استخوان درمانی جمجمه ای
در آغاز قرن بیستم، استخوان درمانگران متوجه شدند که استخوان ها و بافت های رابط جمجمه و ستون مهره ها کاملاً ثابت نیستند. حتی وقتی بدن در حال استراحت است،حرکات منظم ثابتی در استخوان های جمجمه روی می دهد که با نوسانات ظریف ستون مهره ها و استخوان خاجی هماهنگ است. اختلال در این حرکات موزون می تواند به میگرن و سایر دردها و بیماری های دردناک اعصاب صورت و آرواره منجر شود.
این انعطاف پذیری بخش های سفت جمجمه را می توان با دستکاری آرام استخوان درمانگر دوباره به دست آورد. روش های جمجمه ای به نحوی فراینده در کودکان مبتلا به نقص های مادرزادی یا اختلالات رشد، که ممکن است در پی زایمان سخت روی دهند، به کار گرفته می شود.
بازگرداندن آهنگ جمجمه ای
استخوان درمانگر جمجمه ی بیمار را گهواره می کند و با حرکاتی آرام الگوی طبیعی حرکت نواحی خشک و محدود شده را باز می گرداند.
رولیفینگ
رولیفینگ نوعی دستکاری بافت های عمقی است که در دهه ی 1940 توسط دکتر آیدا رولف آمریکایی ابداع شد. او در این که سلامت وضعیت بدنی فقط به استخوان ها بستگی داشته باشد تردید کرد و روش درمانی خود را بر ماهیچه ها و بافت های همبند متمرکز کرد. او متوجه شد که بافت های همبند اغلب برای جبران وضعیت نادرست بدن تغییر شکل می دهد. دکتر رولف معتقد بود با کشیدن و دستکاری بافت های همبند می تواند تعادل و نظم بدن را بازگرداند.
روش کار
متخصص رولیفینگ همانند سایر درمانگران ساختار بدن، پیش از هرکار تغییرات وضعیتی را بررسی می کند. سپس درمان را با استفاده از انگشتان و بندهای آن ها برای کشیدن و جدا کردن لایه های ماهیچه ها و بافت های همبند شروع می کند. کار معمولاً به شکل منظم از اطراف گردن، شانه ها، و قفسه ی سینه آغاز می شود و به طرف پاها، ران ها، لگن و پشت ادامه می یابد.
نتیجه
رولیفینگ شکل عمیق و شدید ماساژ بافت نرم است که برخی بیماران در آغاز آن را ناراحت کننده می یابند. با این حال، می تواند در شل کردن ماهیچه های سفت شده موثر باشد. بسیاری افراد پس از درمان با رولیفینگ احساس راحتی هم می کنند.
منبع:برگرفته از کتاب
