چرا به دیسک گردن مبتلا می شویم؟
انسان ها شغل های متعددی دارند و برای انجام بعضی از اعمال
باید به مدت طولانی برای انجام آن خود را با شرایط تطبیق دهند. برای فهم بهتر به
چند نمونه اشاره می کنیم.
در صاحبان مشاغلی مثل دندان پزشکی، حروف نگاری، کاربران طولانی
مدت رایانه که لازم است برای تمرکز و دیدن یک محل خاص مدت ها سر و گردن را در وضعیت
نامناسبی قرار دهند یا مشاغلی که لرزش طولانی به گردن وارد می کنند مانند کارگرانی
که با دریل زمین را سوراخ می کنند، به مدت طولانی نیروی زیادی به سر و گردن وارد می
شود و به آن صدمه می خورد.
یکی از ورزش های کلاسیک در فرهنگ ما، کشتی است. کشتی گیران به
دلیل وضعیت خاص هنگام کشتی گرفتن مثل پل زدن و انجام بعضی از فن ها، فشار زیادی به
ستون فقرات گردنی شان وارد می کنند. به همین دلیل قبل از انتخاب ورزش کشتی بهتر است
قوس کانال ستون فقرات از نظر استاندارد بررسی شود تا اگر در اثر آسیب، کانال کمی
تنگ تر شود، عارضه چندانی پدید نیاید.
برخی از افراد هم به طور مادرزادی دچار ناهنجاری های ستون
فقرات هستند.
تشخیص
وقتی علایم و نشانه ها، دیسک گردن را نشان می دهد، باید بررسی
های تکمیلی آغاز شود. رادیوگرافی ساده، ام آرآی و نوار عصب اطلاعات بیشتری می دهد
و با کنار هم قرار دادن یافته ها، تصمیم درستی نیز برای درمان گرفته می شود.
درمان نگهدارنده:
با رعایت نکته های بسیار ساده و جزیی می توان بیماری را درمان
کرد. در بیرون زدگی دیسک، بلافاصله سیستم التهابی بدن فعال می شود و بدن هم به طور
خودکار آن را خنثی می کند. دیسک گردن یک بیماری خودمحدودشونده است و با مداخلات
بهینه سازی فرایند شغلی و وضعیت های مناسب هنگام کار بهبود حاصل می شود. بی حرکت نگه
داشتن گردن بسیار مفید است زیرا فشار وارده کمتر می شود و به مرور بیرون زدگی سر
جای اول خود برمی گردد. برای این کار گردنبندهای طبی وجود دارد. همچنین برای
تقویت عضلات و قوی تر کردن آن مانورهای ورزشی کمک می کند تا روند سریع تر طی شود.
درمان جراحی:
اگر بعد از درمان های نگهدارنده همچنان علایم بیماری ادامه
یابد، درمان جراحی ضرورت می یابد اما چه بیمارانی به جراحی نیاز دارند؟
افرادی که نقص پیشرونده دارند یعنی
دیسک گردن آنقدر شدید است که حتی در راه رفتن نیز دچار مشکل شده اند و احساس می
کنند هنگام راه رفتن، روی برف یا روی ابر قدم برمی دارند یا زمین می خورند و دست
هایشان قدرت انجام هیچ کاری ندارد و دچار نقص عصبی شده اند.
گروهی که هیچ علایم عصبی ندارند، فقط
از درد شدید و ناتوان کننده رنج می برند و به درمان باوجود همه اقدام ها پاسخ نمی
دهند و شدت درد باعث افت کیفیت زندگی شان شده است.
برای برگرداندن بیمارانی که کاملا با
استراحت بهبود می یابند ولی وقتی به محل کارشان بازمی گردند، دوباره همه علایم
آغاز می شود، به جامعه و از سرگیری زندگی روزمره و عادی، اقدامات جراحی ضرورت می
یابد.
