارض احتمالی

آسیب دایمی دریچه‌های قلب که منجر به نارسایی احتقانی قلب می‌گردد. حملات بعدی تب روماتیسمی حاد در پی عفونت مجدد با استرپتوکوک

درمان

اصول کلی

بررسی‌های تشخیصی ممکن است شامل آزمایش‌های خون، کشت گلو و نوار قلب و رادیوگرافی قفسه سینه و قلب باشد. هیچ آزمون اختصاصی برای تشخیص تب روماتیسمی وجود ندارد. در موارد خفیف، مراقبت در منزل کافی است ولی در موارد شدید ممکن است بستری در بیمارستان لازم باشد. درجه حرارت بیمار و تعداد نبض او را روزانه اندازه‌گیری کرده و برای ارایه به پزشک ثبت نمایید. اگر بیمار گلودرد یا سرفه دارد از یک دستگاه مرطوب‌کننده با بخار سرد استفاده کنید. دستگاه مرطوب‌کننده را هر روز تمیز کنید. بهداشت دهانی مطلوب مهم است.

درمان

• آسپیرین برای کاهش التهاب استفاده می‌شود. بسته به شدت بیماری از استروئیدها هم استفاده می‌شود.
• درصورت درگیری قلب، بسته به شدت درگیری از داروهای قلبی استفاده می‌گردد.
• آنتی‌بیوتیک‌ها برای مقابله‌وریشه کن کردن عفونت استرپتوکوکی.
• استفاده از پنی سیلین تزریقی هر ۲۸ روز یک بار به عنوان درمان پیشگیری کننده تا ۵ سال و در صورت درگیری قلبی تا آخر عمر توصیه می‌گردد.

فعالیت در زمان ابتلا به این بیماری

تا هنگامی که بررسی‌ها نشان دهد بیماری فروکش کرده‌است بیمار باید در بستر استراحت نماید. مدت استراحت لازم به این منظور معمولاً ۵-۲ هفته‌است ولی در برخی موارد به ماه‌ها استراحت نیاز است. مهیا کردن یک لگن یا توالت کنار بستر باعث می‌شود که بیمار مجبور نباشد برای رفتن به توالت از بستر برخیزد.

درچه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟

اگر شما یا کودک شما دارای علایم تب روماتیسمی باشد. بروز علایم زیر در طی درمان: - ورم پا و پشت - کوتاهی نفس - استفراغ یا اسهال - سرفه - درد شدید شکم - تب - اگر دچار علایم جدید و غیرقابل توجیه شده‌اید. داروهای تجویزی ممکن است با عوارض جانبی همراه باشند.

رژیم غذایی

رژیم مایعات با غذاهای نرم در مراحل اولیه بیماری که به‌تدریج به یک رژیم عادی غنی از پروتئین، کالری و ویتامین‌ها تغییر داده می‌شود.

طی مطالعات انجام شده مصرف زیاد گوشت قرمز، ذرت، گندم، ادویه، نمک، شکر، آرد، چای، قهوه و قارچ علایم بیماری را در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید تشدید می‌کند. این بیماران باید مصرف روغنهای آفتابگردان، سویا و کنجد دار را کاهش و مصرف سس، غذاهای سرخ شده را متوقف کنند.

رژیم غذایی کم‌نمک در صورتی که بیمار دچار کاردیت (التهاب قلب) باشد، توصیه می‌شود.

غذاهای گیاهی و برنامه غذایی فاقد اسید آمینه گلوتن موجب کاهش علایم و ارتقا سلامت مبتلایان به روماتیسم مفصلی دارد.

انگور میوه‌ای پر انرژی است که در طب سنتی در درمان بیماری‌هایی مانند آرتریت روماتوئید و روماتیسم کاربرد داشته‌است.انگوربه دلیل داشتن پتاسیم حاوی خاصیت ادرار آوراست و همچنین این میوه به دلیل داشتن آنتی اکسیدان‌هایی همچون ELLAGIC ACID ضمن کاهش علائم بیماری التهاب مفاصل، عملکرد مواد سرطانزای بدن را نیز خنثی می‌کند.

مصرف منظم روغن کبد ماهی نیاز بیماران مبتلا به بیماری‌های التهابی مفاصل را به داروهای مسکن کاهش می‌دهد.

 

منبع: ویکی پدیا

پیلاتس یعنی چه؟

 

با ماشینی‌شدن زندگی و کاهش فعالیت‌‌های حرکتی، بدون تردید نقش ورزش و فعالیت‌‌های بدنی در سلامت جسم و روان آدمی و پیشگیری از ابتلا به بسیاری از بیماری‌‌ها، بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است...

   هر کدام از انواع ورزش‌‌ها از جمله ورزش‌‌های هوازی (ایروبیک) و بی‌هوازی مثل یوگا به نوعی در بهبود عملکرد اعضای مختلف بدن و ایجاد روحیه نشاط و سرزندگی و پیشگیری یا کنترل افسردگی و اضطراب در افراد نقش بسیار موثری ایفا می‌کنند. اما در سال‌های اخیر ورزش پیلاتس برای دستیابی هر چه بیشتر به اهداف فوق مورد توجه بسیاری از جوامع قرار گرفته است.

 

 

پیلاتس یک سیستم ورزشی است که در سال 1930 توسط ژوزف پیلاتس پایه‌گذاری شد. این ورزش شامل تمرین‌هایی است که روی پیشرفت انعطاف و قدرت در تمام اندام‌‌های بدن تمرکز دارد، بدون آنکه عضلات را حجیم کند یا آنها را از بین ببرد. آنچه باعث شده این ورزش ناشناخته امروزه به یک روش تکمیلی ورزشی به شکل همگانی و حتی خانگی تبدیل شود عملکرد عالی این ورزش و کاربرد آن برای تمام افراد از هرگروه سنی و جنسی از یک ورزشکار حرفه‌ای گرفته تا یک خانم خانه‌دار و با داشتن هر گونه وضعیت خاص مثل بارداری است. تمرین‌های پیلاتس روی پیشرفت انعطاف و قدرت در تمام اندام‌‌های بدن تمرکز دارد.

 

پیلاتس چیست؟

 

پیلاتس از مجموعه تمرین‌های تخصصی تشکیل یافته است. این تمرین‌ها بدن و مغز را به‌گونه‌ای درگیر می‌کند که قدرت و استقامت تمام اعضای بدن بالا می‌رود و عمیق‌ترین بخش عضلات را هدف قرار می‌دهد. انجام حرکات ورزشی کنترلوژی، باعث می‌شود فرد تمام عضلات خود را تحت اختیار و اراده خویش قرار دهد. در واقع کنترلوژی به معنای ایجاد هماهنگی کامل بین جسم، ذهن و روان انسان است. به این معنی که فرد ابتدا با استفاده از روش کنترلوژی کنترل کامل جسم خود را در دست می‌گیرد و سپس با انجام مکرر و تدریجی آن به یک نوع هماهنگی طبیعی دست پیدا می‌کند.

 

پیلاتس چگونه پدید آمد؟

  ژوزف هوبرتوس پیلاتس در سال 1880 میلادی در کشور آلمان، شهر دوسلدورف به‌دنیا آمد. از کودکی ضعیف و مبتلا به بیمارهایی مانند آسم، آلرژی و تب‌روماتیسمی بود. وی تصمیم گرفت بدن خود را در برابر این بیماری‌‌ها مقاوم كند بنابراین یک روش علمی از تمرین‌های ورزشی ابداع کرد تا بهوسیله آن توانایی‌‌های بدنی خود را افزایش دهد. او با ورزش‌‌هایی از قبیل یوگا، ژیمناستیک، اسکی، دفاع شخصی، باله، بندبازی و وزنه‌برداری آشنایی داشت. پس با انتخاب بهترین شیوه‌های ورزشی با استفاده از سه اصل قدرت، تعادل و انعطاف برخی تمرین‌های خود را طراحی کرد. وی نام این روش را «علم کنترل بدن» یا «کنترلوژی» نامید.

یکی از فواید پیلاتس، برقراری استقامت و هماهنگی بین عضلات است

 

 

اهداف و فواید پیلاتس

هدف پیلاتس از تقویت قوای بدنی، دست‌یافتن به بدنی سالم و حفظ آن و همچنین ذهنی سالم برای انجام خوب کارهای روزانه و سایر فعالیت‌‌های بدنی است. در تمام رشته‌هایورزشی و بدنسازی که توان قلبی - عروقی و تنفسی را افزایش می‌دهند، حرکات به صورت جهشیو پرشی انجام می‌شوند. انجام این حرکات برای افراد سالمند یا آسیب‌دیده از ناحیه مفاصل، عضلات واستخوان‌ها غیرقابل اجراست، اما در پیلاتس بدون این پرش‌ها و جهش‌ها تنها با تمرکز و کنترل تنفس وبدون ایجاد هرگونه عارضه‌ای می‌توان به اهداف فوق یعنی رسیدن به جسم و روان سالم و حفظ آن دست یافت.

 

 

با انجام تمرین‌های پیلاتس، تمام عضلات بدن تقویت می‌شوند، دردهای مفصلی کاهش می‌یابد و درورزشکاران حرفه‌ای با افزایش حاشیه امنیتی عضلات بدن باعث کاهش آسیب‌دیدگی آنها می‌شود. با اجرای تنفس‌های صحیح دم و بازدم، توان و حجم ریوی فرد افزایش می‌یابد. از آنجا که فرد در تمام مدت انجام حرکات پیلاتس کاملا روی تنفس و انقباض‌ها و کشش‌های عضلانی خود کنترل دارد این امر باعث افزایش تمرکز فکری و حضور ذهن می‌شود.

 

سایر فواید پیلاتس عبارتند از:

 

- کاهش دردهای مفصلی

- افزایش قوای بدن و رهاکردن فکر و ذهن انسان از افکار منفی

- کاهش دردهای مهره‌ای در قسمت‌های مختلف بدن مثل گردن و کمر

- ایجاد کشیدگی و تناسب در ظاهر اندام

- انعطاف‌پذیری ستون فقرات و ایجاد تعادل

- افزایش تحرک مفاصل

- افزایش حجم ریه و ظرفیت تنفسی

- تقویت سیستم قلبی - عروقی

- افزایش دامنه حرکات مفاصل و عضلات

- کاهش درصد احتمال آسیب‌پذیری

- خواب بهتر و آرام‌تر

- کاهش استرس، اضطراب، عصبانیت و خستگی و داشتن زندگی پرنشاط

- سفت شدن عضلات شکم

- اصلاح وضعیت ایستادن، نشستن و راه رفتن

- تسهیل گردش خون

- داشتن زندگی فعال و پرنشاط برای سالمندان

- پیشگیری از پوکی استخوان

- کاهش یا کنترل وزن و جلوگیری از چاقی

- برقراری استقامت و هماهنگی بین عضلات

- بهبود زندگی زناشویی

 

نحوه انجام تمرینات پیلاتس

 

در تمام مدت انجام حرکات پیلاتس فرد کاملا روی تنفس و انقباض‌ها و کشش‌های عضلانی خود کنترل دارد.

تمرین‌های پیلاتس را می‌توان هم در فضای معمولی اتاق و هم در فضای باز انجام داد.

 

بهتر است در زمان انجام تمرین‌های پیلاتس از لباس‌های آزاد و نخی و به شكل بلوز و شلوار استفاده كرد تا حین انجام حرکات راحت و روان پیلاتس همراه با انقباضات شدید عضلانی این عضلات با لباس درگیری نداشته باشند.

فضای حركت انگشتان پا تا مچ پا باید باز و بدون مانع باشند بنابراین نیازی به پوشیدن کفش و جوراب هنگام انجام تمرین‌های نیست.

 

 

بهتر است تمرین‌های پیلاتس در جلسه‌های 45 دقیقه‌ای 3 تا 4 بار در هفته اجرا شوند ولی به مرور به زمان و دفعات تمرین‌ها اضافه خواهد شد. افراد حرفه‌ای‌تر می‌توانند در مدت زمان كوتاه‌تری حركات قدرتی پیلاتس را پشت سر هم و بدون‌وقفه انجام دهند.

 

روش تمرینی پیلاتس شامل حرکات کششی و قدرتی است که باعث ایجاد انعطاف و قدرت در عضلاتو برقراری ارتباط مستقیم بین ذهن و اندام می‌شود. تمرین‌های پیلاتس در چهار سطح آموزش داده می‌شوند. سطح 4 برای افراد مبتدی، سطح 3 برای افراد متوسط، سطح 2 برای افراد پیشرفته و سطح یك برای افراد كاملا پیشرفته.

 

منبع: دکتر هادی شجاعی

سرطان پستان:

سرطان پستان یکی از سرطان‌های شایع است. طبق محاسبات انستیتو ملی سرطان ایالات متحده آمریکا، از هر هشت زن یک نفر در زندگی خود مبتلا به سرطان پستان می‌شود.  این سرطان در صورتی که به موقع تشخیص داده‌شود به راحتی قابل درمان است.

در صورت متمرکز بودن بافت سرطانی معمولاً از ترکیبی از عمل جراحی (لامپکتومی) ، شیمی درمانی، و رادیوتراپی استفاده می‌گردد. ماموگرافی نیز در تشخیص این بیماری نقش محوری دارد.

نماد بین‌المللی آگاهی بخشی درباره سرطان پستان، روبان صورتی است.

      

ریسک فاکتور

 فاکتورهایی با ریسک نسبی بیش از ۴

·         سن بالا

·         سطح بالای فاکتور رشد شبه انسولینی در خون زنان قبل از یائسگی (insulinlike growth factor)

·         سطح بالای استروژن در خون زنان قبل از یائسگی

·         سابقه سرطان پستان در فامیل

·         سابقهٔ قبلی ابتلا به سرطان سینه و یا برخی موارد غیر طبیعی دیگر در بافت سینه

·         افزایش مواجهه زنان با هورمون استروژن که در شرایط زیر رخ می‌دهد:

·         بروز اولین دورهٔ قاعدگی قبل از ۱۳ سالگی

·         یائسگی بعد از ۵۱ سالگی

·         استفاده از درمان جایگزینی هورمون با استروژن

·         افرادی که در طول زندگی باردار نشده‌اند و یا اولین بارداری آنها بعد از ۳۰ سالگی بوده‌است.

·         اضافه وزن و چاقی خصوصاً بعد از یائسگی

·         مصرف الکل

·         زندگی بی تحرک و فعالیت بدنی کم

علائم

علائم سرطان پستان شامل این موارد هستند:

·         وجود توده و یا افزایش ضخامت در پستان و یا ناحیهٔ زیر بغل

·         ترشح شفاف یا خونی از پستان

·         پوسته‌ریزی در نوک پستان

·         فرو رفتن نوک سینه به داخل

·         قرمزی و یا تورم سینه

·         فرو رفتگی پوست پستان که در آن پوست، حالتی شبیه به پوست پرتقال پیدا می‌کند.

·         وقوع تغییر شکل پستان که موجب متفاوت شدن آن با پستان دیگر شود.

·         زخم در پوست پستان که بهبود پیدا نکند.

 

 منبع: ویکی پدیا

سرطان پروستات:

سرطان پروستات عبارت است از وجود سلولهای سرطانی در پروستات که می‌تواند باعث انسداد در دستگاه ادراری یا متاستاز به سایر اعضاء بدن شود.

علت سرطان پروستات

علت آن دقیقا مشخص نیست. اما زمینه ژنتیکی (سیاه پوستان آمریکا بیشتر مبتلا می‌شوند)، عوامل هورمونی (شانس بروز سرطان پروستات با گذشت سن بالا می‌رود و ممکن است به علت تغییرات هورمونی حاصله نظیر کم شدن مقدار آندرسترون و یا افزایش مقادیر سرمی استروژن و استرادیول باشد(، رژیم غذایی (مصرف زیاد چربی با ایجاد تغییر در متابولیسم کلسترول و استروئید، شانس بروز سرطان را افزایش می‌دهد. 

مصرف سبزیجات یا رنگدانه‌های سبز و زرد یک اثر حفاظتی از بروز سرطان پروستات دارد)، عوامل شیمیایی سرطان زا (تماس با عوامل شغلی و محیطی شانس بروز سرطان را بیشتر می‌کند)، شغلهایی که شانس بروز سرطان را بیشتر می‌کنند شامل کارگرانی که با کودها، بافتنیها و لاستیک سر و کار دارند، تماس با باطری‌های حاوی کادمیوم و ویروس‌ها (با مشاهده ویروس در بافت سرطانی پروستات توسط میکروسکوپ الکترونی) را در بروز سرطان پروستات موثر می‌دانند.

پیش‌گیری

لیکوپن یکی از آنتی‌اکسیدانهای مهم موجود در گوجه فرنگی است که می‌تواند از بروز سرطان پروستات پیش‌گیری کند.

علایم بالینی

ممکن است علامت خاصی دیده نشود. علایم انسدادی معمولاً زودتر بروز می‌کند و شامل تکرر ادرار، احتباس ادرار، کاهش قطر و فشار جریان ادرار وقطره قطره شدن انتهای ادرار می‌باشد که مشابه علائم هایپرپلازی خوش‌خیم پروستات است. متاستازهای استخوانی میتوانند موجب درد شوند.

درمان

درمان سرطان پروستات در مراحل اولیه شامل جراحی و یا پرتودرمانی میباشد. جراحی معمولا برای افراد زیر ۷۰ سال بدون ناراحتی های قلبی و ریوی در نظر گرفته میشود. پرتودرمانی با نتیجه کاملا یکسان در مقایسه با جراحی برای افرادیکه عوارض جراحی را نمیپسندند و یا سن بالای ۷۰ سال در نظر گرفته میشود.

در صورتیکه درجه بدخیمی پروستات ( گلیسون )‌ در گزارش پاتولوژی بالاتر از ۸ باشد و یا PSA بالاتر از ۲۰ باشد جراحی توصیه نمیشود ( حتی در افراد جوان ) . علت این است که در بسیاری از موارد بیماران پس از جراحی نیاز به اشعه درمانی دارند و عوارض در کل بیش از درمان با پرتودرمانی به تنهایی خواهد بود.

در مراحل پیشرفته درمان قطعی سرطان پروستات پرتودرمانی همراه با هورمون درمانی است.

 

پرتودرمانی

پرتودرمانی که ممکن است به‌وسیله کاشت املاح طلا در پروستات یا قرار دادن مواد پرتوزا     )رادیواکتیو) در داخل پروستات (برکیتراپی) یا تابش اشعه با ولتاژ بالا توسط منبع خارجی صورت گیرد.

دارو درمانی

مطالعات آندوکرینی نشان داده که کم کردن آندروژنها منجر به آتروفی سلولهای اپیتلیال آن می‌شود و آندروژن در بیضه و غدد فوق کلیوی تولید شده و درمانهای آندوکرینی به صورت زیر است.

حذف منبع تولید آندروژی. مهار گونادوترپین هیپوفیز. کاهش ساخت آندروژن. جلوگیری از تأثیر آندروژن بر روی بافت‌ها.

مصرف فلوتامید (اولکسین)، داروهای خوراکی مهار کننده آندروژن، جدیدترین درمان دارویی کانسر پروستات است. هورمون آزاد کننده گونادوتروپین (آنالوگهای لوپرولید، گاسرلین استات) نیز گاهی در درمان بکار می‌رود. این عوامل ترشح یا عملکرد آندروژنها را که سبب تحریک و رشد تومور است، مهار می‌کند. گاهی به بیمار استروژن می‌دهند (دی اتیل استیل بسترون) و با مهار آزاد سازی گونادوترپین هیپوفیز مقادیر سرمی تستوسترون را کاهش می‌دهند. از داروهای شیمی درمانی می‌توان به سیلکوفسفامید (سیستوکسان)، ۵ فلوئور و اوراسیل استراموستین فسفات، دوکسور و بی سین هیدروکلراید (آدریامایسین) و سیتومایسین) c میتامایسین( اشاره کرد.

درمان جراحی

جراحی شامل پروستاتکتومی ترانس یوترال و پروستاتکتومی رادیکال است. پروستاتکتومی ترانس یوترال برای تومورهای خوب دیفرانسیه با حجم کم یا به عنوان یک عمل تسکینی برای رفع انسداد انجام می‌شود و در واقع یک آدنکتومی است از بافت جدید و پروستات حقیقی و کپسول فیبروتیک آن را خارج نمی‌کنند. پروستاتکتومی رادیکال از طریق پرینه یارتروپیک انجام می‌شود و محتویاتی مانند تمام غده پروستات، کپسول بیرونی، وزیکول سیمینالها، مقاطعی از وازود فرانها و قسمتی از گردن مثانه خارج می‌شود.

منبع: ویکی پدیا