درمان های رایج سرماخوردگی
هرساله با شروع فصل پائيز و کاهش دماي هوا در نيمکره شمالي، ميزان شيوع سرماخوردگي افزايش مييابد....
به طور متوسط، کودکان در هرسال 10-6 بار دچار سرماخوردگي ميشوند، گرچه در بعضي از بچهها حتي تا 12 بار در سال نيز سرماخورگي رخ ميدهد. به طور متوسط، اغلب بالغين به طور متوسط 3-2 بار دچار سرماخوردگي ميشوند و در اين ميان بالغيني که بيشتر در تماس با کودکان هستند، به دفعات بيشتري سرماخوردگي را تجربه ميکنند. مبتلايان به آسم بيشتر در معرض خطر سرماخوردگي هستند. درگيري سيستم ايمني، ميتواند توجيهي قابلقبول در اين خصوص باشد. از طرف ديگر نتايج مطلوبي که با استفاده از ويتامين C حاصل ميشود، حاصل تحريک سيستم ايمني است.
در ايالات متحده، در هر سال سرماخوردگي عامل بيش از 22 ميليون روز غيبت از مدرسه است. والدين کودکاني که کوچکتر هستند و توانايي مراقبت از خود را ندارند نيز مجبورند از کارفرمايان خود مرخصي گرفته يا غيبت کنند تا بتوانند از کودکانشان مراقبت نمايند. ميزان آسيبي که اين بيماري براي نظام مالي، نظام بهداشت و درمان، نظام آموزش و ....دربردارد به واسطه جنبههاي مختلف آن قابل محاسبه دقيق نيست، اما بديهي است اين ميزان آنقدر زياد است که توجه زيادي را طلب ميکند.
قبلا تصور ميشد که ذرات تنفسي آلوده به ويروس عامل بيماري، بيش از سه ساعت در محيط باقي نميماند، اما مطالعه جديدي که در دانشگاه ويرجينيا انجام شده است، نشان ميدهد که اين ذرات ميتوانند براي مدت يک روز يا بيشتر فعال باقيمانده و موجب انتقال رينوويروسها شوند. با توجه به اينکه در طي فصل سرما 59% سطوح آلوده به رينوويروسها ميشوند، لزوم توجه به بهداشت فردي بيشتر از پيش اهميت خود را نمايان ميسازد.
جستجو جهت درمان در سردسته علل مراجعه به مطب پزشکان است؛ هرچند پزشکان هم اقدامات اندکي جهت درمان اين بيماري ميتوانند انجام دهند.
روشهاي درماني مختلف، موضوعي مورد بحث است. انواع درمانهاي سنتي و خانگي وجود دارد که مطالعات متعددي در خصوص اثربخشي آنها انجام شده است. گياهاني نظير اکيناسه، عصاره شمعداني، چيزوکيت و عسل از درمانهايي بودهاند که از ديرباز مردم از آنها براي درمان علائم سرماخوردگي استفاده ميکرده و در حال حاضر نيز طرفداراني دارند. آنتيهيستامينها، پسودوافدرين، فنيلافرين، سولفات روي، کورتيکواستروئيدهاي داخل بيني، کدئين، شستشوي بيني با آبنمک يا سالين و استنشاق بخار نيز از داروها و روشهايي هستند که پزشکان به طور معمول براي بيمارانشان تجويز ميکنند.
براي اين بيماري آنتيبيوتيکها غيرموثر هستند و نبايد براي پيشگيري يا درمان تجويز گردد که البته متاسفانه گاهي براي بيمارن تجويز ميشوند و جز بالا بردن گونههاي مقاوم باکتريها، حاصل ديگري را در برندارند.
در اين شمارة نوين پزشکي، مقاله مروري را مطالعه مينماييد که به تفضيل در خصوص هريک از اين درمانها و اثربخشي آنها با توجه به مطالعاتي که رويشان انجام شده است به بحث ميپردازد و پاسخي مبتني برشواهد در خصوص سودمندي يا بيتاثير بودن انواع روشهاي درماني و داروهاي معمول به ما ميدهد.
منبع: نوین پزشکی
