درمان دیسک کمر - کمر درد

جهت مشاهده ادامه مطلب، اینجا کلیک کنید.

منبع: سایت دکتر وریانی

پوشیدن کفش های پاشنه بلند چه مشکلاتی را به وجود می آورد؟!

کفش هایی با پاشنه تیز، پاشنه بلند بدون بند، لژ یکسره، پاشنه ی بلند دوک شکل و لژهای بلند چیزهایی هستند که اکثر خانم ها را به هیجان می آورند!

یادتان نرود، همیشه این طور بوده و هست که هرچیز خوبی، بدی هایی هم دارد. این درمورد کفش های پاشنه بلند هم صدق می کند؛ به عوارض جانبی پوشیدن آن ها توجه کنید.

۱. کمر درد

در زمان راه رفتن با کفش پاشنه بلند تمام فشار بدن روی کمر متمرکز می شود. این مساله گردش خون را در آن نواحی کاهش می دهد که با درد در کمر و مفاصل ران همراه است.

۲. فشار پا

در کفش پاشنه بلند پایتان در معذب ترین وضع ممکن قرار دارد. فشار روی پاشنه ی پاها نهایتا درد شدیدی در پاهایتان ایجاد خواهد کرد. کفش راحتی تمام وزن بدن شما را حمل می کند، و زمانی که کفش پاشنه بلند پایتان باشد، این وزن روی پاشنه ی کفش شدید و غیر قابل کنترل می شود.

۳. راه رفتن نامتعادل

حالت بدن خانم ها با پوشیدن کفش پاشنه بلند تغییر می کند. بعضی خانم ها نمی توانند در چنین موقعیتی تعادل خود را حفظ کنند. راه رفتن برایشان به شدت سخت می شود. ممکن است با از دست دادن تعادل و لغزیدن به زمین بیافتند. در چنین شرایطی احتمال پیچ خوردگی مچ پا و رگ به رگ شدن مچ پا وجود دارد. همچنین ممکن است عضلات و تاندون ها هم دچار کشیدگی و التهاب شوند. پیاده روی معمولا یک ورزش خوب تلقی می شود ولی نه با کفش های پاشنه بلند!

۴. بیماری های ستون فقرات

تراز طبیعی ستون فقرات با پوشیدن کفش پاشنه بلند به هم می خورد، که باعث درد بسیاری خواهد شد.بعلاوه کرختی و سوزش هم محتمل است.

۵. فرورفتگی ناخن های پا

مطالعات نشان داده که کفش های پاشنه بلند، علت اصلی فرو رفتن ناخن ها در گوشت پا هستند. برداشتن این ناخن ها، زمانی که پزشک از ابزار تیزی برای اینکار استفاده می کند، درد بسیاری خواهد داشت.

در ادامه باید گفت که:پوشيدن مداوم و طولاني مدت كفش هاي پاشنه بلند مي تواند تاثيري منفي بر قوس كمر و تاندون آشيل داشته باشد. خانم هايي كه در سنين ميانسالي از گودي كمر شكايت مي كنند و مي گويند نمي توانند شلوارهايي با سايز مناسب پيدا كنند، بايد بدانند يكي از دلايل عمده ابتلا به گودي كمر در آنها، پوشيدن كفش هاي پاشنه بلند و نامناسب در سنين جواني و نوجواني است. كمردرد، از مهمترين و شايع ترين عوارضي است كه افراد مبتلا به گودي كمر از آن رنج مي برند.

دیسک کمر ( به درست یا غلط ) یکی از کابوس های مردم در تمام دنیاست !!!

علائم ناشی از کمردردهای وابسته به دژنراسیون دیسک بین مهره‌ای اغلب موذیانه هستند. 

استراحت

انواع مختلف استراحت عبارتند از: خوابیدن در بستر، کمربندهای مخصوص (بریس) و یا حتی برخی ورزش را هم (با مکانیسم برگرداندن قدرت عضلانی و کاهش فشار بر مفاصل مجاور آنها) نوعی درمان استراحتی می دانند.
 

تعدیل فعالیت ها

تعدیل فعالیت ها می‌تواند نقش مهمی در درمان کمردرد ها ایفا کند. خم شدن، یا بلند کردن اشیاء سنگین می توانند کمردرد را تشدید کنند و ممکنست محدود کردن اینگونه کارها بسادگی باعث بهبود درد بیمار شود.

اورتوزها (کمربندهای مخصوص)

استفاده از کمربندهای مخصوص (بریس ها) برای درمان کمردرد از همان اوایل پیدایش کمردرد مرسوم بوده است و شاید بتوان بریس های متنوع و پیشرفته امروزی را نواده گان کمربندهای ساده اولیه دانست.
بریس ها برای بی حرکت کردن فقرات کمری، ثابت کردن حرکات غیرطبیعی ، حفظ ترتیب فقرات و اصلاح دفورمیتی آنها بکار می روند.
بریس وسیله ای مناسب در درمان خمیدگی ستون فقرات به طرفین (اسکولیوزیس) است، اما نمی تواند هیچ یک از اهداف فوق را در درمان حالات دژنراتیو فقرات برآورده نماید.

استفاده روتین از اورتوزها برای درمان کمر درد توصیه نمی شود.

 

تراکشن (کشش)

قرنهاست که کشش برای درمان کمر درد مورد استفاده قرار گرفته است ، اساس استفاده از کشش این تئوریست که «کشش عضلات و جدا کردن فقرات باعث اثرات مثبتی بر دیسک خواهد شد» حتی برخی معتقدند که جدا کردن فقرات از هم باعث جا افتادن دیسک برجسته خواهد شد!!! انواع مختلفی از کشش وجود دارند کشش دائمی در بیمارستان ، نوع متناوب در فیزیوتراپی، اتوتراکشن (تحت کنترل بیمار)، و تراکشن های جاذبه ای. 
مقدار وزنه مورد نیاز برای تاثیر بر دیسک بین مهره ای حداقل 25% وزن بدن است، که یا بیمار را جابجا خواهد کرد و یا تحمل نخواهد شد.
امروزه عقیده بر اینست که تراکشن ارزش و جایگاه چندانی در درمان کمر درد ندارد.

درمانهای طبی

معمولاً داروهای ضد درد، اولین خط درمانی در برخورد با کمردردها را به خود اختصاص می دهند، از جمله داروهای انتخابی در این راستا می توان به استامینوفن، ایبوپروفن، ایندومتاسین و... یا حتی داروهای مخدر اشاره کرد.

امروزه استفاده از داروهای مخدر خصوصاً در درمان کمردردهای مزمن توصیه نمی شود، چون باعث افزوده شدن مصرف مزمن مخدرها (اعتیاد) به دلیل کمردرد مزمن خواهد شد بهمین دلیل جایگاه چندانی برای این داروهای مخدر قائل نیستند. 
 
داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی

بعلت اثرات ضد دردی، ضد التهابی و فعالیت ضد تب، این داروها را می‌توان از جمله پر مصرف ترین داروها دانست. سنتزپروستاگلاندین‌ها که عمل حساس سازی پایانه های آزاد عصبی و ایجاد درد را بعهده دارند توسط این داروها مهار می شود. بیشترین عارضه این داروها اثر بر دستگاه گوارش و کلیه هاست. 

تغذیه و کمر درد

اغلب بیماران در مورد نقش تغذیه در بهبودی کمردرد می پرسند. غیر از توصیه هائی که برای بیماران مبتلا به پوکی استخوان می شود. همچنین تذکر اهمیت کاهش وزن در افراد چاق، توصیه دیگر برای این بیماران بنظر نمیرسد. 

مدت درمان طبی

اغلب علل کمردرد غیر از تنگی کانال نخاعی و دیسکهای بزرگ برجسته خودبخود محدود شونده هستند. امروزه مگر در موارد خاص که جراحان و متخصصان مربوطه آنها را بخوبی می دانند، باید حداقل شش هفته درمان طبی مناسب قبل از پیشنهاد به عمل جراحی صورت گیرد.
البته باز هم بر این نکته تاکید می کنیم که در برخی شرایط مثلاً وجود علائم عصبی خصوصاً اگر پیش رونده باشند. وجود علائم درگیری اسفنکتری و... جراحی زودرس برای بیمار ارزشمند خواهد بود.