علائم تنگی کانال نخاعی گردن


post_image

نخاع ستونی متشکل از رشته ها و سلول های عصبی فراوان است که درون لوله ای استخوانی به نام ستون فقرات قرار گرفته است. به هر علتی که این لوله استخوانی تنگ شود میتواند نخاع را تحت فشار قرار دهد. وقتی این تنگی در ستون مهره گردنی ایجاد شود آن را تنگی کانال نخاعی گردنی میگویند.

تنگی کانال نخاعی معمولا در طی زمان و به آهستگی ایجاد میشود. علت اینست که شایعترین علت تنگی کانال نخاعی دژنرسانس است و این وضعیت به آهستگی و با افزایش سن بیشتر میشود. علائم بیماری در موارد هرنی دیسک معمولا بصورت ناگهانی ایجاد میگردد.

تنگی کانال نخاع گردنی میتواند در ناحیه گردن ایجاد درد کند. گاهی هم اصلا دردی در گردن وجود ندارد. با این حال عمده علائم این بیماری علائم عصبی است که در اثر فشار به نخاع و یا فشار به ریشه های عصبی که از نخاع خارج میشوند بوجود میاید. در صورتی که خود نخاع تحت فشار قرار گیرد علائمی ایجاد میشود که به آن میلوپاتی میگویند.

معمولا اولین علائم میلوپاتی بدنبال تنگی کانال نخاع گردنی تغییر در طرز راه رفتن بیمار است. بسختی میتوان باور کرد مشکل گردن موجب تغییر در اندام تحتانی شود ولی باید دانست که تمام اعصاب مربوط به عضلات اندام تحتانی از گردن عبور میکنند و هر فشاری بر این اعصاب میتواند بر عملکرد عضلات اندام تحتانی و در نتیجه طرز راه رفتن موثر باشد. بتدریج عضلات اندام تحتانی دچار سفتی و اسپاسم شده و قدرت خود را از دست میدهند.
دست بیماران هم دچار مشکلاتی میشود. بیما ردچار احساس گزگز در دست شده و انجام حرکاتی مانند نوشتن و تایپ کردن مشکل میشود. توانایی مشت کردن دست و رها کردن آن هم بتدریج دچار اشکال میگردد.
وقتی فشار به نخاع گردنی در بالای گردن است عضلات شانه هم دچار مشکل میشوند. علائم آن میتواند بصورت لاغری و آتروفی عضله دلتوئید و عضلات بالای کول (بالای استخوان کتف) باشد.

فشار به نخاع گردنی میتواند موجب اختلال در دفع ادرار و مدفوع هم بشود. در ابتدا که فشار کم است بیمار احساس میکند تند تند باید ادرار کند ولی ادرار کردن برای وی مشکل میشود. در حالات متوسط شدت خروج ادرار از مثانه کم شده و ادرار بصورت قطره قطره خارج میشود. این افراد برای مدفوع کردن باید فشار زیادی را به خود وارد کنند. در حالات شدید بیمار کنترل دفع ادرار و مدفوع خود را از دست خواهد داد و دچار بی اختیاری Incontinence میشود.
گاهی اوقات تنگی کانال نخاعی نه به علت فشار به نخاع که به علت تحت فشار قرار گرفتن ریشه های عصبی است که از ستون مهره گردنی در حال خارج شدن هستند. فشار بر این اعصاب میتواند موجب احساس درد تیرکشنده در گردن، بالا و پشت قفسه سینه، شانه، بازو، ساعد و دست شده و علائمی بصورت گزگز و خواب رفتگی در اندام فوقانی ایجاد کند.


تشخیص تنگی کانال نخاعی گردن

پزشک بعد از توجه به گفته های بیمار در مورد مشکلاتش وی را معاینه میکند. استفاده از روش های تصویربرداری مانند رادیوگرافی ساده، سی تی اسکن و ام آر آی و همچنین کمک گرفتن از الکترومیوگرافی میتواند به تشخیص تنگی کانال نخاعی گردن کمک کند.


منبع: دکتر فرخانی

نقش فیزیوتراپی در کاهش عوارض آرتروز گردن

آرتروز گردن دومین علت شایع مشکلات گردنی به شمار می رود که به علت درگیر شدن مهره های پایینی گردن بخصوص مهر C5-C7 ایجاد می شود.



آرتروز گردن یک فرآیند طبیعی پیری مفصل میباشد که معمولا در افراد بالای 50 سال دیده می شود که در بسیاری از افراد، یک فرایند بدون درد است.

بیمار ممکن است برای سالهای زیادی تنگی جانبی سوراخ بین مهره ای، بدون علامت داشته باشد و سپس به طور ناگهانی شروع به بروز علائم بالینی و نورولوژیک نماید. علائم این بیماری ممکن است بعد از وضعیت های طولانی خم بودن گردن به جلو و یا عقب بروز کند. و همچنین در افرادی که شغل آنها بلند کردن اجسام سنگین، و احتمالاً رانندگی و کار با تجهیزات ارتعاشی می باشد، بیشتر همراه است.

 آرتروز گردن در افراد سیگاری نیز شیوع بیشتری دارد و می تواند بصورت تنگی کانال نخاعی (تنگی مرکزی) یا بصورت تنگی سوراخهای بین مهره ای (تنگی جانبی) که هر کدام علائم بالینی و پاراکیلینکی خاص خود را بروز می نماید مشاهده شوند.

درمان های محافظه کارانه، شامل دارو درمانی (داروهای مختلف از جمله داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) که توسط پزشک تجویز می گردد، درمانهای فیزیوتراپی و در شرایط خاصی بیمار ممکن است به جراحی نیاز داشته باشد، از جمله راهکارهای درمانی بیماری آرتروز گردن به شمار می رود .

 درمانهای فیزیوتراپی شامل جنبه های مختلف می باشد از جمله: تمرینات دامنه حرکتی جهت اصلاح مشکلات حرکتی مدالیته های مختلف از جمله گرما و یا سرما، تحریکات الکتریکی، آب درمانی(هیدروتراپی) امواج صوتی، لیزر، امواج مغناطیسی و.... و همچنین تجویز بالشهای گردنی مناسب از جمله روشهای درمانی به صورت فیزیوتراپی می باشد .

در خصوص درد های ریشه عصبی کشش های وضعیتی نیز بسیار مفید می تواند باشد همچنین درمان های متحرک سازی مفاصل(mobilization) برای کاهش فشارهای مکانیکی روی مفاصل کم تحرک مهره های پایینی گردن و بهبود قوز پشتی می توانند مفید باشند.

تمرینات ثباتی جهت بهبود ثبات در مهره های میانی گردن قابل استفاده اند. با توجه به اینکه در این بیماران اغلب راستای سر آنها جلوتر از خط شاقولی قرار میگیرد کوتاهی عضلات پس سری و ضعف عضلات عمقی گردن شیوع فراوانی دارد که درمانهای میو فاسیال ریلیز برای عضلات کوتاه استفاده می گردد.

در خصوص آموزش بیماران عنوان می شود که آنها از قرار دادن سر خود بخصوص برای زمانهای طولانی در وضعیت خم بودن به سمت عقب خودداری نمایند و بطور کلی از فعالیتهایی بالای سر که نیاز به قرار دادن سر در حالت ذکر شده است امتناع نمایند.



منبع: هفت سیب